"اگر اصرار به تکرار اون لحظه کنی،باختی."

آدمایی درس معرفت میدن که حتی یه واحدشم پاس نکردن.

اضطراب حاکمِ تک تکِ ثانیه‌هامه.

گاهی اینقدر دنیا پیش چشمم بی ارزش میشه،حتی فکر کردن به چیزایی که دوستشون دارمم،حالمو خوب نمی‌کنه.

انگار همون عادت بدم که ترکم کردی.

نمی‌دونم همه چیز تو رو یادم میاره یا من همه چیز رو واسطه می‌کنم که به یادت باشم.

پذیرش سخت‌ترین، مهم‌ترین و بهترین کاریه که هر آدم تو زندگیش می‌تونه انجام بده.

"تمام در‌دها را حس کردیم.
ما دیگر نمی‌میریم.
مرگِ ما،رقص زندگیست..."

یه وقتایی از این که کوتاه میام،باید کوتاه بیام.

آدما می‌تونن ازت نا امید بشن،اما تو رو ادامه بدن.

مدام در حال توبیخ خودم و توجیح بقیه‌ام.

قصه‌های همیشه تکرار
دردایی که نمی‌شن انکار
تختی که شده جای بازی واسه
کابوسای شبونه انگار

درسته که حق انتخاب داری؛ولی تو،تنهایی منو یه تنه خیلی خیلی بزرگ‌تر کردی آدم حسابی.

اینقدر ازم توقع نداشته باش،بهم فضای تشخیص بده.

خیلی وقتا پشت اون لبخندایی که میزنم یه حقیقتایی هست که شنیدنشون تلخه و برای همین نمیگم، شاید هیچوقت نگم. اما همیشه همونجا پشت همون لبخند هستن. فقط تو بیشتر از اونی برای من می‌ارزی که با حقیقت آزارت بدم.

احتیاج دارم اینقدر مشغول باشم که وقت نکنم گوشیمو چک کنم و از این بابت خرسند باشم.

هیچ توجیهی برای کارایی که می‌کنم،ندارم.

کاش هر روز به محض بیدار شدن یکی بهم یادآوری می‌کرد که زندگی منتظر نمی‌مونه.

آدما باید بلد باشن خودشو ابراز کنن؛آدمایی که بلدن،واقعی تر به نظر میان.

بعضی چیزا تو زندگی قابل پیشبینی هست ولی قابل پیشگیری نه.

گذشته خیلی وفاداره؛تا رهاش نکنی همراته.