از گلایه پُرم
تا خرخره

اصلا به قولِ تو گفتنی
ما درس گرفتنامونم،محدود شده به حماقتامون.

آدما گاهی از هزارتوها،هزارتو ترن!

تو بدون آدما نمی‌میری،همون طور که آدما بدونِ تو.

کاش تو اونی می‌موندی که هیچ وقت قرار نیست غریبه بشه/باشه.

انگار زندگی طبقه بالای کابینته و دست من بهش نمی‌رسه.

احتیاج دارم یه جایی باشه بابت تحمل بالا بهت جایزه تعلق بگیره. یا حداقل تماشاگرا پاشن دست بزنن. چون اینجور خالی خالی دیگه در توان من نیست.

چی قایم کردی توی قلبت؟!

شبایی که صبح نمی‌شن
حال بدتو بذار رو دوش شب
و برو،"فرصت موندن نداری"
نه چون شادمهر خونده
چون زندگی منتظر نمی‌مونه عزیزم.

بعضی وقتا آدما رو وقتی حواسشون به کار خودشونه و متوجه من نیستن،بیشتر دوست می‌دارم.

در ستایش ذهن‌های خلوت!

یکی از دلایلی که باعث میشه سراغت رو نگیرم،به این خاطره که دلیلی که به اندازه کافی منطقی باشه و باهاش احساسی بودن حرکتم رو توجیح کنم،پیدا نکردم.

جناب قمیشی،برعکسِ شما
من به بن بست رسیدم اتفاقا.

از این حجم از دلمردگی،چندشم میشه.