Էջը ազատ է, գովազդի համար կարող եք գրել @verjumm_bot 🤍

«հավատա», ես չէի պատկերացնում, թե հավատը որքան ուժ կարող է տալ այն պահին, երբ այլևս ոչինչ չի մնում։

«Մեր մեջ ամեն ինչ վերջ»,բայց սերը դեռ մնաց իմ մեջ։

«դասերը հեշտ են», մենք արդեն գիտեինք՝ գիշերը չենք քնելու։

«նայիր մայրամուտին», ես չէի հասկանում, որ երբեմն երկինքը կարող է ավելի շատ բան ասել, քան բառերը։

«այս գիշեր աստղաթափ է լինելու», ես արդեն երկնքին էի նայում։

«արի Coffee House», չէի պատկերացնում, որ իրա գնած մեկ White Mocha֊ն իմ օրը կքաղցրացնի։

«Երևանը ուրիշ է երեկոյան», ես չէի հավատում, մինչև առաջին անգամ չտեսա քաղաքի լույսերը մայրամուտից հետո։

«մեր ժամանակը կգա», ես սպասում էի։

«հավերժը սկսվում է հիմա», ես ուզում էի կանգնեցնել ժամանակը։

Քո աչքերի դեմ իմ աչքերը կույր
Կա քո հոգու մեջ անթափանց մի մութ...



«մանկության օրերը
ամենաթանկն են», ես դեռ
չգիտեի դրանց արժեքը։

«հարգանքը փոխադարձ է», ես հասկանում էի՝ ինչքան ճիշտ է։

«նայե՞լ ես Կյանք ու Կռիվը», ես մտածում էի,ո՞նց կարելի ա չնայել էդ հրաշք ֆիլմը...

«Սիրում եմ...», ես միշտ հիշում էի Հայկոյի երգերը, որովհետև նրա երգերում սերը պարզապես բառ չէր, այլ մի ամբողջ զգացում, որը մնում էր սրտում։

«գիշերը խոսում է լռությամբ», ես երկար էի նայում պատուհանից դուրս՝ փորձելով հասկանալ նրա ասածը։

«հույսը վերջինն է մահանում», ես հասկանում էի, որ դեռ պետք է շարունակել։

«լավ ֆիլմ է», ես վստահում էի նրա ընտրությանը։

«սովորե՞լ ես», սկսում էի մտածել՝ ինչ պատասխանել։