بازه باز

یه موقعی دغدغه‌مون این بود که آب شیرآب شهری رو بجوشونیم مبادا مریضی بگیریم.

😢2

46 viewsژوبین, 21:58

من شاهکارم.

دست از پا درازتر، از تختی که بوی نمور خاکستر و انزوا می‌داد کنده شدم؛ گویی تکه‌ای گوشت کپک‌زده از تشک جدا شده باشد.
روبه‌روی آینه‌ای با چهره تیره نشستم و خیره ماندم به آن جمجمه‌ی کرخت؛ خطوط گودافتاده‌ای زیر چشم‌هایم نمایان می‌شد که تصویر عریان بدبختی بود.
گویی نفرت فروخورده‌ام از تمام این جهان بر شیشه می‌کوبید تا پرده از سیمای زجرآور حیوانی دوپایم بردارد که به لجن عادت کرده است.
باید مشتی آب یخ به صورتم می‌پاشیدم، برای روشن نگه داشتن چراغ بردگی؛ نباید تندیس سگی مطیع در چشم‌های ارباب دچار لغزش می‌شد.
کتی رنگ‌ورورفته با شلواری که سال‌هاست رخوت و بوی تعفن تنم را به دوش می‌کشد، گوشه‌ی اتاق، چون هر روز منتظرم بود.
آشغالی مندرس که اگر حرف‌های تلخ مادرم نبود، هرگز زحمت پوشیدنش را به این تن مرده نمی‌دادم.
حالا که به بیرون می‌زنم می‌فهمم هوا بوی اسفالت سوخته و مسمومیت می‌دهد.
سایه‌‌های مردمان قوز کرده که چیزی به نام فردا را در انتهای جیب‌های سوراخشان گم کرده بودند از گوشه چشمانم رد می‌شد.
امواج بدیع گرسنگی هر صبح با طلوع آفتاب راه می‌افتند و ارزش گوشت و استخوانت را ارزان‌تر از پهن گاو روی زمین می‌کنند؛ بی‌آنکه خونی ریخته شود یا کسی بر زمین بی‌افتد مثل موریانه از درون جانت را می‌جود.
بدتر از آلودگی هوا، نگاه‌های لزجی است که از کنارت رد می‌شوند. این جماعت با هم سخن نمی‌گویند؛ به هم دندان نشان می‌دهند. چشم‌هایی گرسنه که مدام در کار معیارسازی ضعف‌های تو هستند.
کافی است لحظه‌ای پایت روی آسفالت یخ‌زده بلغزد تا دستی بی‌معطلی در جیبت فرو رود و اندک درآمدت را غارت کند؛ بعد هم با پوزخندی به ریشِ حماقتت بخندد که چرا خیال می‌کردی در جنگل، کسی به عهد گرگ‌ها وفا می‌کند.
در این چارجوب، نجابت تنها نام دیگر بی‌دست‌وپایی‌ست.
به کارگاه که می‌رسم، نگاهم به کفش‌های دهان‌بازکرده‌ام می‌افتد که روی پله‌ها کشیده می‌شوند. هیچ معجزه‌ای در دست این تقویم لعنتی نیست، هیچ راه گریزی از این چرخ‌گوشت وجود ندارد؛ فقط باید سر را خم کرد، تحقیر را بلعید و جان کند، دوام آوردن در این مقیاس خود به نوعی شاهکار متعالی محسوب می‌شود.
دروغ می‌گویم جنابعالی؟

❤2

45 viewsژوبین, 02:59