احسان‌نامه

📝 خاطرات پاورقی (چند نکته درباره ارونقی کرمانی)
✍️ احسان رضایی
@ehsanname
رسول ارونقی کرمانی، این اسم یکی از معروفترین پاورقی‌نویس‌های تاریخ مطبوعات ایران است که نسل پدران ما با داستان‌هایش آشنا هستند. ارونقی کرمانی که ۵ آبان امسال در آمریکا درگذشت، ۲۵ عنوان رمان را به صورت پاورقی نوشت که از سال ۱۳۸۴ بعضی‌هایشان بازنشر هم شدند.
معروفترین داستان ارونقی «امشب دختری می‌میرد» است. این داستان که سال ۱۳۴۸ به فیلم هم تبدیل شد، خیلی زود جریان‌ساز شد و به عنوان یکی از الگوهای اصلی قصه‌های عامه‌پسند ایرانی، بارها مورد تقلید نویسندگان مختلف قرار گرفت. ارونقی کرمانی، با نام‌های مستعار «م. خورشید» و «الف. خورشید»، متولد ۱۳۰۹ بود و برخلاف فامیلش بیشتر در تبریز زندگی کرد. شهری که بازتاب زیادی در داستان‌هایش دارد. در داستان‌های او مثل اغلب رمان‌های عامه‌پسند، حوادث با سرعت فراوان اتفاق می‌افتد، عنصر تصادف نقش پررنگی دارد و معمولا از اعمال شوم و پلیدی پرده برداشته می‌شود.
ارونقی هم مثل بقیه پاورقی‌نویس‌ها کارش را با روزنامه‌نگاری شروع کرد، از ۲۲سالگی به روزنامه اطلاعات رفت و از خبرنگاری روزنامه به سردبیری «اطلاعات هفتگی» رسید و برای ۱۳ سال سردبیر این نشریه باقی ماند. شهرت و تیراژ «اطلاعات هفتگی» مدیون پاورقی‌های عاشقانه و البته پرحادثه ارونقی و دیگر پاورقی‌نویس‌هایش بود.
🗞 yon.ir/dhE1j
از ارونقی کرمانی اطلاعات چندانی نیست و تنها مصاحبه او با مجله «جوانان امروز» (یکی دیگر از مجلات مؤسسه اطلاعات) در ۱۴ مرداد ۱۳۴۳ بوده. مصاحبه‌گر به اتاق کار ارونقی در همان مؤسسه اطلاعات رفته و از او پرسیده داستانهایش را در همین اتاق می‌نویسد؟ ارونقی هم گفته از ۸ صبح تا ۸ شب در همین اتاق است و عادت ندارد مثل بعضی نویسنده‌ها برای داستان نوشتن به این طرف و آن طرف سفر کند و «ما نویسندگان حرفه‌ای همه همین‌طوریم... برای ما نوشتن حیرت است، زندگی است، سرعت است ...»
ارونقی درباره اینکه چطور کار ادبی را شروع کرده، جواب داده از نوجوانی به نوشتن علاقمند شده و پی‌اش را گرفته: «کار ادبی ناشی از احساس ذاتی است، نوشتن در خون من بود. وقتی تازه به دبیرستان قدم گذاشته بودم احساس کردم می‌خواهم بنویسم، به جای بازی و ورزش بیشتر به سوی کتابخانه‌ها کشیده می‌شدم، به زودی نوشتن را شروع کردم. اما می‌دانید جوانی که در شهرستان سکونت دارد اغلب از بروز و نشان دادن احساسات و قدرت خلاقیت خود در زمینه‌های مختلف می‌ترسد. من با ترس و لرز نخستین نوشته‌هایم را برای مطبوعات تهران فرستادم و با حیرت دیدم نوشته‌هایم با نام ارونقی کرمانی به چاپ رسیده است.» این داستان، سال ۱۳۲۶ و در ۱۷سالگی او چاپ شده بود.
ارونقی کرمانی از جک لندن و ارنست همینگوی به عنوان نویسندگان مورد علاقه نام آورده. جوابش به این سوال کلیشه‌ای که از چی متنفر است؟ این بوده: «از آدمهای دروغگو متنفرم.» و توصیه نویسندگی او به جوان‌های علاقمند، این‌طوری: «به نظر من هر نویسندۀ جوانی باید پس از اینکه مطلبی را نوشت، آن را یک بار، دوبار و حتی چندبار به دقت بخواند و چه بسا امکان این هست که پس از چند بار خواندن نوشته خود را پاره کند و دور بریزد. وقتی یک نفر چیزی می‌نویسد فکر می‌کند که شاهکاری خلق کرده است اما پس از چندبار مطالعه به عیوب و نقائص آن پی می‌برد.»

📌 از دو مقاله در «همشهری جوان» شماره ۱۱۵ و «تماشاگران امروز» شماره ۳۶

3.22K views11:47