هیچ توجیهی برای کارایی که می‌کنم،ندارم.

کاش هر روز به محض بیدار شدن یکی بهم یادآوری می‌کرد که زندگی منتظر نمی‌مونه.

آدما باید بلد باشن خودشو ابراز کنن؛آدمایی که بلدن،واقعی تر به نظر میان.

بعضی چیزا تو زندگی قابل پیشبینی هست ولی قابل پیشگیری نه.

گذشته خیلی وفاداره؛تا رهاش نکنی همراته.

هر وقت خواستم درستش کنم،بیشتر خراب کردم.

پشیمون شدن سخت تره یا اعتراف کردن به پشیمونی؟

تو که تنها نمی‌مونی آخرش
پشت تو به کوه عشق آدماست

من ولی تو فصل تنها شدنم
واسه من ستاره‌ای روشن نیست

راه رفتنی نمونده که برم
چاره‌ای به غیر برگشتن نیست

نگران حال و روز من نباش
رد شو از کسی که عاشق تو بود

منم آخر به ستاره می‌رسم
جا زیاده زیر این گنبد کبود

#علیرضا_آذر

بعضی‌ها رو صندلیِ ردیف اول زندگیم نشستن درحالی که من ردیف دومشون هم نیستم.

هر چی میگی روزای سخت گذشت؛روزای سخت تر میان پیشواز.

گاهی حریف خودم نمی‌شم، گاهی حریف دنیا.

این روزام که بگذره،حسابی می‌شینم براش گریه می‌کنم.

راست و دروغ آدما رو نمی‌تونم تشخیص بدم؛تو جدال بین اینکه احمقم یا باید مبنا رو بذارم روی صداقت، دارم از بین می‌رم.

امشب اون زخم‌ تازه‌‌ی ناشی از ‌‌یه ضربه مهلک‌ هستم که باد سرد بهش می‌خوره؛ گیر کردم تو همون گزگزِ زیر پوست انگار.

خوب بودن، دل بزرگ می‌خواد.

وادار میشی به کشف، جهت حفظ رخ کار.

درس امروز:
زود عصبانی نشو، اول منشا رو بررسی کن؛ شاید فقط یه سو تفاهم کوچیک باشه.