📸 میز کار متفاوتِ دانیل استیل، نویسنده پرفروش آمریکایی، هر ۱۶۳ کتابش را همینجا و با همین ماشین تحریر نوشت @ehsanname
گزارش ونیتیفر از این میز کار👇
mehrnews.com/news/4156656/
گزارش ونیتیفر از این میز کار👇
mehrnews.com/news/4156656/
🔹 فاصلۀ فروش پرمخاطبترین رمان ترجمه («ملت عشق» الیف شافاک) و رمان ایرانی («قهوه سرد آقای نویسنده» روزبه معین) در هفتۀ اول از طرح پاییزه کتاب @ehsanname
♦️اریک کانتونا، بازیکن سابق و محبوبِ منچستر یونایتد، هفته قبل کتابی منتشر کرد با عنوان «دفتر یادداشت من» که ترکیبی از افکار و طرحهاست. طرح جلد و نمونه صفحات کتاب او را ببینید @ehsanname
📸 از ۸ آذر ۷۶ و صعود دراماتیک به جام جهانی ۲۰ سال میگذرد. تمام داستان امید، نومیدی و امیدواری دوبارۀ آن روز در این عکس پیداست. تحریریه روزنامه «همشهری» دارند بازی را از تلویزیون میبینند @ehsanname
🗞 تشکر اینستاگرامی رئیسجمهور روحانی از شوخیهای روزنامه طنز «بیقانون» با گزارش ۱۰۰روزهاش - از آن کارهایی که کمتر دیدهایم @ehsanname
🗞 روی جلد یک نشریه آمریکایی در آوریل ۱۹۳۴ که پیشبینی کرده روزی بتوان از طریق رادیو، روزنامهها را در خانه پرینت گرفت. امروزه تلفنهای همراه هوشمند این قابلیت را دارند @ehsanname
Forwarded from Khabgard | خوابگرد
جایزۀ ادبی «نایل»!
همانا این جایزه از مدتها پیش در پیشگفتار کتابی به نام «عشق بیپیرایه» و در جملۀ «به دریافت جایزه نایل آمده است» وجود داشت، اما هنوز کشف نشده بود تا اینکه یکی از نوابغ گرامی با ذکاوت و تیزبینی آن را از لابهلای سطور پیشگفتار کتاب بیرون کشید و در چاپ جدیدِ کتاب آن را بر روی جلد بهصورت «رمانی از برندۀ جایزۀ نایل» نگاشت و روانۀ بازار کرد. خبرگزاریهایمان هم این خبر را پراکندند که نویسندۀ کتاب جایزۀ «نایل» گرفته است!
آری اگر «نائل» میدانست که قرار است تبدیل به جایزهای ادبی شود، زودتر از اینها املای «نایل» اختیار میکرد.
و اما مبادا تلقی ما از ویرایش محدود به فاصلهگذاری و رسمالخط شود، که گر شود، چنان شود که محتوا دگر شود.
پینوشت:
در مصر جایزهای ادبی به نام «نیل» وجود دارد که هیچ نسبتی با جناب جایزۀ «نایل» ندارد.
نازنین خلیلیپور
@KhabGard
با این حساب، احتمالاً در آینده شاهد ظهور این جوایز هم خواهیم بود: جایزهی دریافت، جایزهی مفتخر، جایزهی کسب و قس علی هذا... 👇
goo.gl/yLzsNk
همانا این جایزه از مدتها پیش در پیشگفتار کتابی به نام «عشق بیپیرایه» و در جملۀ «به دریافت جایزه نایل آمده است» وجود داشت، اما هنوز کشف نشده بود تا اینکه یکی از نوابغ گرامی با ذکاوت و تیزبینی آن را از لابهلای سطور پیشگفتار کتاب بیرون کشید و در چاپ جدیدِ کتاب آن را بر روی جلد بهصورت «رمانی از برندۀ جایزۀ نایل» نگاشت و روانۀ بازار کرد. خبرگزاریهایمان هم این خبر را پراکندند که نویسندۀ کتاب جایزۀ «نایل» گرفته است!
آری اگر «نائل» میدانست که قرار است تبدیل به جایزهای ادبی شود، زودتر از اینها املای «نایل» اختیار میکرد.
و اما مبادا تلقی ما از ویرایش محدود به فاصلهگذاری و رسمالخط شود، که گر شود، چنان شود که محتوا دگر شود.
پینوشت:
در مصر جایزهای ادبی به نام «نیل» وجود دارد که هیچ نسبتی با جناب جایزۀ «نایل» ندارد.
نازنین خلیلیپور
@KhabGard
با این حساب، احتمالاً در آینده شاهد ظهور این جوایز هم خواهیم بود: جایزهی دریافت، جایزهی مفتخر، جایزهی کسب و قس علی هذا... 👇
goo.gl/yLzsNk
🎬 داستان فیلم «آشوب» (کاظم راستگفتار، ۱۳۹۴) در دهه ۱۳۲۰ میگذرد، اما در کتابخانه آثار مرادی کرمانی، نادر ابراهیمی و سری شعرهای نشر نگاه (چاپ دهه ۱۳۸۰) وجود دارد - عکس از مهدی موسویتبار @ehsanname
Forwarded from غلامرضا طریقی
Boghze Zamin
Hesamoddin Seraj
برای زلزله ی کرمانشاه
شاعر #غلامرضا_طریقی
آهنگساز مجید درخشانی
خواننده حسام الدین سراج
کانال تلگرام
@gholamrezatarighi
شاعر #غلامرضا_طریقی
آهنگساز مجید درخشانی
خواننده حسام الدین سراج
کانال تلگرام
@gholamrezatarighi
🎧 هر پنجشنبه شب در کانال داستان شب @dastaneshab به یک داستان از #احسان_رضایی گوش کنید
این هفته: «دربارۀ یک دوست» 👇
این هفته: «دربارۀ یک دوست» 👇
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
📹 استاد حبیبالله چایچیان (حسان)، شاعر آیینی در ۹۴سالگی درگذشت. شاید معروفترین سرودۀ او «آمدم ای شاه پناهم بده» باشد. داستان این شعر معروف را از زبان آقای شاعر بشنوید @ehsanname
Amadam Ey Shah
Arya Azimnejad
🎼 استاد حبیبالله چایچیان (حسان)، شاعر آیینی در ۹۴سالگی درگذشت. معروفترین سرودۀ او «آمدم ای شاه پناهم بده» است. این شعر معروف را با آواز محمدعلی کریمخانی و موسیقی آریا عظیمینژاد بشنوید @ehsanname
احساننامه
❤️ هر وقت خواستم بگویم «دوستت دارم»، از دهنم دررفت: حالت چطوره؟ -و من واقعا "حالت چطوره"؟ @ehsanname 📸عکس پرطرفدار این روزهای توئیتر با شعری از شاعر مصری، السید العدیسی #جداریات
❤️«پاییز را دوست دارم»
این را به من گفت
و من از آن روز شروع به ریختن کردم...
@ehsanname
📸 عاشقانهای بر دیواری در بغداد، سرودۀ شاعر عراقی سِنان انطون
#جداریات
این را به من گفت
و من از آن روز شروع به ریختن کردم...
@ehsanname
📸 عاشقانهای بر دیواری در بغداد، سرودۀ شاعر عراقی سِنان انطون
#جداریات
❤️به تعداد گلولههایی که در جبهههای جنگ شلیک شد، دوستت دارم
@ehsanname
بازمانده از جنگ سوریه. دیوارنوشته عاشقانهای در حلب
#جداریات
@ehsanname
بازمانده از جنگ سوریه. دیوارنوشته عاشقانهای در حلب
#جداریات
⚽️فردوسی، سروانتس یا ابنبطوطه؟
@ehsanname
ایران در گروه B مسابقات جام جهانی روسیه با اسپانیا، پرتغال و مراکش همگروه شد تا یک ماجراجویی تمامعیار داشته باشیم. سوای بحثهای فوتبالی، از همه کشورهای همگروهمان آثاری به فارسی خواندهایم:
🇪🇸اسپانیا: مهمترین چهرۀ ادبی اسپانیا، میگل دو سروانتس، نویسنده قرن شانزدهمی است که داستان «دون کیشوت» را نوشت، رمان مدرن را بنیان گذاشت و به ادبیات اسپانیولی ارج و قرب داد. «دون کیشوت» (با ترجمه شاهکار محمد قاضی) به فارسی ترجمه شده. از بین شاعران اسپانیا، فدریکو گارسیا لورکا را میشناسیم که مترجمان زیادی در ایران دارد (از احمد شاملو تا نجف دریابندری). از رماننویسهای معاصر اسپانیا هم آثار متعددی به فارسی برگردانده شده. مثلا «خانواده پاسکوال دو آرته» اثر خوسه سلا دو ترجمه (فرهاد غبرایی و حسن پستا) دارد. یا میگل د اونامونو را که در کشور خودش به عنوان فیلسوف میشناسند، اینجا با داستانهایش میشناسیم. به علاوه از بین اسپانیاییهایی که به ایران آمدند، سفرنامههای گونزالس کلاویخو، سفیر اسپانیا نزد تیمور گورکانی (با ترجمه مسعود رجبنیا) و دُن گارسیا د سیلوا، سفیر اسپانیا در دربار شاه عباس صفوی (با ترجمه غلامرضا سمیعی) را خواندهایم.
@ehsanname
🇵🇹پرتغال: مهمترین چهره ادبیات پرتغالی، لوئیس دکاموئش، شاعر قرن شانزدهمی است که در منظومۀ «لوسیادها» از سفرهای دریایی واسکا دو گواما یک حماسه ساخته. این اثر به فارسی ترجمه نشده. در قرن اخیر فرناندو پسوآ، بزرگترین شاعر پرتغال بود که بعد از مرگش شناخته شد. مهمترین اثر او «کتاب دلواپسی» است که (توسط جاهد جهانشاهی) به فارسی ترجمه شده. مهمترین رماننویس پرتغال هم ژوزه ساراماگو است که نوبل ادبیات سال ۱۹۹۸ را برد. سبک ساراماگو عدم استفاده از علایم سجاوندی به طور معمول است و اغلب آثارش را در کتابفروشیهای ایران میشود پیدا کرد (فقط رمان «کوری» ۱۳ ترجمه دارد).
@ehsanname
🇲🇦مراکش: برای مهمترین اثر ادبی مراکش باید از «رحله (سفرنامه) ابنبطوطه» اسم برد. محمد بن عبدالله بن محمد بن بطوطه در قرن چهاردهم میلادی (هشتم هجری) به مدت ۲۷ سال دنیا را گشت. ابنبطوطه تقریباً معاصر حافظ و مارکو پولو بود ولی مسیر سفرهای او سه برابر مارکوپولو است. سفرنامه او (با ترجمه استاد محمدعلی موحد) به فارسی ترجمه شده. از ادیبان معاصر مراکشی، مهمترین چهره، طاهر بنجلون است که به فرانسوی مینویسد و مقیم پاریس است. از بنجلون رمانهای «با چشمان شرمگین»، «شب قدر»، «فرزند پوشالی» و «فساد در کازابلانکا» و کتاب «معنای نژادپرستی برای دخترم» (با دو ترجمه) به فارسی برگردانده شده. فاطمه مرنیسی، نویسنده پرگفتگویی که درباره زنان در تاریخ اسلام مینویسد اهل مراکش است. آلن بدیو، فیلسوف فرانسوی که سعی دارد هستی و حقیقت را بر اساس ریاضیات تعریف کند هم متولد رباط، پایتخت مراکش است.
s8.picofile.com/file/8313200650/4_.jpg
@ehsanname
ایران در گروه B مسابقات جام جهانی روسیه با اسپانیا، پرتغال و مراکش همگروه شد تا یک ماجراجویی تمامعیار داشته باشیم. سوای بحثهای فوتبالی، از همه کشورهای همگروهمان آثاری به فارسی خواندهایم:
🇪🇸اسپانیا: مهمترین چهرۀ ادبی اسپانیا، میگل دو سروانتس، نویسنده قرن شانزدهمی است که داستان «دون کیشوت» را نوشت، رمان مدرن را بنیان گذاشت و به ادبیات اسپانیولی ارج و قرب داد. «دون کیشوت» (با ترجمه شاهکار محمد قاضی) به فارسی ترجمه شده. از بین شاعران اسپانیا، فدریکو گارسیا لورکا را میشناسیم که مترجمان زیادی در ایران دارد (از احمد شاملو تا نجف دریابندری). از رماننویسهای معاصر اسپانیا هم آثار متعددی به فارسی برگردانده شده. مثلا «خانواده پاسکوال دو آرته» اثر خوسه سلا دو ترجمه (فرهاد غبرایی و حسن پستا) دارد. یا میگل د اونامونو را که در کشور خودش به عنوان فیلسوف میشناسند، اینجا با داستانهایش میشناسیم. به علاوه از بین اسپانیاییهایی که به ایران آمدند، سفرنامههای گونزالس کلاویخو، سفیر اسپانیا نزد تیمور گورکانی (با ترجمه مسعود رجبنیا) و دُن گارسیا د سیلوا، سفیر اسپانیا در دربار شاه عباس صفوی (با ترجمه غلامرضا سمیعی) را خواندهایم.
@ehsanname
🇵🇹پرتغال: مهمترین چهره ادبیات پرتغالی، لوئیس دکاموئش، شاعر قرن شانزدهمی است که در منظومۀ «لوسیادها» از سفرهای دریایی واسکا دو گواما یک حماسه ساخته. این اثر به فارسی ترجمه نشده. در قرن اخیر فرناندو پسوآ، بزرگترین شاعر پرتغال بود که بعد از مرگش شناخته شد. مهمترین اثر او «کتاب دلواپسی» است که (توسط جاهد جهانشاهی) به فارسی ترجمه شده. مهمترین رماننویس پرتغال هم ژوزه ساراماگو است که نوبل ادبیات سال ۱۹۹۸ را برد. سبک ساراماگو عدم استفاده از علایم سجاوندی به طور معمول است و اغلب آثارش را در کتابفروشیهای ایران میشود پیدا کرد (فقط رمان «کوری» ۱۳ ترجمه دارد).
@ehsanname
🇲🇦مراکش: برای مهمترین اثر ادبی مراکش باید از «رحله (سفرنامه) ابنبطوطه» اسم برد. محمد بن عبدالله بن محمد بن بطوطه در قرن چهاردهم میلادی (هشتم هجری) به مدت ۲۷ سال دنیا را گشت. ابنبطوطه تقریباً معاصر حافظ و مارکو پولو بود ولی مسیر سفرهای او سه برابر مارکوپولو است. سفرنامه او (با ترجمه استاد محمدعلی موحد) به فارسی ترجمه شده. از ادیبان معاصر مراکشی، مهمترین چهره، طاهر بنجلون است که به فرانسوی مینویسد و مقیم پاریس است. از بنجلون رمانهای «با چشمان شرمگین»، «شب قدر»، «فرزند پوشالی» و «فساد در کازابلانکا» و کتاب «معنای نژادپرستی برای دخترم» (با دو ترجمه) به فارسی برگردانده شده. فاطمه مرنیسی، نویسنده پرگفتگویی که درباره زنان در تاریخ اسلام مینویسد اهل مراکش است. آلن بدیو، فیلسوف فرانسوی که سعی دارد هستی و حقیقت را بر اساس ریاضیات تعریف کند هم متولد رباط، پایتخت مراکش است.
s8.picofile.com/file/8313200650/4_.jpg
📸 تقدیر از ۵۰سال داستاننویسی هوشنگ مرادی کرمانی در کنفرانس آموزش زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه کمبریج – عکس از اینستاگرام حمید بعیدینژاد، سفیر ایران در لندن @ehsanname
احساننامه
📖 کی چی میخواند؟ @ehsanname بعد از انتشار لیست مطالعهٔ باراک اوباما در تعطیلات تابستانیاش، توسط کاخ سفی (که بینشان رمان پرفروش «دختری در قطار» پائولا هاوکینز هم هست)، گاردین اطلاعاتی از سلایق ادبی رؤسایجمهور آمریکا منتشر کرد:👇 theguardian.com/books/boo…
📗دونالد ترامپ گفته بود وقت کتاب خواندن ندارد، همسرش هم برای تزیینات از کتاب استفاده میکند! به گزارش واشنگتنپست کتابهای با جلد سبز برای کاخ سفید خریداری شده تا به شکل کاج کریسمس چیده شوند @ehsanname
🎨نقاشی پرتره استاد #شفیعی_کدکنی و خانم #سیمین_بهبهانی در نمایشگاه گروهی «چهرههای ماندگار ایران»، گالری الهه تهران @ehsanname
💵باز کن حنجره را
✍احسان رضایی
@ehsanname
مثل همه چیزهایی که سر و شکل مدرنشان آدم را به این خیال اشتباه میاندازد که اختراع جدیدی هستند، ریموت کنترلِ در پارکینگ هم از قدیم الایام وجود داشته و حتی در قصهها و افسانههای قدیمی هم میشود ردش را گرفت. یک نمونۀ شاخص از ریموت کنترلهای داستانی، نوع صوتی آن است. اینطوری که سردستۀ چهل دزد بغداد جلوی در غار افسار اسب را میکشید، دقیق روبروی در قرار میگرفت، از محل مناسب، چندتا سرفه کوچک میکرد تا گلویش صاف شود، بعد با صدای رسا و واضح و رادیویی، سه بار پشت سر هم میگفت: «سِسمی باز شو». این نوع از ریموت کنترل که بعدا توسط علیبابا هم مورد استفاده قرار گرفت، معمولاَ در گنجهای مخفی را باز میکند. یک نوع دیگری از ریموت کنترل هست که روش کارش دستی است و باید ابتدا دست را توی جیب مبارک کرده، سِسمی را توی مشت گرفته و بعد آن را به صورت نامحسوس در کف دست طرف مقابل بگذارید. در الواح سومری که مربوط به سه هزار سال قبل از میلاد است، نمونهای از این روش را میبینیم که چون شاگرد مدرسهای درسنخوان و بیخاصیت بوده، مادرش صبحها علاوه بر خوراکیِ گلپسر، مقداری غذا و میوه هم برای آقامعلم میفرستاده. از آن زمان تا به امروز، ریموت کنترلهای نقدی درب بعضی از ادارات دولتی، آن هم در کشورهای خارجه را باز میکند. یک دسته دیگر از ریموت کنترلها، انواع سفارشی هستند. این مدل هم صوتی است، اما برای استفاده از آن قبل از رسیدن به در، باید بروی سراغ متصدی در. مثلا میروی پیش رئیس شعبه بانک که مسئول در گاوصندوق است و بعد کمی خم میشوی و صدایت را نازک میکنی و طوری که بقیه نشنوند، به طرف میگویی: «جناب سِسمی سلام رسوندند، در مورد اون قضیۀ وام سفارش کردند.» این روش هم کاربردش مثل سسمیِ قبلی است، یکهوا مؤثرتر و مناسب درهای بزرگتر و رقمهای درشتتر. اما از این مدل بهتر، یک نوعی از ریموت کنترل هست که «سِسمی درون» نام دارد. توی این مدل، کافی است در شبکه مارپیچی ژنهایت کمی سِسمی داشته باشی که اگر داشته باشی، دیگر هیچ دری به رویت بسته نخواهند ماند. لامصب «ژنِ خوب» یک حالتی دارد که هر دری به محض دیدن دارندۀ آن ژن، خودش سِسمیگویان باز میشود و از سر راه کنار میرود. تقریباً بیخاصیتترین نوع ریموت کنترلهایی که میشناسیم، همین ریموتهایی است که امثال ما آدمهای عادی در اختیار داریم. این نوع از ریموتها با فشار دادن دکمه کار میکند و فقط در خانۀ خودمان را باز میکند و چندان کارآیی خاصی ندارد. با این نوع از ریموت کنترلها میشود برویم توی خانه و بعد از ورود، بنشینیم پای تلویزیون یا موبایل و اخبار مربوط به سسمیهای مردم را دنبال کنیم.
goo.gl/6BiKHR
📌یادداشت در «همشهری جوان» شماره ۶۳۰
✍احسان رضایی
@ehsanname
مثل همه چیزهایی که سر و شکل مدرنشان آدم را به این خیال اشتباه میاندازد که اختراع جدیدی هستند، ریموت کنترلِ در پارکینگ هم از قدیم الایام وجود داشته و حتی در قصهها و افسانههای قدیمی هم میشود ردش را گرفت. یک نمونۀ شاخص از ریموت کنترلهای داستانی، نوع صوتی آن است. اینطوری که سردستۀ چهل دزد بغداد جلوی در غار افسار اسب را میکشید، دقیق روبروی در قرار میگرفت، از محل مناسب، چندتا سرفه کوچک میکرد تا گلویش صاف شود، بعد با صدای رسا و واضح و رادیویی، سه بار پشت سر هم میگفت: «سِسمی باز شو». این نوع از ریموت کنترل که بعدا توسط علیبابا هم مورد استفاده قرار گرفت، معمولاَ در گنجهای مخفی را باز میکند. یک نوع دیگری از ریموت کنترل هست که روش کارش دستی است و باید ابتدا دست را توی جیب مبارک کرده، سِسمی را توی مشت گرفته و بعد آن را به صورت نامحسوس در کف دست طرف مقابل بگذارید. در الواح سومری که مربوط به سه هزار سال قبل از میلاد است، نمونهای از این روش را میبینیم که چون شاگرد مدرسهای درسنخوان و بیخاصیت بوده، مادرش صبحها علاوه بر خوراکیِ گلپسر، مقداری غذا و میوه هم برای آقامعلم میفرستاده. از آن زمان تا به امروز، ریموت کنترلهای نقدی درب بعضی از ادارات دولتی، آن هم در کشورهای خارجه را باز میکند. یک دسته دیگر از ریموت کنترلها، انواع سفارشی هستند. این مدل هم صوتی است، اما برای استفاده از آن قبل از رسیدن به در، باید بروی سراغ متصدی در. مثلا میروی پیش رئیس شعبه بانک که مسئول در گاوصندوق است و بعد کمی خم میشوی و صدایت را نازک میکنی و طوری که بقیه نشنوند، به طرف میگویی: «جناب سِسمی سلام رسوندند، در مورد اون قضیۀ وام سفارش کردند.» این روش هم کاربردش مثل سسمیِ قبلی است، یکهوا مؤثرتر و مناسب درهای بزرگتر و رقمهای درشتتر. اما از این مدل بهتر، یک نوعی از ریموت کنترل هست که «سِسمی درون» نام دارد. توی این مدل، کافی است در شبکه مارپیچی ژنهایت کمی سِسمی داشته باشی که اگر داشته باشی، دیگر هیچ دری به رویت بسته نخواهند ماند. لامصب «ژنِ خوب» یک حالتی دارد که هر دری به محض دیدن دارندۀ آن ژن، خودش سِسمیگویان باز میشود و از سر راه کنار میرود. تقریباً بیخاصیتترین نوع ریموت کنترلهایی که میشناسیم، همین ریموتهایی است که امثال ما آدمهای عادی در اختیار داریم. این نوع از ریموتها با فشار دادن دکمه کار میکند و فقط در خانۀ خودمان را باز میکند و چندان کارآیی خاصی ندارد. با این نوع از ریموت کنترلها میشود برویم توی خانه و بعد از ورود، بنشینیم پای تلویزیون یا موبایل و اخبار مربوط به سسمیهای مردم را دنبال کنیم.
goo.gl/6BiKHR
📌یادداشت در «همشهری جوان» شماره ۶۳۰
◾️صاحب خاطرۀ این درس از کتاب فارسی سوم دبستانِ ما دهه شصتیها، ریزعلی (یا آنطور که خودش تاکید داشت: ازبرعلی) خواجوی، امشب درگذشت. خداحافظ دهقان فداکار @ehsanname