دانش قدرت است.

تاریخ ابزارها نخست با تیز کردن شروع شد.
دست و انگشتان انسان گرد و فاقد تیزی هستند، اما وقتی انسان ابزاری نوک‌تیز به دست گرفت،
​توانست تنش و نیرو را روی یک نقطه متمرکز کند و اشیاء را ببرد یا سوراخ کند و به قدرت فیزیکی جدیدی رسید.
​تونست با رسم تصویر و اشاره دقیق به جزئیات، قصد و نیت خودش را به دیگران بفهماند.
​بنابراین، نوک‌تیز بودن همواره هم‌ معنا با قدرت بوده.

نشانگر ماوس کامپیوتر و دلیل کج بودن هم فرمی از همین قدرت رو به کاربر کامپیوتر میده
به‌ لطف تیزی نوک نشانگر ماوس ما می‌تونیم یک متن ریز رو با دقت سلکت کنیم یا اسلایدرهای رنگ رو در ادیت عکس با دقت میلی‌ متری جا‌به‌جا کنیم

توی صفحات لمسی این قدرت کم میشه
المان ها باید بزرگ تر باشن تا دست کاربر دقیق لمس کنه.
اما در کارهای ادیت و طراحی باعث تضعیف ظرافت کاری میشه.

به همین دلیل در دنیای طراحی رابط کاربری UI/UX طراح با رویکردی مداخله‌گر پیش‌دستی می‌کنه و گزینه حتمالا منظورتان این بود؟ پیش رو میذارن
​کاربران رفته‌ رفته به این حدس‌ها عادت می‌کنند و تنبل میشن
​در نهایت، نیت و اراده کاربر به همان الگوها و استانداردهایی محدود می‌شود که پلتفرم‌ها برای او قبلا تعیین کردن.

قلم‌های دیجیتال برای همین اومدن
چون مهندسا فهمیدن نوک تیز قلم توی جزئیات به شدت ظریف تره

و دقیقاً از همان نقطه‌ای که فرد به ابزار نوک‌ تیز در دستانش می‌نگرد و فکر می‌کند "حالا با این چه کنم؟"، عاملیت و پویایی خلاقانه‌ی سازنده متولد می‌شود.

در کل داره میگه
اینجوری نگاه کن که:
این ابزار را در دستم دارم؛ حالا می‌بینم چه چیزی می‌توانم با آن انجام دهم.

و اینکه کاربر کم کم داره اراده خودشو با سیستم تطبیق میده.
آنچه سیستم اجازه می‌دهد انجام بدهی تبدیل می‌شود به آنچه فکر می‌کنی می‌خواهی انجام بدهی.

جیکوب کاکسون از محققای آنتروپیک، بعد سه سال استعفا داده
و گفته شرکت‌ها به سرعت دارن به سمت ابرهوش خودبهبود‌دهنده میرن
ولی هنوز نمیدونیم اگر بهش برسیم چطور کنترلش کنیم

ترند «دهه ۸۰» اینستاگرام چطور به محیط‌زیست آسیب می‌زنه؟

هر تصویر ساخته‌شده با هوش مصنوعی، از تغییر چهره و استایل به سبک دهه ۸۰ گرفته تا سلفی با گل لیلیوم، به حجم زیادی از توان پردازشی نیاز داره.
همین چند ثانیه‌ای که طول می‌کشه تا یه تصویر ساخته بشه، هزینه‌ی زیادی برای دیتاسنترهایی داره که انرژی زیادی مصرف می‌کنن، سیستم‌های خنک‌کننده‌شون به آب زیادی نیاز داره و سخت‌افزاری که برای ساختش منابع زیادی از زمین استخراج شده.
حالا تصور کنید میلیون‌ها نفر برای یه استوری که فردا دیگه وجود نداره، پنج، ده یا حتی بیست نسخه‌ی مختلف از یه تصویر تولید کنن. اون‌وقته که هزینه‌ی زیست‌محیطی این استفاده‌ی تفریحی از هوش مصنوعی دیگه چیزی نیست که بشه راحت از کنارش گذشت.
باید بین استفاده از هوش مصنوعی برای یه نیاز واقعی و استفاده‌ی صرفا سرگرمی تفاوت قائل بشیم.
هر پرامپتی که وارد می‌کنیم، یه ردپای زیست‌محیطی به جا می‌ذاره؛ پس شاید بد نباشه قبل از استفاده ازش، کمی آگاهانه‌تر انتخاب کنیم که واقعا ارزشش رو داره یا نه.

خدایی این چه چرت و پرتیه نوشتی؟

تو داری عملا گناه دولت‌ها و شرکت‌ها رو گردن کاربر بدبخت میندازی که چهارتا عکس ساخته.
بهش حس گناه چرتی میدی که اساسا وجود نداره.

میدونی اگر میلیاردها کاربر استفاده هم نکنن حتی سر سوزنی برای اون شرکت مهم نیست.

طبق منطق تو بخوام پیش برم، استریم کردن سریال روی نتفلیکس، اجرای بازی‌های ویدیویی آنلاین، اسکرول کردن ریلز در اینستا و گوش دادن به اسپاتیفای هم باید ممنوع کنی،
چون میلیاردها سرور و تجهیزات شبکه 24 ساعته برای سرگرمی ملت برق مصرف می‌کنند.

چرا نوبت به تکنولوژی جدیدتر که میرسه یهو قاضی‌های اخلاقی پیدا میشن تا تعیین کنن چه نیازی واقعی و چه چیزی بیهوده هست؟

کی هستی که اصلا تعیین کنی چه چیزی فایده چه چیزی ضرر

حتی نمیدونی دیتاسنتر هوش مصنوعی چطور کار میکنه.
میزان برقی که برای اینفرنس یک مدل تصویری مصرف میشه در برابر با انرژی ای که برای استریم مداوم فیلم و سریال بار شبکه و پردازش‌های سرورها استفاده میشه
ناچیزه
حتی در برابر مصرف خونگی هم ناچیزه.

بیشتر انرژی هم صرف آموزش مدل میشه نه استفاده کاربرا

همین تلگرام که ازش استفاده میکنی،
کلی سرور داره که فایل کاربران رو نامحدود سیو میکنه.
میدونی چقدر انرژی میسوزونه؟
نه نمیدونی
اومدی یه زری بزنی.

خلاصه که نیا هر حرفی بزن،
یه چیزی توی پستای چرت اینستا می‌بینید که فلان قدر مصرف دیتاسنتر AI شده،
وقتی حتی نمیدونی اینستا چقدر مصرف میکنه، تلگرام چقدر مصرف داره،
کل دنیای تکنولوژی چقدر مصرف داره.
به این میگن علم‌زدگی، فکر میکنی ساخت 500 تا عکس انرژی یک نیروگاه میخواد.
این تفکر مزخرف دقیقا ادامه همون تفکر نسل دهه 60 ایرانه که روزگاری رمان خوندن، سینما رفتن، بازی‌های ویدیویی و عکاسی تفریحی رو به عنوان اتلاف وقت و زندگی محکوم می‌کردند.
هنر، سرگرمی و بازی با ابزارهای جدید، بخش جدانشدنی کنجکاوی انسان در تکنولوژی بوده و هست.
میخوای تعیین کنی کدوم واقعیه کدوم بیهوده؟

پس به نظرم فیلم نبین، سریال نبین، اینستا نرو، چیزی گوگل نکن.
با منطق تو همه آنها بی‌فایده‌اند.

ببخشید دوستان یه مقدار عصبی شدم.
پیش میاد.
حواستون باشه هیچکس برای استفاده از ابزار روز دنیا، بهتون الکی حس گناه نده.

اینم بگم که،
ترند دهه 80،
بر اساس دهه 80 میلادی هست،
نه تاریخ شمسی،
قیاس مع‌الفارق هست.
ضمنا ترند بر اساس مد اون زمان هست نه واقعیت سیاسی.
کاش دست بردارید و گنداب تاریخ رو به رخ ملت نکشید.
ملت احمق نیستند و از شما بهتر سواد دارند.
چماق کردن تاریخ روی سر کاربری که صرفا یک پرامپت رو تست می‌کنه چیزی جز کاسبی عذاب‌ وجدان نیست.