احسان‌نامه

📸آرش صادق‌بیگی و تحریریه «همشهری داستان» در آخرین خروجی. نسیم مرعشی در اینستاگرامش از رفتن تحریریه این مجله بعد از واگذاری مجلات همشهری خبر داده. شماره مهر۹۷ آخرین شمارۀ «داستان» فعلی است @ehsanname

📓دل تاریکی
✍️سیداحسان عمادی: این متن (عکس پایین🔻) درست مال هفت سال پیش است؛ شهریور ۹۰، اولین قسمت از «خرده‌روایت‌های زن و شوهری» که در «داستان» چاپ شد. از شش سال قبلش در «جوان» و از یکی دو سال قبلش در «۲۴» و «دانستنی‌ها» می‌نوشتم، اما جدا از اهمیتی و علاقه‌ای که به هر سه‌تا می‌داشتم و می‌دادم -دروغ چرا؟- داستان برایم چیز دیگری بود.
در این هفت سال، گاهی داستان گرفته‌ام، گاهی داستان خوانده‌ام، گاهی برای داستان نوشته‌ام. و از این گاهی‌ها، از داستان و با داستان و بودن در کنار داستان، چیزها یاد گرفتم. خیلی خیلی چیزها. از آن شبی که هرچه با آن متن لعنتی منصوری کلنجار رفتم، تهش به لحن و صدای درستی که دلم می‌خواست، نرسید و بعدش مثل بچه‌ها، واقعاً کمی گریه کردم که «تو هیچ وقت نخواهی تونست که چیزی بشی در زندگیت»، تا این متنِ یکی دو شماره قبل مجله درباره‌ی «شنا یاد نداشتن»م –به قول شاهرودی‌ها-، که دوستش داشتم و با خوشحالی به خیلی‌ها دادم که بخوانند و بعدش دیگر حس می‌کردم حالا انگار بالاخره یک چیزهایی را کمی بلد شده‌ام، یا حتی گاهی توی مشتم گرفته‌ام.
داستان در زندگی من «اتفاق» مهمی بود. بعد از چند سال احساسِ «روزنامه‌نگار بودن»، حالا بهم احساسِ «نویسنده بودن» می‌داد، که دست‌کم برای خودم احساس باارزش‌تر و مهم‌تری بود (هرچند «مردی که هرگز نشد»، همیشه به همین‌جور احساس‌ها بسنده می‌کند و هیچ‌وقت جرأت نخواهد کرد خودش را واقعاً «چیزی» بداند). بی هیچ مبالغه‌ای، فکر می‌کنم اگر داستان نبود زندگی حرفه‌ای‌ام طور دیگری پیش می‌رفت. نمی‌دانم کجا بودم و چکار می‌کردم، اما مطمئنم هر چه و هر جا بود، این دور و برها نبود؛ شاید برای همین است که با همه‌ی شلختگی و هر دم‌ بیلی‌ام، هنوز آرشیو یکی‌درمیان و ناقصش را در یکی دو قفسه‌ی خوب و توی دید کتاب‌خانه‌مان چیده‌ام، که آدم اگر آزار نبیند و اگر بتواند، هیچ‌وقت چیزهای مهم زندگی‌اش را از جلوی چشمش کنار نمی‌گذارد.
البته که داستان در عمرش خطا و اشتباه کم نداشته. بی‌راه و کژراهه کم نرفته بود و نمی‌رفت. اما به هر حال، بودنش به از نبود شدن بود، خاصه در خزان. خدا می‌داند چندتا آدم دیگر، به واسطه‌ی بودنش مسیر حرفه‌ای‌شان عوض شده بود، یا ممکن بود بعداً بشود.
این را زیاد در این سال‌ها گفته‌ام؛ ‌که در کشوری که حتی حمید درخشانش بر روی صندلی کی‌روش ادعا دارد، از له شدن هیچ بنای عظیم و زیبایی نباید تعجب کرد (و یحتمل به خاطر همین باور ناخودآگاه -که نمی‌دانم از کِی و کجا و چطور توی ذهنم جا خوش کرده-، خودم -هنوز- هیچ‌وقت هیچ‌جا پاگیر و جاگیر نشده‌ام و همیشه میز کارم را با خودم مثل بنفشه‌ها نه هر جا که خواسته‌ام، اما مدام این‌ور و آن‌ور برده‌ام)؛ با این همه ولی نمی‌شود اندوه نبرم و حسرت نخورم از تماشای ویرانی‌ مجموعه‌ی بزرگ و مهمی که خیلی از بهترین حرفه‌ای‌های این کار در این کشور، سال‌ها برایش ذره‌ذره عرق ریخته‌اند و جان کَنده‌اند و آجر به آجرش را سر جایش گذاشته‌اند و تا این‌جا برش کشیده‌اند.
محمد قائد یک بار در سوگ عزت سحابی نوشت: «نابود کردن روحی و جسمی‌ِ چنین آدمی، شریرانه‌ترین جنبه‌ی سیاه نهفته در اعماق تاریک یک ملت است.» بی هیچ قصد قیاسی بین آن روح و جسم پاک و شریف با این داستان -که از اصل و اساس مقایسه‌ی بی‌ربط و بی‌معنایی است- اما از این نابودی، دوباره بدجور یاد آن شریرانه‌ترین جنبه‌ی سیاه نهفته در اعماق تاریک یک ملت افتادم ...
bit.ly/2CQpkFw
➖پ.ن ١: دلم می‌خواهد به جای تگ کردن هر کدام از دوستانم در داستان در این پست، آن را به احسان لطفی تقدیم کنم؛ کسی که بیش از خیلی‌ها به پای داستان ایستاد و کم از خیلی‌ها اسمش شنیده شد و حالا حتی این‌جا هم نیست که بفهمد چیزی تقدیمش شده...
➖پ.ن ۲: این وسط فقط می‌ماند «بی‌صفتی»ِ آن‌ها که از این ویرانی، -آن هم به دست سردبیر تازه‌ای که «فوش می‌گوید و از گفته‌ی خود دل‌شاد است»-، خرسندند و حتی فرصت را مغتنم دانسته‌اند تا زخم‌زبان و لگدی بزنند و حساب‌های معوقه را درست سر بزنگاه تسویه کنند. حالا «آن‌که می‌خندد خبر هول‌ناک را نشنیده است» به کنار، اما کاش به قول «علی‌رضا»ی «درباره‌ی الی...»، دست‌کم صبر می‌کردند که بچه‌ها «یه پنج دیقه واسه خودشون باشن...»
@ehsanname

2.35K viewsedited 15:43