یک راه سومی میان حرف زدن و سکوت کردن وجود دارد و آن ادبیات است.

متاسفانه یا خوشبختانه من همه‌چیو یادم می‌مونه.

متاسفانه

از آدمایی که به جزئیات اهمیت میدن خوشم میاد اینجوریه که ”عه‌ از کجا میدونستی من عاشقِ اینام؟ -اون روز از لا به لای حرفات فهمیدم“.

غمیگینم مثل استادم 😢

و نیمه دیگری از منی👀🫂

تو با قلب ویرانه من چه کردی؟
ببین عشق دیوانه من چه کردی
در ابریشم عادت آسوده بودم…
تو با بال پروانه ی من چه کردی؟

من پناهنده ام به مرزهای تنت.
,احمد شاملو,

#280
Nikutor ~

و جهنم من با تمامی افراد متفاوت است..

و هلیایی که کمر بسته امسال اول معدشو بعد قلبشو به فنا بده😐

یه خرماخورونتون نشه یعنی😅

همه میگن انرژیت من میگم چشات👀🗣

همه میگنو از من تقلید کردی😂😂

حققق

ولی من هیچوقت از تجربه این سه ماه اخیر زندگیم پشیمون نیستم و نخواهم شد❤️

ای افسانه!
ای افسانه، ای دلِ من!
تو مرا
از چه می‌ترسانی؟
از چه می‌گریزی؟
من
سال‌هاست با غمِ خویش
هم‌خانه‌ام.
زندگی
چون قصه‌ای‌ست
که کسی نمیداند
پایانش را
در این راهکه می‌رویم
نه دوستی
می‌ماند
نه دشمنی
به راستی
چهره نشان می‌دهد.
دل
خسته است
از این همه خواستن و نرسیدن.
خسته است
از دیدنِ آدم‌هایی
که
به وقتِ نیاز
سایه هم نیستند.
من
در این شبِ بی‌ستاره
ایستاده‌ام
و از خود می‌پرسم:
آیا
فردا
تفاوتی
با امروز دارد؟
افسانه!
بگو
امیدکجایِ این راه گم شد؟
بگو چرا‌ انسان
این‌همه تنهاست
حتی
میانِ جمع؟
من
نه از مرگ می‌ترسم
و نه از تاریکی؛
من
از ادامه‌ای خسته‌ام
که
هیچ وعده‌ای با خود
نمی‌آورد...

احتیاج دارم بگذره ، خیلی بگذره
برسه اونجایی که دارم برای
اون اتفاق اشک شوق می‌ریزم.