یه بار زیر یه پست اینجوری، کامنت زدم کوبیدمش

یه نفر ریپلای زد که:
اگه راست میگی خودت یه صفحه بنویس ببینم می‌تونی چاپش کنی؟

انگار مثلا برای تشخیص یه تخم‌ مرغ گندیده، اول باید خودم توانایی تخم‌گذاشتن داشته باشم.
د آخه..

چاپ شدن یک متن بی‌ارزش‌ترین ملاک برای سنجش کیفیت اثر هست.
با 10 میل میتونی کتاب چاپ کنی حتی ناشر معتبر هم پول بدی، ردیفه.
نه تنها ایران، بلکه کل جهان.

برعکسشم درسته، چاپ نشدن اثر دلیل بر بی‌کیفیتی نیست.
همونطور که گفتم نوشته‌های ارسولا لگویین یک دهه توسط ناشرها رد میشد.

به نظر میرسه، گوگل جمنای 4 رو وارد چرخه چک پوینت و تست داخلی کرده.
یه شایعاتی امروز اومده
احتمال داره اوایل مهر جمنای 4 ریلیز بشه.

توی هوش مصنوعی رباتیک و ادراک محیطی سریع،
خصوصا تو پهپادها، هواپیماها و...

یه نوع مدل هوش مصنوعی وجود داره تحت عنوان
هوش مصنوعی جهشی،
SNNs

هوش مصنوعی های بزرگ یا همون llm ها،
24 ساعته فعالن در حال کارن، و ترنسفورمرها همیشه در حال فعالیتن
اما SNN ها ذاتا خاموشن تا وقتی ریکوئست بیاد و ظرف چند هزارم ثانیه پالس شلیک کنن

بخوام مثال بزنم چطوریه،
این مدل‌ها در لحظه میتونن پردازش کنن، و خیلی انرژی به شدت پایینی مصرف میکنن.
مثلا مغز انسان رو در نظر بگیرید
برای دیدن و شنیدن انرژی خاصی نمیبره و ناخودآگاه فعاله.
و SNN ها هم همین شکلی‌ان

کاربردش مثلا توی رهگیری موشک‌هاست.
توی این جور مواقع، یک مدل سنگین به کار نمیاد
نیازمند مدل دقیق و سریعه
و SNN میاد وسط
در میکروثانیه هم پردازش میکنه هم پالس ریکوئست میفرسته
مثلا میکارن تو دوربین، اگر مثلا مگس از جلوش رد شد، پالس رو شلیک کنه

خلاصه چیز جالبیه
علت اینکه توی مدل های بزرگ نمیارنش، بخاطر چالش های ریاضی در یادگیری وسیعه، که شدنی نیست.
ولی در رباتیک و کارای سرعتی شاهکاره
حتی تو تراشه‌هایی که تو چشم نابینایان میذارن قابل استفاده هست.
هم بهینه هم سریع و پردازش لحظه‌ای

دیگه چیزی ازش نمیدونم، همینقدر سرچ زدم فهمیدم

شبکه‌های پالسی کلا با یک بار دیدن و تجربه یاد میگیرن.
مثلا وقتی دستمون به کتری آبجوش میخوره مغز یاد میگیره دیگه دست نزنه.
شبکه‌های پالسی مثل SNN ها اینجورین.

دنیای کامپیوتر خیلی بزرگه
یه سری حوزه‌ها دست نخوردن، در سطح تحقیقاتی‌ان
شاید یه روز حوزه برنامه نویسی وب از بین بره یا کلا خیلی حوزه‌ها که تا الان پابرجا بودن
ولی حوزه جدید زیاد میاد.
اونقدر که بمونی کدوم سمت بری.

هرچقدر ساخت یک چیز برای انسان ارزون‌تر بشه
جاه‌طلبی انسان هزاران برابر برای ساخت سیستم‌های پیچیده‌تر رشد میکنه.
و به مثابه این ناگزیر کلی رشته جدید میاد.

ابزار جدید، مسئله جدید پدید می‌آورد.
حتی اگر روزی به ابرهوش برسیم
بازم بنظرم تمام حوزه‌ها توسط ماشین بلعیده نمیشن
100 سال پیش کی فکر می‌کرد چیزی به نام برنامه نویسی وب بیاد
هیچ واژه‌ای براش نداشتن.
و 10 سال دیگه برای مسائل جدید ما الان واژه نداریم.

خلاصه داریم میریم تو فضاهای بکر و جالب.

اگر میخوای با ai مسابقه بدیم که باختیم.
انسان فقط خلاقیت نیست، این ایده مضحک قیاس رو از ذهنمون بیرون کنیم.
من از افقی حرف می‌زنم که هنوز دیده نمیشه.
اساسا ساختار ادراکی براش نداریم.

این طرز تفکر خلاقیت همیشه مال انسانه،
انسان رو از بدو تولد شبیه یه کارمند کائنات فرض کرده؛ کارمندی که اگر تسک روزانه رو از دستش بگیری، روی دست آفرینش باد می‌کنه

دقیقا اینجوریه:
ارزش تو دقیقا مساویه با کارایی، فایده و محصولی که تولید می‌کنی.


این حرفا مال موجودیه که خودش رو مثل آچار فرانسه یک‌بارمصرف می‌دیده.

اگر ماشینی بیاد که تمام بارهای عقلانی، منطقی و فکری رو برداره، فاجعه رخ نداده؛
برای اولین بار در تاریخ، انسان مجبور نیست برای اثبات ارزش خودش بدوئه و خودش رو با خروجی کارهاش امتیاز بده.

به نظر من داستان درونی تازه جالب میشه.

فکر کن بشر چند قرنه خودش رو شبیه ماشین فرموله کرده،
و حالا که ماشین واقعی اومده، نگران شده که شاید دیگه نتونه مثل یک ماشین پردازشگر زندگی کنه.
🗿

یه ایده داستانی به ذهنم خورد.
به به