قدیس املیان، اسقف کیزیکوس
بزرگداشت در ۸ آگوست
قدیس املیان، اسقف کیزیکوس، در دوران فرمانروایی امپراتور آیکن‌شکن، لئوی ارمنی (۸۱۳-۸۲۰) می‌زیست. او همراه با دیگر اسقفان به دادگاه امپراتور فراخوانده شد، جایی که امپراتور اصرار می‌ورزید تا اسقفان از احترام به آیکن‌ها خودداری ورزند. قدیس املیان نخستین کسی بود که به استواری به امپراتور پاسخ داد که مسئله‌ی احترام به آیکن‌ها باید تنها در درون کلیسا و به دست چهره‌های روحی بررسی و تصمیم‌گیری شود، نه در دادگاه امپراتوری. در سال ۸۱۵، او به دلیل ایمان ارتودکس به زندان فرستاده شد، و در آنجا به عنوان یک معترف درگذشت.

#قدیسین
@epiphanyartsfoundation

سمینار پرستش (حضوری و آنلاین)
برای ثبت نام به وبسایت زیر مراجعه کنید:
avaparastesh.org

https://youtube.com/shorts/DC73iAaJ7vk?is=ZYyPRnSwipA6lWdL

گذر ما یا گذر زمان؟

انسان نه در برابر زمان، که در برابر خویشتنِ درحالِ گذر، مسئول است.

زمان چیزی بیرون از ماست؛ عددی روی صفحه‌ی ساعت، فصلی که می‌آید و می‌رود، بدون آنکه از ما اجازه بگیرد. نمی‌توان زمان را متهم کرد، چون زمان نه وعده‌ای داده و نه تعهدی پذیرفته. اما خویشتنِ ما فرق دارد این من است که هر لحظه در حالِ شدن است، در حالِ گذشتن از خودِ دیروز به خودِ امروز.
پس وقتی می‌گوییم عمر گذشت، در حقیقت داریم از خودمان شکایت می‌کنیم، نه از زمان. این ما بودیم که در آن لحظه‌ها حضور نداشتیم، غافل بودیم، خودمان را به تعویق انداختیم. زمان فقط ظرفی بود؛ آنچه در آن ریخته یا نریخته شد، مسئولیتِ خودِ ما بود.

به همین دلیل، پرسشِ راستین این نیست که چقدر زمان داریم؟ بلکه این است که در این زمان، چه کسی داریم می‌شویم؟ مسئولیتِ انسان، نگه‌داشتنِ زمان نیست چون این ممکن نیست بلکه مسئولیتش، بیدار بودن در برابرِ خویشتنی‌ست که پیوسته دارد رد می‌شود.

@epiphanyartsfoundation

این پست را برای دوستان خود ارسال کنید و لطفا نقطه نظرات خود را نیز برای ما بنویسید

دقایقی کوتاه درباره ی پل سزان، از تاثیرگذارترین نقاشان سبک پست‌امپرسیونیسم فرانسه

▪️سزان کسی است که پیکاسو او را پدر همه‌ی هنرمندان می‌داند و هایدگر درباره ی او می‌گوید: کاش می‌‌شد آن‌گونه که سزان نقاشی می‌‌کرد، فکر کرد.


Epiphanyact.org

وقتی معماری قاجار، رنگ‌وبوی فرنگی گرفت 🏛️

نمای خانهٔ مستوفی‌الممالک برخلاف بسیاری از خانه‌های قاجاری، بیش از کاشی‌کاری بر تناسبات، ریتم ستون‌ها، پنجره‌های بزرگ و گچ‌بری تأکید دارد. ردیف ستون‌های مدور، سقف شیروانی و تزئینات داخلی، به‌ویژه در تالار پروانه‌ای، تأثیر آشکار معماری و ذوق اروپایی را نشان می‌دهند. ✨
این خانه که متعلق به میرزا حسن‌خان مستوفی‌الممالک، از رجال برجستهٔ دورهٔ قاجار، بوده و در فهرست آثار ملی ایران ثبت شده است، نمونه‌ای شاخص از تلاقی معماری سنتی ایران و جریان تجددخواهی در تهران اواخر قاجار به شمار می‌رود.
#معماری

@epiphanyartsfoundation

یک نقاشی نیست؛ یک درام بی‌پایان است.
شاهکار «شام آخر» داوینچی دقیقاً روی مرز بین یک راز بزرگ و یک انفجار احساسی نقاشی شده. لئوناردو لحظه ریختن زهر خیانت را نکشید، لحظه شوک بعد از شنیدنش را جاودانه کرد: «یکی از شما به من خیانت خواهد کرد.»
با ورق زدن اسلایدها و زوم کردن روی جزئیات، همه‌چیز رنگ عوض می‌کند:
سکوت و آرامشِ سنگین مسیح در مرکز قاب، درست میان طوفان اطرافیان.
کیسه سکه‌ها در دست یهودا؛ حقیقتی پنهان که با یک بار دیدنش، دیگر از چشمتان محو نمی‌شود.
تیغه چاقو در دست پترس و واکنش‌های تک‌تک یاران؛ از ناباوری و وحشت گرفته تا اندوه مطلق.
زبان بدن و دست‌هایی که قبل از هر کلمه‌ای، درونیات این آدم‌ها را لو می‌دهند.
هنر واقعی یعنی همین: هر بار که نگاه می‌کنی، یک قصه تازه پیدا می‌کنی.
@epiphanyartsfoundation

کتاب جدید منتشر شد ⭕️

https://www.epiphanyact.org/product-page/forthegloryofgod