اینکه یه نفرو نبخشی و از دستش ناراحت باشی کار راحتیه؛بخشیدن سخته،درک کردن آدما سخته،ولی در نهایت اونایی که درک می‌کنن برنده هستن.

گاهی اوقات پذیرشِ اونچه نمی‌تونی تغییرش بدی،به صلح رسیدن با خودته.

دلم برای خودم می‌سوزه،خیلی بی دفاعه در برابر احساسات ضد و نقیضم.

دلم می‌خواد تو زندگی بعدیم پتوس باشم.
رونده و بی خیال.

می‌خوام سر بذارم و بمیرم،تموم بشم؛اگر ممکنه این بار برای همیشه.

کاش یکی این امیدواریای موذی و کاذب رو از جونِ من بشکافه بندازه اونور.

"اگر اصرار به تکرار اون لحظه کنی،باختی."

آدمایی درس معرفت میدن که حتی یه واحدشم پاس نکردن.

اضطراب حاکمِ تک تکِ ثانیه‌هامه.

گاهی اینقدر دنیا پیش چشمم بی ارزش میشه،حتی فکر کردن به چیزایی که دوستشون دارمم،حالمو خوب نمی‌کنه.

انگار همون عادت بدم که ترکم کردی.

نمی‌دونم همه چیز تو رو یادم میاره یا من همه چیز رو واسطه می‌کنم که به یادت باشم.

پذیرش سخت‌ترین، مهم‌ترین و بهترین کاریه که هر آدم تو زندگیش می‌تونه انجام بده.

"تمام در‌دها را حس کردیم.
ما دیگر نمی‌میریم.
مرگِ ما،رقص زندگیست..."

یه وقتایی از این که کوتاه میام،باید کوتاه بیام.

آدما می‌تونن ازت نا امید بشن،اما تو رو ادامه بدن.

مدام در حال توبیخ خودم و توجیح بقیه‌ام.

قصه‌های همیشه تکرار
دردایی که نمی‌شن انکار
تختی که شده جای بازی واسه
کابوسای شبونه انگار

درسته که حق انتخاب داری؛ولی تو،تنهایی منو یه تنه خیلی خیلی بزرگ‌تر کردی آدم حسابی.

اینقدر ازم توقع نداشته باش،بهم فضای تشخیص بده.

خیلی وقتا پشت اون لبخندایی که میزنم یه حقیقتایی هست که شنیدنشون تلخه و برای همین نمیگم، شاید هیچوقت نگم. اما همیشه همونجا پشت همون لبخند هستن. فقط تو بیشتر از اونی برای من می‌ارزی که با حقیقت آزارت بدم.