چارت رنگین‌کمانی بیت‌کوین یکی از شناخته‌شده‌ترین مدل‌های ارزش‌گذاری بلندمدت این بازار است. این نمودار تلاش نمی‌کند قیمت دقیق در کوتاه مدت را پیش‌بینی کند، بلکه نشان می‌دهد قیمت بیت‌کوین نسبت به مسیر رشد تاریخی خود، در چه محدوده‌ای قرار دارد: ارزان، متعادل، گران یا حبابی.

در این مدل قیمت بیت‌کوین روی یک نمودار لگاریتمی قرار گرفته و هر رنگ یک وضعیت روانی و ارزشی متفاوت را نشان می‌دهد.

پایین‌ترین نوار آبی، محدوده‌ای است که مدل آن را حراج می‌نامد. یعنی قیمت نسبت به روند بلندمدت بیت‌کوین به‌شدت پایین آمده و بازار درگیر ترس، ناامیدی و فشار فروش شدید است.
این محدوده اغلب زمانی دیده می‌شود که، اخبار منفی بر بازار غلبه کرده، سرمایه‌گذاران خرد در حال خروج هستند، اعتماد عمومی به ادامه رشد بیت‌کوین کاهش یافته و خریداران بلندمدت آرام‌آرام شروع به جمع‌آوری می‌کنند.

البته قرارگرفتن در این ناحیه به معنای پایان قطعی ریزش نیست، قیمت می‌تواند مدتی در همین محدوده باقی بماند یا حتی موقتاً پایین‌تر برود.

یک پله بالاتر، نوار آبی روشن با عنوان قرار دارد. در این بخش، بیت‌کوین هنوز از نظر مدل ارزان محسوب می‌شود، اما فشار فروش به‌شدت محدوده حراج نیست.
این ناحیه بیشتر مناسب سرمایه‌گذارانی است که دید چندساله دارند و به‌دنبال خرید در زمان‌هایی هستند که بازار هنوز هیجان صعودی نگرفته است.

در محدوده سبز پایین، بازار وارد فاز انباشت می‌شود. قیمت دیگر در ارزان‌ترین وضعیت تاریخی خود نیست، اما همچنان نسبت به مسیر رشد بلندمدت، جذاب ارزیابی می‌شود. در چنین شرایطی بازار از فاز وحشت فاصله گرفته، سرمایه‌گذاران حرفه‌ای موقعیت خود را افزایش می‌دهند، هنوز خبری از هیجان عمومی و ورود گسترده مردم نیست، خرید پله‌ای منطقی‌تر از خرید یک‌جای سنگین است.

نوار سبز نشان می‌دهد بیت‌کوین رشد کرده، اما هنوز از دید مدل وارد محدوده گران نشده است. در این مرحله، بازار بخشی از ریزش قبلی را جبران کرده و نشانه‌های صعود آشکارتر شده‌اند. اینجا همان نقطه‌ای است که برخی سرمایه‌گذاران می‌گویند دیگر دیر شده، اما مدل هنوز قیمت را ارزان می‌داند.

نوار زرد یعنی بیت‌کوین دیگر ارزان نیست، اما هنوز وارد حباب شدید هم نشده است. در این محدوده، تصمیم اصلی نه خرید هیجانی و نه فروش عجولانه، بلکه نگهداری موقعیت است. بازار وارد روند صعودی مشخص شده و سرمایه‌گذاران قدیمی در سود قرار گرفته‌اند.
با ورود قیمت به نوار زرد متمایل به نارنجی، ارزش‌گذاری وارد محدوده‌ای می‌شود که باید محتاط‌تر بود. قیمت رشد قابل‌توجهی کرده و احتمال دارد فاصله آن با ارزش بنیادی یا روند تاریخی زیاد شده باشد.

در بخش نارنجی هیجان عمومی به‌شدت افزایش پیدا می‌کند. سرمایه‌گذاران جدید از ترس اینکه از رشد بازار عقب بمانند، وارد خرید می‌شوند.
نشانه‌های این فاز شامل رشد شدید جست‌وجوی بیت‌کوین، ورود گسترده سرمایه‌گذاران خرد، پیش‌بینی‌های بسیار خوش‌بینانه، افزایش اهرم و معاملات پرریسک و خرید بدون توجه به قیمت است. این ناحیه می‌تواند همچنان سودآور باشد، اما ریسک اصلاح سنگین نیز به‌طور محسوسی افزایش پیدا می‌کند.

در نوار نارنجی پررنگ، مدل هشدار می‌دهد که قیمت به سطوح بسیار گران رسیده، بازار به‌شدت هیجانی است و بخش بزرگی از رشد احتمالی انجام شده است. این محدوده بیشتر مناسب کاهش ریسک، ذخیره سود و خروج تدریجی است.

بالاترین نوار قرمز، خطرناک‌ترین بخش نمودار است. قیمت در این منطقه فاصله بسیار زیادی از روند بلندمدت گرفته و بازار گرفتار خوش‌بینی افراطی شده است. در این فاز، جملاتی مانند این بار فرق دارد، دیگر اصلاحی در کار نیست و قیمت فقط می‌تواند بالاتر برود زیاد شنیده می‌شوند. تاریخ بازارهای مالی نشان داده است که چنین شرایطی پایدار نمی‌ماند و می‌تواند با اصلاح‌های بسیار سنگین همراه شود.

خطوط عمودی هاوینگ چه مفهومی دارند؟
خطوط عمودی نقطه‌چین، تاریخ‌های هاوینگ بیت‌کوین را نشان می‌دهند؛ رویدادی که طی آن پاداش استخراج بیت‌کوین نصف می‌شود. کاهش عرضه بیت‌کوین‌های جدید در دوره‌های گذشته، معمولاً با تأخیر چندماهه تا بیش از یک‌سال، به رشد قیمت کمک کرده است. با این حال، هاوینگ به‌تنهایی تضمین‌کننده رشد نیست و شرایط نقدینگی، نرخ بهره، تقاضای نهادی و وضعیت اقتصاد جهانی نیز اهمیت زیادی دارند.
براساس تصویر، قیمت بیت‌کوین در سال ۲۰۲۶ به نوارهای آبی پایین نزدیک شده است؛ یعنی مدل، قیمت فعلی را در محدوده خرید یا حتی نزدیک به حراج ارزیابی می‌کند.

در نظر بگیریم که پیام نمودار این نیست بیت‌کوین از همین نقطه رشد می‌کند بلکه قیمت نسبت به منحنی رشد بلندمدت، وارد منطقه‌ای شده که از نظر تاریخی بیشتر مناسب انباشت بوده تا فروش هیجانی.

@ehsanviews

برنامه امارات برای ساخت بندر و پایانه کانتینری جدید در ساحل فجیره، واکنشی مستقیم به یکی از مهم‌ترین نقاط ضعف اقتصادی این کشور است: وابستگی بنادر اصلی دبی و ابوظبی به عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز.

بندر جبل‌علی، قلب تجارت و ترانزیت امارات، در داخل خلیج فارس قرار دارد. بنابراین هرگونه ناامنی، بسته‌شدن عملی تنگه یا افزایش شدید هزینه بیمه کشتی‌ها می‌تواند جریان واردات، صادرات و ترانزیت این بندر را مختل کند. طبق گزارش فایننشال‌تایمز، در جریان بحران اخیر، ترافیک جبل‌علی در مقاطعی تا ۹۵ درصد کاهش یافت؛ اتفاقی که نشان داد حتی پیشرفته‌ترین هاب لجستیکی منطقه نیز بدون دسترسی امن به هرمز می‌تواند عملاً فلج شود.

بندر جدید فجیره قرار است در سمت دریای عمان ساخته شود؛ یعنی کشتی‌های ورودی دیگر نیازی ندارند وارد تنگه هرمز و خلیج فارس شوند. کانتینرها در فجیره تخلیه و سپس با کامیون، جاده و در آینده احتمالاً شبکه ریلی به دبی، ابوظبی و دیگر کشورهای عربی منتقل خواهند شد. فجیره و خورفکان همین حالا نیز در دوره اختلال تنگه هرمز به شریان حیاتی تجارت امارات تبدیل شده‌اند.

این پروژه در واقع ادامه همان راهبردی است که امارات پیش‌تر در حوزه نفت آغاز کرده بود. خط لوله انتقال نفت ابوظبی به فجیره، بخشی از صادرات نفت این کشور را بدون عبور از هرمز به دریای عمان می‌رساند و در جریان جنگ به امارات اجازه داد بخشی از صادرات خود را حفظ کند. اکنون ابوظبی قصد دارد ظرفیت مسیرهای جایگزین نفتی را نیز افزایش دهد.

اما اهمیت اصلی این پروژه فقط اقتصادی نیست؛ امارات در حال تبدیل امنیت تجارت به زیرساخت فیزیکی است. تا پیش از این، کشورهای عربی خلیج فارس برای بازماندن هرمز عمدتاً به حضور نظامی آمریکا و موازنه سیاسی با ایران متکی بودند. اکنون آن‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که تضمین‌های سیاسی و نظامی کافی نیست و باید مسیرهایی ایجاد کنند که حتی در صورت بسته‌شدن تنگه نیز تجارتشان متوقف نشود.

این تحول از نظر ایران پیامد راهبردی مهمی دارد. بخش بزرگی از قدرت بازدارندگی ایران در دهه‌های گذشته بر این تصور استوار بود که هرگونه درگیری گسترده می‌تواند صادرات انرژی و تجارت کشورهای خلیج فارس را از طریق هرمز مختل کند. اما هر خط لوله، بندر، راه‌آهن یا مسیر زمینی جایگزین، بخشی از این اهرم را تضعیف می‌کند. هرمز همچنان یکی از حیاتی‌ترین گلوگاه‌های جهان باقی می‌ماند؛ در نیمه نخست سال ۲۰۲۵ روزانه حدود ۲۰.۹ میلیون بشکه نفت و فرآورده نفتی، معادل تقریباً ۲۰ درصد مصرف جهانی، از آن عبور می‌کرد. با این حال کشورهای منطقه با سرعت در حال کاهش میزان آسیب‌پذیری خود هستند.

عربستان نیز توسعه ظرفیت خط لوله شرق به غرب و انتقال نفت به دریای سرخ را بررسی می‌کند و حتی امکان استفاده کویت، قطر و بحرین از این زیرساخت مطرح شده است. برخی برآوردها نشان می‌دهد با تکمیل پروژه‌های جدید، تا پایان سال ۲۰۲۸ بیش از ۶۰ درصد صادرات نفت پیش از جنگ خلیج فارس ممکن است امکان دورزدن هرمز را داشته باشد.

البته بندر فجیره نمی‌تواند به‌طور کامل جای جبل‌علی را بگیرد. انتقال میلیون‌ها کانتینر از ساحل شرقی به دبی و ابوظبی با کامیون، هزینه حمل‌ونقل، مصرف سوخت، ترافیک جاده‌ای و زمان تحویل را افزایش می‌دهد. ظرفیت انبار، جاده و خطوط ریلی نیز باید به‌شدت توسعه پیدا کند. علاوه بر آن، انتقال فعالیت‌ها به فجیره به معنای حذف ریسک نیست، بلکه تا حدی جابه‌جایی ریسک است؛ زیرا تأسیسات ساحل شرقی نیز می‌توانند در یک جنگ منطقه‌ای هدف حملات موشکی یا پهپادی قرار گیرند.

بنابراین بندر جدید بیش از آنکه جایگزین کامل هرمز باشد، یک بیمه لجستیکی بسیار گران‌قیمت برای امارات است. در شرایط عادی جبل‌علی همچنان مسیر اصلی و اقتصادی‌تر باقی خواهد ماند، اما در زمان بحران، فجیره امکان می‌دهد جریان کالا، مواد غذایی، تجهیزات صنعتی و تجارت ترانزیتی متوقف نشود.

جمع‌بندی مهم این است که استفاده مکرر از تهدید بستن تنگه هرمز، کشورهای منطقه را به سرمایه‌گذاری صدها میلیارد دلاری برای بی‌اثرکردن تدریجی همین تهدید سوق داده است. ایران ممکن است در کوتاه‌مدت با ایجاد اختلال در هرمز هزینه بزرگی به بازار جهانی تحمیل کند، اما در بلندمدت هر بار استفاده از این ابزار، انگیزه جهان برای ساخت مسیرهای جایگزین را بیشتر می‌کند.

تنگه هرمز اهمیت خود را از دست نخواهد داد، اما اگر روند فعلی ادامه پیدا کند، ممکن است از یک اهرم غیرقابل جایگزین به یک مسیر مهم اما قابل دورزدن تبدیل شود، تغییری که در میان‌مدت بیش از همه قدرت چانه‌زنی ژئوپلیتیکی ایران را کاهش خواهد داد.

@ehsanviews

روی کاغذ حداقل دستمزد کارگران از حدود ۸۱۲ هزار تومان در سال ۱۳۹۵ به حدود ۱۶ میلیون و ۶۲۵ هزار تومان در سال ۱۴۰۵ رسیده یعنی عدد حقوق بیش از ۲۰ برابر شده اما مسئله این است که با این پول چه می‌توان خرید؟

در سال ۱۳۹۵، متوسط قیمت هر گرم طلای ۱۸ عیار حدود ۱۱۰ هزار تومان بود. بنابراین حداقل مزد ماهانه یک کارگر معادل تقریباً ۷.۳ گرم طلا ارزش داشت.

در تیرماه ۱۴۰۵، با رسیدن هر گرم طلای ۱۸ عیار به حدود ۱۷.۱ میلیون تومان، کل حداقل مزد پایه کارگر تنها حدود ۰.۹۷ گرم طلا می‌خرد یعنی حتی به یک گرم هم نمی‌رسد. در نتیجه، قدرت خرید حداقل دستمزد نسبت به طلا طی این ده سال حدود ۸۶.۸ درصد سقوط کرده است.

یعنی کارگری که در سال ۱۳۹۵ با یک ماه حقوق می‌توانست بیش از ۷ گرم طلا بخرد، امروز برای خرید همان مقدار طلا باید حدود هفت ماه و نیم کار کند؛ آن هم به شرطی که تمام حقوقش را کنار بگذارد و هیچ هزینه‌ای برای خوراک، مسکن، حمل‌ونقل و درمان نداشته باشد.

در ابتدای سال ۱۳۹۵، دلار آزاد حدود ۳۵۰۰ تومان معامله می‌شد و حداقل مزد کارگر ارزشی نزدیک به ۲۳۰ دلار داشت.

در تیرماه ۱۴۰۵، با دلار حدود ۱۷۵ هزار تومانی، حداقل مزد پایه تقریباً ۹۵ دلار ارزش دارد.

بنابراین قدرت خرید دلاری مزد طی یک دهه نزدیک به ۶۰ درصد کاهش یافته است. این یعنی نیروی کار ایرانی نه‌تنها در داخل فقیرتر شده، بلکه ارزش جهانی یک ماه کار او نیز به کمتر از نصف رسیده است.

متوسط قیمت هر مترمربع مسکن در تهران در سال ۱۳۹۵ حدود ۴ میلیون و ۳۹۰ هزار تومان بود. حداقل مزد آن سال می‌توانست تقریباً ۱۸.۵ سانتی‌مترمربع از یک متر مسکن را بخرد.

اکنون متوسط قیمت پیشنهادی مسکن تهران حدود ۱۳۱ میلیون تومان برای هر مترمربع برآورد می‌شود. حداقل مزد ۱۴۰۵ فقط معادل حدود ۱۲.۷ سانتی‌مترمربع مسکن است.

یعنی قدرت خرید مسکن حداقل مزد، حتی با استفاده از این برآورد خیلی محافظه‌ کارانه، حدود ۳۱٪ دیگر کاهش یافته است.

یک کارگر حداقل‌بگیر برای خرید یک واحد ۷۰ متری با قیمت متوسط امروز، باید بیش از ۴۵ سال تمام حقوق پایه‌اش را بدون خرج‌کردن حتی یک ریال پس‌انداز کند. در دنیای واقعی، با وجود هزینه اجاره و زندگی، خرید خانه برای بخش بزرگی از طبقه کارگر دیگر یک هدف دشوار نیست؛ عملاً به یک هدف دست‌نیافتنی تبدیل شده است.

در اسفند ۱۴۰۴، تورم نقطه‌به‌نقطه کل کشور به ۷۱.۸ درصد و تورم خوراکی‌ها به حدود ۱۱۲.۷ درصد رسید. در خرداد ۱۴۰۵ نیز بیش از دوسوم اقلام خوراکی منتخب، افزایش قیمتی بالاتر از تورم عمومی داشتند.

حتی افزایش ۶۰ درصدی حداقل مزد سال ۱۴۰۵ نیز از رشد قیمت بسیاری از خوراکی‌های ضروری عقب مانده است. کارگر قبل از آنکه افزایش حقوق را احساس کند، آن را در خرید گوشت، لبنیات، برنج، حبوبات، اجاره‌خانه و هزینه رفت‌وآمد از دست داده است.

در تبلیغات رسمی گفته می‌شود حداقل دستمزد طی ده سال بیش از ۲۰ برابر شده است. این جمله از نظر عددی درست، اما از نظر اقتصادی گمراه‌کننده است.

حقوق را نباید با تعداد صفرهای روی فیش مقایسه کرد، باید دید چند گرم طلا، چند دلار، چند متر خانه و چه مقدار خوراک می‌خرد.

کارگر ایرانی هر سال رقم بزرگ‌تری روی فیش حقوقی خود می‌بیند، ولی در عمل سهم کوچک‌تری از اقتصاد نصیبش می‌شود.بیشتر کار می‌کند، پول بیشتری می‌گیرد اما قدرت خریدش کمتر می‌شود

@ehsanviews

به گزارش آکسیوس، دونالد ترامپ روز سه‌شنبه جلسه‌ای در اتاق وضعیت کاخ سفید برگزار کرد تا درباره یک حمله گسترده علیه ایران گفت‌وگو کند.

جزئیات این گزارش:
۱. این عملیات شامل حملاتی با دامنه‌ای بسیار وسیع‌تر از حملات فعلی در اطراف تنگه هرمز خواهد بود.
۲. جی‌دی ونس، مارکو روبیو، پیت هگست، دن کین، جان رتکلیف، استیو ویتکاف و شماری دیگر از مقام‌های ارشد، ترامپ را در این جلسه همراهی کردند.
۳. طبق گزارش‌ها، محور اصلی جلسه بررسی طرح‌های جدید برای حملات ویرانگر به اهداف راهبردی در ایران بوده است.

ترامپ همچنین گفته است ایران بهتر است به توافق برسد، در غیر این صورت چیزی برایش باقی نخواهد ماند.

@ehsanviews

ذخایر استراتژیک نفت آمریکا یا همان SPR به پایین‌ترین سطح خود از اوایل دهه ۱۹۸۰ رسیده که در فضای فعلی بازار نفت و تنش‌های خاورمیانه، معنای بسیار مهمی دارد.

ذخایر استراتژیک نفت قرار نیست مصرف روزمره آمریکا را تأمین کند. این ذخایر برای روزهای بحرانی هستند، زمانی که جنگ، تحریم، طوفان، اختلال در واردات یا بسته‌شدن مسیرهای مهم انرژی، عرضه نفت را تهدید می‌کند.

دولت آمریکا طی سال‌های اخیر برای کنترل قیمت بنزین و کاهش اثر شوک‌های نفتی، بارها از این ذخایر برداشت کرده است. نتیجه این سیاست آن است که واشنگتن امروز همچنان ابزار مداخله در بازار نفت را دارد، اما قدرت مانورش نسبت به گذشته محدودتر شده است.

اهمیت موضوع زمانی بیشتر می‌شود که بدانیم ذخایر تجاری نفت، بنزین و فرآورده‌های نفتی آمریکا نیز در سطح خیلی بالایی قرار ندارند. بنابراین اگر یک اختلال بزرگ دیگر در عرضه جهانی رخ دهد، دولت آمریکا شاید نتواند مانند گذشته به‌سادگی با آزادسازی گسترده نفت، قیمت‌ها را مهار کند.
یکی از مهم‌ترین ریسک‌ها همچنان تنگه هرمز است مسیری که بخش قابل‌توجهی از نفت و گاز جهان از آن عبور می‌کند. هرگونه اختلال جدی در تردد نفتکش‌ها می‌تواند قیمت نفت را بالا ببرد و به‌سرعت روی بنزین، حمل‌ونقل، مواد غذایی، محصولات پتروشیمی و هزینه تولید اثر بگذارد.
افزایش دوباره قیمت انرژی همچنین می‌تواند تورم آمریکا را بالا نگه دارد و برنامه فدرال رزرو برای کاهش نرخ بهره را پیچیده‌تر کند. به همین دلیل پایین‌آمدن ذخایر استراتژیک مستقیما با تورم، نرخ بهره، بازارهای مالی و حتی سیاست خارجی آمریکا ارتباط دارد.

مشکل دیگر، بازسازی این ذخایر است. ایالات متحده برای پرکردن دوباره SPR باید صدها میلیون بشکه نفت خریداری کند. اما خرید گسترده در قیمت‌های بالا، هم هزینه زیادی برای دولت دارد و هم می‌تواند خود باعث افزایش تقاضا و رشد بیشتر قیمت نفت شود. در نتیجه واشنگتن با یک معادله دشوار روبه‌روست اگر برای کنترل قیمت‌ها دوباره از ذخایر برداشت کند، سپر امنیت انرژی خود را ضعیف‌تر می‌کند، اگر ذخایر را بازسازی کند، ممکن است فشار بیشتری به بازار نفت وارد شود.

@ehsanviews

تحولات چند روز اخیر نشان می‌دهد رقابت کشورها برای ساخت زیرساخت مالی نسل بعد وارد مرحله جدی‌تری شده است.

در آمریکا، مجموعه‌ای از بزرگ‌ترین بازیگران وال‌استریت از جمله جی‌پی‌مورگان، بلک‌راک، گلدمن ساکس، ونگارد، بورس نیویورک و شرکت تسویه و سپرده‌گذاری DTCC در پروژه توکنیزه‌کردن سهام، صندوق‌ها و اوراق خزانه مشارکت کرده‌اند. هدف این است که دارایی‌های سنتی بدون ازدست‌دادن حقوق قانونی خود، روی شبکه‌های مبتنی بر بلاکچین منتقل و معامله شوند.

ژاپن نیز با تصویب اصلاحات قانونی، رمزارزها را از چارچوب ابزار پرداخت خارج کرده و به‌عنوان دارایی مالی به رسمیت شناخته است. این تصمیم رمزارزها را به بازار سهام و سایر ابزارهای سرمایه‌گذاری نزدیک‌تر می‌کند و هم‌زمان نظارت، شفافیت و مقررات معاملات داخلی را افزایش می‌دهد.

بریتانیا هم نقشه‌راهی برای دیجیتالی‌کردن بازارهای عمده‌فروشی مالی ارائه کرده است. این برنامه از توکنیزه‌کردن اوراق دولتی، بازار ریپو و سایر دارایی‌های واقعی حمایت می‌کند و برآورد شده که تسریع این روند می‌تواند طی سال‌های آینده ده‌ها میلیارد پوند به اقتصاد بریتانیا اضافه کند.

بنابراین آینده نظام مالی در توکنیزه‌شدن است.

سناریوی محتمل این است که سهام، اوراق قرضه، سپرده‌های بانکی، صندوق‌ها، املاک و حتی پول بانک مرکزی به توکن‌های قابل‌برنامه‌ریزی تبدیل شوند، اما همچنان تحت نظارت دولت‌ها، بانک‌های مرکزی و مؤسسات مالی فعالیت کنند.

در چنین سیستمی، تسویه‌ای که امروز چند روز زمان می‌برد می‌تواند تقریباً آنی شود، بازارها به سمت فعالیت ۲۴ساعته حرکت کنند، انتقال وثیقه سریع‌تر شود و بسیاری از واسطه‌ها و هزینه‌های عملیاتی کاهش یابد. بانک تسویه بین‌المللی نیز از مدلی به نام دفترکل یکپارچه حمایت می‌کند که پول بانک مرکزی، سپرده‌های بانکی و دارایی‌های توکنیزه‌شده را در یک زیرساخت قابل‌برنامه‌ریزی به هم متصل می‌کند.

باید در نظر داشت بخش بزرگی از پروژه‌های کریپتو ممکن است هیچ جایگاهی در نظام مالی آینده نداشته باشند. برندگان واقعی شبکه‌هایی خواهند بود که بتوانند میان بانک‌ها، بازار سرمایه، دولت‌ها و دارایی‌های واقعی ارتباط امن، قانونی و مقیاس‌پذیر ایجاد کنند.

نظام مالی سنتی در حال بلعیدن بلاکچین و بازسازی خودش با استفاده از آن است.

@ehsanviews

بیت‌کوین پس از ریزش اخیر بخشی از افت خود را جبران کرده و مومنتوم کوتاه‌مدت دوباره صعودی شده است. شاخص قدرت نسبی ۱۴روزه از ۵۰.۸ به ۶۶.۹ رسیده و بازار را به محدوده اشباع خرید نزدیک کرده؛ بااین‌حال، داده‌های زیرسطحی نشان می‌دهند این رشد هنوز به یک روند صعودی قدرتمند و فراگیر تبدیل نشده است.

حجم معاملات بازار اسپات با کاهش ۲۱.۵ درصدی به ۴.۱ میلیارد دلار رسیده و CVD اسپات نیز از مثبت ۱۷ میلیون دلار به منفی ۵۸.۸ میلیون دلار تغییر کرده است. یعنی درحالی‌که قیمت رشد کرده، سفارش‌های تهاجمی بازار بیشتر به سمت فروش متمایل شده‌اند. این واگرایی نشان می‌دهد رالی اخیر بیشتر روی نقدینگی کم شکل گرفته تا ورود گسترده خریداران واقعی.

در بازار مشتقات نیز شرایط دوگانه است. فاندینگ‌ریت افزایش یافته و معامله‌گران برای حفظ موقعیت‌های لانگ پول بیشتری می‌پردازند، اما حجم خرید تهاجمی در بازار پرپچوال بیش از ۸۱ درصد کاهش یافته است. در بازار آپشن نیز تقاضا برای پوشش ریسک نزولی همچنان بالاست؛ بنابراین فعالان بازار با وجود رشد قیمت، هنوز احتمال اصلاح را جدی می‌گیرند.

نقطه مثبت بازگشت تدریجی سرمایه نهادی است. ETFهای اسپات آمریکا پس از خروج سرمایه در هفته قبل، حدود ۱۶۱ میلیون دلار ورود خالص ثبت کرده‌اند. بااین‌حال، حجم معاملات ETFها نزدیک ۱۲ درصد کاهش یافته و نشان می‌دهد تقاضای نهادی فعلاً محتاطانه است، نه هیجانی و سفته‌بازانه.

فعالیت آن‌چین نیز همچنان ضعیف باقی مانده است:
-تعداد آدرس‌های فعال ۷.۶ درصد کاهش یافته
-حجم انتقالات شبکه ۱۶.۱ درصد افت کرده
-کارمزدهای شبکه حدود ۱۴ درصد پایین آمده

یعنی افزایش قیمت هنوز با رشد استفاده واقعی از شبکه همراه نشده است.

در مقابل، ساختار هولدرها همچنان مقاوم است. سهم عرضه هولدرهای کوتاه‌مدت در برابر هولدرهای بلندمدت کاهش یافته و بخش بزرگ‌تری از بیت‌کوین‌ها در اختیار سرمایه‌گذارانی قرار دارد که تمایل کمتری به فروش دارند. این وضعیت می‌تواند فشار عرضه را محدود کند.


بیت‌کوین از نظر مومنتوم و ورود سرمایه نهادی نشانه‌هایی از بهبود دارد، اما کاهش حجم اسپات، ضعف فعالیت آن‌چین، افت خرید تهاجمی و افزایش تقاضا برای پوشش ریسک نزولی نشان می‌دهد این رشد هنوز از اطمینان و مشارکت گسترده برخوردار نیست.

@ehsanviews

بندرعباس هم مثل شب‌های گذشته هدف حمله قرار گرفت، این حملات یکی از ضعف‌های قدیمی و عمیق ساختار دفاعی را آشکارتر می‌کند.

نیروی زمینی ایران، چه در دوره شاه و چه در جنگ هشت‌ساله، بر پایه هماهنگی نزدیک با نیروی هوایی و هوانیروز طراحی شده بود. یگان‌های زمینی برای پوشش خطوط مقدم، مقابله با ستون‌های زرهی دشمن، انتقال نیرو، پشتیبانی لجستیکی و حفاظت از عقبه، به‌شدت به پشتیبانی هوایی وابسته بودند.

در این ساختار، بالگردهای کبرا وظیفه پشتیبانی نزدیک از نیروهای زمینی و مقابله با اهداف زرهی را بر عهده داشتند و جنگنده‌هایی مانند اف‌۴ و اف‌۵ نیز برای پوشش هوایی، حمله به مواضع دشمن و حفاظت از مسیرهای تدارکاتی استفاده می‌شدند. نیروی زمینی بدون چتر هوایی مؤثر، بخش مهمی از توان عملیاتی خود را از دست می‌دهد.

طی چند دهه گذشته، این توازن به‌تدریج از بین رفت. ناوگان هوایی ایران به‌روز نشد، قطعات و تجهیزات فرسوده شدند و توان عملیاتی بسیاری از هواپیماها و بالگردها کاهش یافت. هم‌زمان، بخشی از تفکر نظامی کشور به سمت الگوهای روسی حرکت کرد، الگوهایی که با جغرافیای پیچیده ایران، خطوط ساحلی طولانی، فاصله زیاد میان مراکز مهم و موقعیت ژئوپلیتیکی کشور هماهنگ نیستند.

نتیجه این تغییرات را امروز می‌توان دید نیروی زمینی همچنان ساختاری دارد که برای عملکرد مؤثر به پشتیبانی هوایی نیازمند است، اما آن نیروی هوایی و هوانیروزی که باید این پشتیبانی را تأمین کند، دیگر از آمادگی، فناوری و توان عملیاتی کافی برخوردار نیست و با این تجهیزات نمی‌تواند در یک میدان نبرد مدرن، زیر فشار جنگ الکترونیک، پدافند نیروی مهاجم، حملات دورایستا و برتری اطلاعاتی طرف مقابل، مأموریت مؤثر و مستمر انجام دهد.

ارتشی که ستون‌های زرهی، لجستیک و خطوط مقدمش پوشش هوایی کافی نداشته باشند، حتی با داشتن نیروی انسانی و تجهیزات زمینی قابل‌توجه، در برابر قدرتی که برتری هوایی و اطلاعاتی دارد بسیار آسیب‌پذیر خواهد بود.

@ehsanviews

داده‌های RWA.xyz نشان می‌دهد سولانا طی سال‌های ۲۰۲۴ تا نیمه نخست ۲۰۲۶، با میانگین رشد ماهانه ۲۳۳ درصدی در ارزش دارایی‌های دنیای واقعی توکنیزه‌شده، بالاتر از تمام شبکه‌های بزرگ قرار گرفته است. بعد از آن BNB Chain با ۲۱۶ درصد دیده می‌شود، درحالی‌که رشد اتریوم فقط حدود ۹.۵ درصد بوده است.

البته این اعداد را نباید به‌اشتباه به معنای ۲۳۳ درصد رشد ماهانه یا برتری سولانا از نظر اندازه بازار دانست. میانگین رشد ماهانه در شبکه‌ای که از پایه کوچک‌تری شروع کرده و طی این مدت چند پروژه بزرگ به آن اضافه شده، می‌تواند بسیار بالا باشد. اتریوم همچنان حجم قابل‌توجهی از بازار RWA را در اختیار دارد، اما به‌دلیل بزرگ‌تر بودن پایه اولیه، درصد رشد آن پایین‌تر دیده می‌شود.

نکته مهم‌تر نوع دارایی‌هایی است که وارد سولانا شده‌اند. رشد این شبکه دیگر فقط وابسته به میم‌کوین و فعالیت معامله‌گران خرد نیست؛ صندوق‌های بازار پول، اوراق خزانه، سهام و ETFهای توکنیزه‌شده، طلا و ابزارهای اعتباری در حال ورود به این اکوسیستم‌اند. ارزش RWAهای سولانا در پایان ژوئن برای اولین بار از ۳ میلیارد دلار عبور کرد و ارزش بازار استیبل‌کوین‌های آن نیز در ماه مه به حدود ۱۶.۴ میلیارد دلار رسید. سولانا همچنین در آن مقطع میزبان حدود ۹۷ درصد بازار سهام توکنیزه‌شده بود، موضوعی که نشان می‌دهد بخش مهمی از رشد اخیر آن از حوزه بازار سرمایه آمده، نه سفته‌بازی رمزارزی.

ورود مدیران دارایی سنتی هم به این روند اعتبار بیشتری داده است. برای نمونه، WisdomTree مجموعه صندوق‌های توکنیزه‌شده خود شامل صندوق‌های بازار پول، اوراق با درآمد ثابت و سهام را روی سولانا عرضه کرده است. در کنار آن، پلتفرم‌هایی مانند Ondo نیز میلیاردها دلار دارایی توکنیزه‌شده و صدها محصول مالی را وارد فضای آن‌چین کرده‌اند.

دلیل جذابیت سولانا برای این بازار سرعت بالای تسویه، هزینه پایین انتقال، امکان معامله ۲۴ساعته و قابلیت ترکیب دارایی‌های مالی با کیف‌پول‌ها، صرافی‌ها و پروتکل‌های دیفای است. درحال‌حاضر انواع اوراق خزانه، ETF، کالا و سهام توکنیزه‌شده روی این شبکه فعال‌اند و زیرساخت‌های مرتبط با نقدشوندگی، تطبیق مقررات و نگهداری دارایی نیز درحال توسعه است.

ارزش دارایی‌های توکنیزه‌شده توزیع‌شده روی بلاکچین‌ها از ۲۷ میلیارد دلار عبور کرده و ارزش اوراق خزانه آمریکا در این بازار به حدود ۱۱ میلیارد دلار رسیده است. کالاهای توکنیزه‌شده نیز بیش از ۷.۵ میلیارد دلار ارزش دارند.

رقابت بلاکچین‌ها وارد مرحله تازه‌ای شده رقابت برای میزبانی از سهام، اوراق بدهی، صندوق‌ها و سایر دارایی‌های نظام مالی سنتی.

سولانا سریع‌ترین رشد را دارد، اما هنوز باید ثابت کند که این رشد از چند عرضه بزرگ و اثر پایه کوچک فراتر می‌رود و می‌تواند به نقدشوندگی پایدار، کاربران واقعی و درآمد مستمر برای شبکه تبدیل شود. در صورت تحقق این شرایط، سولانا ممکن است از یک شبکه عمدتاً کریپتویی، به یکی از زیرساخت‌های اصلی بازار سرمایه جهانی در عصر توکنیزه‌شدن تبدیل شود.

@ehsanviews

یکی از خطرناک‌ترین اشتباهات سرمایه‌گذار خرد این است که فکر کند همه دارایی‌ها با یک منطق حرکت می‌کنند. سهام، طلا، اوراق، دلار، کریپتو، صندوق‌ها و کالاها هرکدام چرخه، نقدشوندگی، ریسک و محرک قیمتی مخصوص خودشان را دارند. بعضی دارایی‌ها آهسته رشد می‌کنند و آرام اصلاح می‌شوند؛ بعضی‌ها مثل کریپتو می‌توانند در چند ساعت سود چند هفته را پس بگیرند.

بازار امروز دیگر بازاری نیست که فقط با چند اسم جذاب، چند نمودار صعودی و چند جمله انگیزشی بتوان در آن دوام آورد. در بازارهای نقد و سریع مثل کریپتو، تغییر جریان پول، اخبار رگولاتوری، لیکوئیدیشن اهرمی و رفتار نهنگ‌ها می‌تواند مسیر قیمت را ناگهانی عوض کند. در بازارهای سنتی هم اقتصاد جهانی، نرخ بهره، وضعیت بانک‌ها، جنگ، تورم، بدهی دولت‌ها و جریان سرمایه تعیین می‌کند که کدام دارایی جلو بزند و کدام عقب بماند. اینجاست که مفهوم مدیریت فعال سبد سرمایه‌گذاری اهمیت پیدا می‌کند.

مدیریت فعال سبد یعنی سرمایه‌گذار فقط خریدار نباشد؛ ناظر، تنظیم‌گر و مدیر ریسک دارایی‌های خودش باشد. یعنی بداند چه بخشی از سرمایه‌اش در سهام است، چه بخشی در طلا، چه بخشی در کریپتو، چه بخشی نقد یا شبه‌نقد، و چه بخشی در دارایی‌های کم‌ریسک‌تر. مهم‌تر از آن، بداند چه زمانی باید وزن‌ها را دوباره تنظیم کند.

مثلاً ممکن است فردی با هدف ۲۰٪ کریپتو وارد بازار شود، اما رشد سریع بیت‌کوین یا آلت‌کوین‌ها باعث شود بعد از چند ماه وزن کریپتو در سبدش به ۴۰٪ برسد. او ظاهراً سود کرده، اما در واقع سطح ریسک سبدش دو برابر شده است. اگر بازار کریپتو ناگهان اصلاح کند، ضربه‌ای می‌خورد که اصلاً در برنامه اولیه‌اش نبوده.

این همان جایی است که Rebalancing یا بازتنظیم سبد معنی پیدا می‌کند. وقتی یک دارایی بیش از حد رشد می‌کند، بخشی از سود آن به دارایی‌های عقب‌مانده یا کم‌ریسک‌تر منتقل می‌شود. وقتی یک دارایی بیش از حد افت می‌کند، باید بررسی شود که آیا فرصت خرید است یا نشانه تغییر روند بنیادی. تفاوت سرمایه‌گذار حرفه‌ای و آماتور همین‌جاست: حرفه‌ای فقط دنبال سود نیست، دنبال کنترل ریسک سود هم هست.

در سال ۲۰۲۶، این موضوع حتی مهم‌تر شده است. هم‌زمان چند موتور ریسک در بازار فعال‌اند: ارزش‌گذاری بالای سهام فناوری، جنگ و ریسک ژئوپلیتیک، بدهی دولت‌ها، مسیر نامطمئن نرخ بهره، رشد سریع دارایی‌های دیجیتال، و شکنندگی بخشی از سیستم مالی غیربانکی. این یعنی بازار ممکن است در ظاهر آرام باشد، اما زیر سطح آن فشار جمع شده باشد.

اشتباه رایج این است که سرمایه‌گذار بعد از رشد یک دارایی، تازه با هیجان وارد همان دارایی می‌شود. سهام رشد کرده، می‌خرد. بیت‌کوین رشد کرده، می‌خرد. طلا سقف زده، می‌خرد. بعد وقتی بازار وارد اصلاح می‌شود، تازه می‌فهمد که سبد سرمایه‌گذاری نداشته، فقط مجموعه‌ای از خریدهای هیجانی داشته است.

مدیریت فعال سبد الزاماً به معنی ترید روزانه نیست. اتفاقاً برای خیلی‌ها ترید زیاد، خودش منبع اصلی زیان است. مدیریت فعال یعنی داشتن چارچوب، وزن هر دارایی چقدر باشد؟ حداکثر ریسک هر بخش چقدر است؟ در چه شرایطی باید سود ذخیره شود؟ چه زمانی باید نقدینگی بالا برود؟ چه زمانی باید از دارایی پرریسک به دارایی دفاعی‌تر رفت و چه زمانی نباید کاری کرد؟

در بازار فعلی، هزینه یادگیری با آزمون و خطا بالا رفته است. یک اشتباه در بازار سهام شاید چند ماه زمان ببرد تا خودش را نشان دهد، اما در کریپتو یا بازارهای اهرمی، همان اشتباه می‌تواند در چند ساعت سرمایه را نصف کند. به همین دلیل، هر سرمایه‌گذار باید یکی از این دو مسیر را انتخاب کند: یا مدیریت سبد، مدیریت ریسک، تخصیص دارایی و بازتنظیم پرتفوی را جدی یاد بگیرد؛ یا این کار را به متخصصی بسپارد که واقعاً سابقه، چارچوب و انضباط دارد.

دوره‌ای که می‌شد فقط یک دارایی را خرید و با امید نگه داشت، برای بسیاری از بازارها تمام شده است. جهان وارد دوره‌ای شده که دارایی‌ها با سرعت‌های متفاوت رشد می‌کنند، با شدت‌های متفاوت سقوط می‌کنند و تحت تأثیر شوک‌های متفاوت قرار می‌گیرند.

بازارهای جدید به سرمایه‌گذار منفعل رحم نمی‌کنند. یا باید مدیریت فعال سبد سرمایه‌گذاری را یاد گرفت، یا باید پذیرفت که هزینه یادگیری در این بازار می‌تواند بسیار گران تمام شود.

@ehsanviews

کی خوشحاله کی ناراحت؟

@ehsanviews

نمودار Glassnode شاخص Realized Supply Density بیت‌کوین را نشان می‌دهد؛ یعنی چه مقدار از عرضه‌ی بیت‌کوین آخرین بار در محدوده‌ی حدوداً ۱۵٪ بالا یا پایین قیمت فعلی جابه‌جا شده است. این شاخص می‌گوید چه حجمی از کوین‌ها نزدیک قیمت فعلی خرید و فروش شده‌اند و هزینه‌تمام‌شده‌ی مالکان آن‌ها به قیمت امروز نزدیک است.

نکته مهم در نمودار این است که در سقف اخیر بازار، تراکم عرضه بسیار سنگین‌تر از بسیاری از سقف‌های چرخه‌های قبلی بوده. چرا؟ چون بیت‌کوین مدت زیادی در محدوده‌های بالا نوسان کرد و سقف بازار به‌صورت سریع و شارپ شکل نگرفت. همین فاز طولانی باعث شد تعداد بیشتری از خریداران در قیمت‌های بالا وارد شوند.

نتیجه این می‌شود که بخش بزرگی از بازار حالا با cost basis بالا گیر افتاده است. این افراد معمولاً با هر برگشت قیمت به محدوده خریدشان، یا فروشنده می‌شوند یا حداقل اجازه نمی‌دهند بازار راحت و بدون اصطکاک عبور کند.

برای همین، وقتی سقف بازار سنگین باشد، بازار معمولاً به زمان بیشتری نیاز دارد تا این عرضه‌ی گیر افتاده را جذب کند. این دقیقاً همان چیزی است که می‌تواند توضیح دهد چرا فاز فعلی بیت‌کوین بیشتر شبیه یک دوره‌ی طولانی توزیع و هضم عرضه است، نه یک اصلاح ساده و سریع.

بیت‌کوین الزاما وارد فاز ریزشی کلاسیک نشده، اما ساختار عرضه نشان می‌دهد عبور دوباره از سقف‌ها کار آسانی نیست. بازار باید اول فشار کسانی را که نزدیک سقف خریده‌اند هضم کند.

تا وقتی این عرضه جذب نشود، هر رشد قیمت می‌تواند با فروش سنگین‌تر روبه‌رو شود و فاز نوسانی/توزیعی بازار طولانی‌تر از چیزی شود که بسیاری انتظار دارند.

@ehsanviews

گزارش مرکز مدیریت بدهی‌های عمومی نشان می‌دهد که تا بیست و چهارم تیرماه، در مجموع دویست و بیست و سه هزار میلیارد تومان (همت) اوراق مرابحه عام منتشر شده که شامل صد و پنجاه و هشت همت نقدی و شصت و پنج همت غیرنقدی بوده است.

در این بازه زمانی، از اوراق اراد ۲۵۵ تا ۲۸۸ که طی شش مرحله به حراج گذاشته شد، مجموعاً ۱۱۱.۲ همت به فروش رسیده است. با این حال، دولت در همین مدت بیش از ۱۷۰.۲ همت از تعهدات پیشین خود را تسویه کرده که منجر به ثبت تراز منفی ۵۹ همتی در تأمین مالی از محل اوراق شده است. این در حالی است که بر اساس قانون بودجه، مجوز انتشار ۱۰۳۰ همت اوراق برای دولت صادر شده است.

برنامه بازپرداخت دولت برای ماه‌های آتی فشرده است؛ دولت که در تیرماه ۵۷.۶ همت تسویه انجام داده، باید تا پایان تابستان ۱۶۴.۳ همت و تا پایان سال نیز ۵۷۸.۷ همت دیگر از تعهدات خود را بازپرداخت کند.

ترکیب خریداران اوراق است؛ بانک‌ها و مؤسسات اعتباری با سهم ۵۵ درصدی، همچنان اصلی‌ترین خریدار اوراق دولتی بوده و ۶۱.۳ همت از این بدهی‌ها را جذب کرده‌اند.

«تراز منفی» در این مقطع، اگرچه به معنای فشار نقدینگی برای بازپرداخت‌هاست، اما می‌تواند برای بازار سهام «دو لبه» باشد؛ از طرفی فشار تأمین مالی از بازار بدهی را (به‌صورت موقت) کم کرده، اما از طرف دیگر، بلعیدنِ منابع توسط بانک‌ها برای خرید اوراق، قدرت وام‌دهی آن‌ها به شرکت‌های بورسی را محدودتر می‌کند.

@ehsanviews

عکس برگه صحیح شده یکی از دانش آموزا که امتحان نهاییش رو ۰.۲۵ (بیست و پنج صدم) شده!
در جواب تمام سوالات نوشته: با این مملکت درس خوندن جواب نمیده. تو کی هستی، چی هستی مرد!

@ehsanviews

ممکنه در نگاه اول کارش لجبازی، تنبلی یا بی‌مسئولیتی به‌نظر بیاد، اما پشت این یک جمله، حجم بزرگی از خشم و ناامیدی خوابیده. دانش‌آموزی که باید در این سن برای آینده‌اش انگیزه داشته باشه، به این نتیجه رسیده که درس‌خوندن قرار نیست چیزی در زندگی تغییر بده. وقتی یک نسل مدام می‌بینه مسیر پیشرفت نه از استعداد و تلاش، بلکه از پول، رابطه، رانت و .... می‌گذره، طبیعی هست که انگیزه‌اش رو از دست بده.
از طرف دیگه، نظام آموزشی ما همچنان متصلب و گرفتار یک‌سری اصول قدیمی باقی مونده، حفظ کن، امتحان بده، نمره بگیر و فراموش کن. نه استعداد دانش‌آموز درست شناسایی میشه، نه مهارت کاربردی یاد می‌گیره، نه برای بازار کار و زندگی واقعی آماده میشه. بعد هم انتظار داریم نوجوانی که هیچ چشم‌انداز روشنی مقابل خودش نمی‌بینه، با اشتیاق کتاب‌های پر از مطالب غیرکاربردی رو حفظ کنه.
نتیجه این وضعیت اینه که سرمایه‌های انسانی ما یا مهاجرت می‌کنند، یا اگر امکان مهاجرت نداشته باشند، همین‌جا ناامید، بی‌انگیزه و فرسوده میشن. استعدادهایی که می‌تونستن رشد کنند و برای کشور ارزش بسازند، چون محیط مناسبی برای بروز و شکوفایی‌شون وجود نداره، یکی‌یکی از دست میرن. این برگه مردودی دانش آموز مملکت نیست برگه مردودی مسئولین اداره کننده هست، تبریک به اونهایی که وضع کشور رو به اینجا رسوندن و نتونستن یا نخواستند به نسل جدید امید، مسیر و دلیل قانع‌کننده‌ای برای تلاش کردن بدن.

@ehsanviews

بین طلا و نقره در حال حاضر نقره سرمایه گذاری بهتریه با توجه به این نکته که طلا همیشه بیمه دارایی بوده و هست و خواهد بود، اونس برفرض از همینجا خودش رو برسونه تا ۴۸۰۰ میشه ۲۰ درصد افزایش ولی نقره ممکنه تا ۹۰ دلار هم برسه که میشه حدود ۶۰٪ افزایش، نقره برای بازه زمانی ۳ ساله تارگت‌های خوبی داره میتونه ۳ الی ۴ برابر قیمت فعلی بشه.

@ehsanviews

صندوق‌های ETF بیت‌کوین در هفته گذشته ۹۰۰ میلیون دلار ورود سرمایه ثبت کردند؛ بیشترین ورود هفتگی از اوایل ماه مه تاکنون.

این رقم نسبت به ورود ۱۹۷ میلیون دلاری هفته قبل، جهش قابل‌توجهی نشان می‌دهد.
بزرگ‌ترین ETF بیت‌کوین، یعنی IBIT، نقش اصلی را در این موج داشت و هفته گذشته ۱۹۳ میلیون دلار سرمایه جذب کرد؛ این صندوق در هفته پیش از آن نیز ۲۸۲ میلیون دلار ورودی داشت.

پس از آن، در روزهای دوشنبه و سه‌شنبه نیز به‌ترتیب ۱۱۵ میلیون دلار و ۱۶۴ میلیون دلار سرمایه جدید وارد IBIT شد.

به این ترتیب، مجموع ورودی سرمایه به IBIT از ابتدای ماه جولای تاکنون به ۵۰۱ میلیون دلار رسیده و در مسیر ثبت بیشترین جذب سرمایه ماهانه از آوریل و سومین عملکرد برتر سال قرار دارد.

@ehsanviews