در ستایش ذهن‌های خلوت!

یکی از دلایلی که باعث میشه سراغت رو نگیرم،به این خاطره که دلیلی که به اندازه کافی منطقی باشه و باهاش احساسی بودن حرکتم رو توجیح کنم،پیدا نکردم.

جناب قمیشی،برعکسِ شما
من به بن بست رسیدم اتفاقا.

از این حجم از دلمردگی،چندشم میشه.

وقتی عجله‌ داری،تمام مسیر پر میشه از تقاطع‌هایی با چراغ قرمز!

کلی حرف تو سرمه،ولی برای نوشتنشون کلمه پیدا نمی‌کنم.

از چه راهی بیام که تو آخرش منتظرم باشی؟

احترام، لوس‌بازی نیست.
احترام، تضمین آرامش و بقای یه رابطه‌ست.

اگر تلاشای من اینقدر به چشمت نمیاد و بی اهمیته،بهم حق بده که دست از تلاش کردن بردارم.

تصمیم اینه،تا زمانی که یادم نرفته و خاطرمه،نذارم غصه‌ی رفتنا،خوش حالیِ بودنا رو ازم بگیره.

اینکه یه نفرو نبخشی و از دستش ناراحت باشی کار راحتیه؛بخشیدن سخته،درک کردن آدما سخته،ولی در نهایت اونایی که درک می‌کنن برنده هستن.

گاهی اوقات پذیرشِ اونچه نمی‌تونی تغییرش بدی،به صلح رسیدن با خودته.

دلم برای خودم می‌سوزه،خیلی بی دفاعه در برابر احساسات ضد و نقیضم.

دلم می‌خواد تو زندگی بعدیم پتوس باشم.
رونده و بی خیال.

می‌خوام سر بذارم و بمیرم،تموم بشم؛اگر ممکنه این بار برای همیشه.

کاش یکی این امیدواریای موذی و کاذب رو از جونِ من بشکافه بندازه اونور.

"اگر اصرار به تکرار اون لحظه کنی،باختی."

آدمایی درس معرفت میدن که حتی یه واحدشم پاس نکردن.

اضطراب حاکمِ تک تکِ ثانیه‌هامه.

گاهی اینقدر دنیا پیش چشمم بی ارزش میشه،حتی فکر کردن به چیزایی که دوستشون دارمم،حالمو خوب نمی‌کنه.