توی علوم شناختی،
تفکر مغز دو نوعه
تفکر سریع و تفکر کند
تفکر سریع همیشه فعاله،
و قطعیت داره.
مثلا وقتی یه سگ وحشی میبینی فرار میکنی،
مدل jev دقیقا همینو اومدن پیاده کردن.

تفکر کند، پر هزینه تره،
مثل llm ها،
حالا چه کمکی به ایجنت میکنه؟
نوع دستورات رو تعیین میکنه و اینکه ایا نیازه بده به مدل سنگین یا نه،

چون تا الان هوش مصنوعی همش رو تفکر نوع 2 بود،همون کند
حتی برای یه "سلام خوبی"
کلی منابع و استدلال مصرف میکرد.

معماری jev کمک میکنه تا اون تفکر سریع و نوع 1 توی llm پیاده بشه.
این معماری واقعا میتونه انقلابی باشه.
عملا دارن هی بیشتر و بیشتر به سمت شبیه سازی کامل ذهن انسان میرن.

ایناش مهم نیست،
مهم پیشرفتیه که در معماری ایجنت و llm میتونن بدن.

و اینکه با فاین تیون نمیشه مدلی شبیه jev ساخت.
مدل jev یه معماری نان اتوریگرسیوه،
اما مدل های متنی اتوریگرسیون.

اساسا ماهیتش فرق میکنه، توی فاین تیون فقط میشه شبیه سازیش کرد.
تازه اونم نمیشه دقیق چون ماسک علیت هنوز هست، jev ماسک علیت رو حذف کرده.

از این تفکرات ضد ai خوشم میاد،
این افراد باعث میشن جایگاه ما در آینده خالی تر بمونه.
رقیب کمتر زندگی بهتر

اگر ج ا برامون آینده‌ای بذاره

همه خانواده‌های خوشبخت شبیه یکدیگرند؛ هر خانواده بدبخت، به شیوه خودش بدبخت است.

آنا کارنینا - تولستوی

آنا کارنینا از اون کتاباییه که بار اول بیشتر داستان رو می‌خونی؛ بار دوم آدم‌ها رو.

باید یه بار دیگه بخونمش.

مشکل ترامپ با دانشگاه‌ها چیه
تا شروع شد گفت میخوام بزنم دیگه تخلیه کنید🗿

از وقتی jev رو آوردم توی ورک فلوی اسکیل‌هام، سرعت تسک هام رو چند برابر کرده.

مثلا قبل ده دقیقه وقت میبرد ai دنبال باگ بگرده، الان با کمک jev ظرف چند ثانیه نقطه زنی میکنه رو فولدری که احتمال باگ توش زیاده.

چون طولانی میشد بخوام همشو بگم
ویدیو کردم نصفشو
میخواستم کلاسترها هم بگم ولی دیگه زیادی باید مقدمه بچینم اصلا کلاستر چیه

Epic

آنتروپیک قراره مدل جدید بده...
پیشرفته‌تر از Astra..

دوروز پیش یه مدلی توی Arena مخفیانه تست شده
که احتمال میدادن جمنای 4 باشه.
نکته اینه که کاربران تست کننده میگن کانتکست 10 میلیون توکنی داشته!
ده برابر مدل‌های فعلی.

اگر با همین کانتکست بیاد بیرون که با یک شاهکار طرفیم

میخوام از واقع‌نمایی ژانری بگم.
ما توی داستان فانتزی جادو داریم، اژدها داریم، انواع و اقسام موجودات تخیلی.
که توسط مخاطب پذیرفته میشه،
چون منطق درون داستان باهاش میخونه.
اما چرا؟
بذارید قیاس کنیم،
اگر در واقع‌نمایی فرهنگی ملاک مقایسه جهان واقعی و عقل سلیم باشه، در واقع‌نمایی ژانری ملاک مقایسه یک قانون نانوشته میان متن و مخاطب آن ژانر است.

به قول نظریه پردازان ژانر،
هر ژانر یک دستور زبان ساختاری دارد که تعیین می‌کند چه چیزی در درون آن بستر طبیعی یا غیرطبیعی‌ست.

خب،
ما توی خود داستان هم یک واقع‌نمایی داریم،
واقع‌نمایی درونی.

یعنی چی اصلا؟

خب مخاطب داستان هیچوقت در خلا وارد داستان نمیشه، بلکه انتظار داره،
انتظاراتش از صدها کتاب و فیلمی هست که دیده، در اون ژانر
مخاطب انتظار مشخصی از جادو داره
مثلا قدرتمند، کشنده و...
اما تو بیای در داستان جادو رو کلا تغییر ماهیت بدی
تو به ژانر پشت پا زدی
این مخاطب میگه، وات د؟
حالا بیا منطقش رو بهم یاد بده آقای نویسنده.

حالا واقع‌نمایی درونی شکل میگیره،
یعنی چیزی که مختص همون اثره.
مثلا فلان موجود،

به زبون دیگه،
واقع‌نمایی ژانری، یعنی یک نگاه کلی‌تر، از ژانر.

اما واقع‌نمایی درونی مختص هر اثر.

هر اثر یک واقع‌نمایی درونی تقریبا داره، اگر کلیشه نباشه.

عجب مملکتیه