محمد علی کلی، بوکسور محبوب ایرانیها، در سن ۷۴سالگی درگذشت. تصویری از یک قهوهخانه در تهران دهه پنجاه و وعده پذیرایی مجانی در صورت پیروزی کلی @ehsanname
احساننامه
محمدعلی کلی در ششمین نمایشگاه کتاب تهران، اردیبهشت ۱۳۷۲، در میان هوادارن @ehsanname
تصویری دیگر از حضور محمدعلی کلی در ششمین نمایشگاه کتاب تهران و در جمع طرفدارانش، اردیبهشت ۱۳۷۲ @ehsanname
به گزارش ایرنا، صبح امروز ۵ کاشی هفت رنگ از کنار در مسجد نصیرالملک شیراز به سرقت رفته. جای خالی کاشیها در تصویر پیداست @ehsannsme
برای افتخار یک نسل
احسان رضایی
@ehsanname
بازی را همینجا، توی دفتر مجله و لابهلای کار بستن صفحات دیدیم. یک جاییاش سیامک داد زد «ای ول، ای ول» و دویدیم توی اتاقی که تلویزیون دارد و دیدیم که وسط ست پنجم است و بعد میخکوب شدن برای چند امتیاز آخر و بالا و پایین پریدن و بگو و بخند و شوخیهایی که این جور وقتها مرسوم است. این، تیم ملی والیبال ماست. تیمی که دارد یکتنه جور همه کم و کسریهای دیگر را به دوش میکشد و کاری میکند که شب ها با لبخند سرمان را بگذرایم زمین. اینها پسرهای ایران هستند. تاکید دارم که لغت «پسرها» را به کار ببرم. تیمی که سنش از تیم ملی فوتبال خیلی کمتر است و تویش چندتایی از همان نسلی بازی میکنند که اسمشان را در محترمانهترین حالت گذاشتهایم «نسل چهارم». خودتان اطلاعات بیوگرافیکیشان را بخوانید: سید محمد موسوی متولد ۱۳۶۶ دزفول، شهرام محمودی متولد ۱۳۶۷ کرج، فرهاد قائمی متولد ۱۳۶۸ گنبد کاووس، امیر غفور متولد ۱۳۷۰ کاشان، مجتبی میرزاجانپور متولد ۱۳۷۰ بابل، رضا قراء متولد ۱۳۷۰ آمل، پوریا فیاضی متولد ۱۳۷۱ ارومیه، ... این نسل، نسل دهه هفتاد است. آنهایی که توی دوران بعد از جنگ، چشممشان را به روی دنیا باز کردند و بزرگ شدند و قد کشیدند. همانهایی که بزرگترها موقع عصبانیت، با عنوان تحقیرآمیز «این هفتادیا» از آنها یاد میکنند. همانهایی که میخواهند اینترنت پرسرعت را به رویشان بندند. همانهایی که دربارهشان فکر میکنند اگر ولشان کنند، با مخ میروند توی منجلاب فساد و تباهی. همانهایی که صدجا برایشان بپا و مراقب و نگهبان میگذاریم. همانهایی که فکر میکنیم لقمه راحتالحلقوم تبلیغات بیگانگان هستند. همانهایی که به هم میگوییم نه احترام میفهمند، نه مفهوم بزرگتر/کوچکتر و نه هیچ چیز دیگر. همانهایی که رییسجمهور روحانی مدام دارد دربارهشان به بقیه میگوید «به جوانهایمان اعتماد کنیم»... اینها همانها هستند. همان نسل دهه هفتادیها. همانها هستند. خود خودشان هستند. دهه هفتادیهای نسل چهارمی پر توقعی که نسل قبل را نمیفهمند و ارزشها را نمیشناسند و ضداقتدار هستند و پول برایشان ارزش است و برای هیچ چیزی حرمت قابل نیستند و هزار جور عیب و ایراد دیگر. همانها حالا دارند برای دل یک ملت دارند بازی میکنند و برای بالا بردن پرچم سه رنگمان خودشان را به آب و آتش میزنند و جلوی غولهایی دوبرابر قد خودشان درمیآیند. باور بفرمایید ماندهایم حیران. اگر این نسل همانی است که میگویند، پس این بازیها را چهکار کنیم؟ اگر هم بخواهیم بازیهای تیم ملی والیبال را در نظر بگیریم و بازیکنهایش را مشت نمونه خروار فرض کنیم، آن وقت آنهمه بد و بیراهی را که نثار نسل دهه هفتادی میشود کجای دلمان بگذاریم؟!
دنیای عجیبی است، نه؟
یادداشت در شماره ۲۳ هفتهنامه «تماشاگران امروز»
احسان رضایی
@ehsanname
بازی را همینجا، توی دفتر مجله و لابهلای کار بستن صفحات دیدیم. یک جاییاش سیامک داد زد «ای ول، ای ول» و دویدیم توی اتاقی که تلویزیون دارد و دیدیم که وسط ست پنجم است و بعد میخکوب شدن برای چند امتیاز آخر و بالا و پایین پریدن و بگو و بخند و شوخیهایی که این جور وقتها مرسوم است. این، تیم ملی والیبال ماست. تیمی که دارد یکتنه جور همه کم و کسریهای دیگر را به دوش میکشد و کاری میکند که شب ها با لبخند سرمان را بگذرایم زمین. اینها پسرهای ایران هستند. تاکید دارم که لغت «پسرها» را به کار ببرم. تیمی که سنش از تیم ملی فوتبال خیلی کمتر است و تویش چندتایی از همان نسلی بازی میکنند که اسمشان را در محترمانهترین حالت گذاشتهایم «نسل چهارم». خودتان اطلاعات بیوگرافیکیشان را بخوانید: سید محمد موسوی متولد ۱۳۶۶ دزفول، شهرام محمودی متولد ۱۳۶۷ کرج، فرهاد قائمی متولد ۱۳۶۸ گنبد کاووس، امیر غفور متولد ۱۳۷۰ کاشان، مجتبی میرزاجانپور متولد ۱۳۷۰ بابل، رضا قراء متولد ۱۳۷۰ آمل، پوریا فیاضی متولد ۱۳۷۱ ارومیه، ... این نسل، نسل دهه هفتاد است. آنهایی که توی دوران بعد از جنگ، چشممشان را به روی دنیا باز کردند و بزرگ شدند و قد کشیدند. همانهایی که بزرگترها موقع عصبانیت، با عنوان تحقیرآمیز «این هفتادیا» از آنها یاد میکنند. همانهایی که میخواهند اینترنت پرسرعت را به رویشان بندند. همانهایی که دربارهشان فکر میکنند اگر ولشان کنند، با مخ میروند توی منجلاب فساد و تباهی. همانهایی که صدجا برایشان بپا و مراقب و نگهبان میگذاریم. همانهایی که فکر میکنیم لقمه راحتالحلقوم تبلیغات بیگانگان هستند. همانهایی که به هم میگوییم نه احترام میفهمند، نه مفهوم بزرگتر/کوچکتر و نه هیچ چیز دیگر. همانهایی که رییسجمهور روحانی مدام دارد دربارهشان به بقیه میگوید «به جوانهایمان اعتماد کنیم»... اینها همانها هستند. همان نسل دهه هفتادیها. همانها هستند. خود خودشان هستند. دهه هفتادیهای نسل چهارمی پر توقعی که نسل قبل را نمیفهمند و ارزشها را نمیشناسند و ضداقتدار هستند و پول برایشان ارزش است و برای هیچ چیزی حرمت قابل نیستند و هزار جور عیب و ایراد دیگر. همانها حالا دارند برای دل یک ملت دارند بازی میکنند و برای بالا بردن پرچم سه رنگمان خودشان را به آب و آتش میزنند و جلوی غولهایی دوبرابر قد خودشان درمیآیند. باور بفرمایید ماندهایم حیران. اگر این نسل همانی است که میگویند، پس این بازیها را چهکار کنیم؟ اگر هم بخواهیم بازیهای تیم ملی والیبال را در نظر بگیریم و بازیکنهایش را مشت نمونه خروار فرض کنیم، آن وقت آنهمه بد و بیراهی را که نثار نسل دهه هفتادی میشود کجای دلمان بگذاریم؟!
دنیای عجیبی است، نه؟
یادداشت در شماره ۲۳ هفتهنامه «تماشاگران امروز»
اقامت ۱۰روزه در خانه ارنست همینگوی👆 جایزه مسابقه داستان کوتاهی است که هر ساله در جزایر کیز فلوریدا برگزار میشود. امسال این جایزه به دنیس وودز، بانوی نویسنده ۶۹ساله ایرلندی رسید @ehsanname
در سالروز درگذشت نادر ابراهیمی، برگی از رمان «عاشقانه آرام» را به خط خود او ببینید @ehsanname
سایت پاترمور، تصاویری از تئاتر «هری پاتر و کودک نفرینشده» منتشر کرد. داستان این نمایش ۲۰سال پس از آخرین جلد هری پاتر میگذرد. قیافه هری میانسال را، در کنار جینی و پسرشان آلبوس میبینید @ehsanname
طبق گزارش مهر از نمایشگاه کتاب امسال، ۳۸درصد افراد با بن خرید کردند، ۲۷درصد از قیمت کتابها راضی بودهاند، ۳۱درصد بین ۵۰تا۱۰۰هزار تومان خریدند و فقط ۶درصد بالای ۴۰۰هزار تومان کتاب خریدهاند @ehsanname
بیچاره بهایی که دلش پر زغم توست*
احسان رضایی
@ehsanname
چند روز پیش، گروهی آمده بودند برای یک فیلم مستند درباره مرحوم قیصر امینپور و طبیعتا دوست جدانشدنیاش، مرحوم سیدحسن حسینی مصاحبهای کنند. بیشتر حرفهایی که توی آن مصاحبهطور، گفتیم و شنیدیم درباره این بود که قیصر خدابیامرز فراتر از خطکشیهای معمول و مرسوم بود و شعرش هم همینطور است و همهجور مخاطبی دارد و اینطور نیست که مخصوص و خاص بچههای هیاتی یا مثلا روشنفکرجماعت باشد. بعد هم کمی درباره این صحبت کردیم که قیصر شاعر ما نسل سومیها بود و چطور انتشار دفتر شعرهایش، با اتفاقات زندگی ما و اجتماع جفت و جور میشد و زبان حال ما میشد. همین دو محور، آنقدر وقت گرفت که جا برای حرفهای دیگر نماند. یکی از حرفهایی که آن موقع نرسیدم و حالا اجازه میخواهم توی همین ستون باریک بگویم، حرفی است که به یاد دارم توی یکی از شب شعرهای حوزه از مرحوم سيدحسن حسينی شنيدم که باری شعری خواند و بعد مجری مراسم رفت پشت تریبون و بهبه و چهچه کرد و اینکه چقدر شعر خلاقانه است و اینها، که صدای مرحوم سید که برخلاف قیصر همیشه رک بود و صریح، درآمد که: «نگید اینطوری، ماها هيچ کداممان خلاقيت نداريم. صفت خلاقيت فقط مخصوص ذات خداست که هم پشه را آفريد و هم فيل را.» این خاطره را از این باب گفتم که کم کم دارد سر و کله هلال رمضان پیدا میشود و باز داریم به عینه میبینیم که حقیقتا صفت خلاقیت مخصوص خداوند است که با چه حساب و کتاب پیچیدهای زمانها و مناسبتهای مختلف را با حال و احوالات مختلف خلق میکند. فکر کنید چقدر محرم با رمضان فرق دارد. و هردوی اینها مثلا با ایام نوروز. حتی خود رمضانها هم شبیه به هم نیستند و هر سال، ماه مبارک مخصوص خودش را دارد. انگار که هر کدامشان یک تابلوی متفاوت باشند. منظورم فقط اختلاف افق و ساعتهای روزهداری نیست، که البته خود همین هم مهم است. اما فقط این نیست. همین تغییرات خودمان را در نظر بگیرید. تغییرات فکری و درونی، به بیرون هم سرایت میکند و هر بار این ماه حال متفاوتی پیدا میکند برای آدم. اضافه کنید تغییرات بیرونی و اجتماعی را. مجموع همه رفتارهای همان بچه هیاتیها و روشنفکرجماعت، روی حس این ماه و درک و دریافت ما از آن تاثیر دارد. دقت که بکنید، میبینید تنظیم تقویم الهی طوری است که درست وقتی که جامعه از دروغ و غیبت و تهمت و خطکشی و بددلی و نامهربانی اشباع میشود، یکباره سر و کله ماه مبارک پیدا میشود و فرصت و بهانه میدهد دستمان تا یک دل سیر گریه کنیم و چیزهایی را به خاطر بیاوریم که از خاطر بردهایم. آن هم با روشهایی کاملا متفاوت و منحصر به فرد. یکی را با تماشای پشه، یکی را به دیدار فیل. من یکی روشم این است که یکی از این هدفونهایی که علامت مشخصه نسل چهارم است را بگذارم توی گوشم و صدای محزون شیخ ابوبکر شاطری را بگذارم تا به خورد گوش و بعد هم دلم برود. این صدای غمدار، این ترنم موزون حزن، با خود خود دل آدم کار دارد. شما هم امتحان کنید.
@ehsanname
* اول خواستم به مناسبت نقل قول مرحوم سید و ذکر پشه و فیل، این مصرع از مخمس شیخ بهایی را تیتر بزنم که «بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه». منتها بلافاصله، بند بعدی شعر توی ذهنم دوید که: «بیچاره بهایی که دلش پر ز غم توست/ هرچند که عاصی است، ز خیل خدم توست/ امید وی از عاطفت دم به دم توست/ تقصیر خیالی به امید کرم توست/ یعنی که گنه را به از این نیست بهانه»
یادداشت قدیمی در شماره ۳۶۸ هفته نامه «همشهری جوان»
احسان رضایی
@ehsanname
چند روز پیش، گروهی آمده بودند برای یک فیلم مستند درباره مرحوم قیصر امینپور و طبیعتا دوست جدانشدنیاش، مرحوم سیدحسن حسینی مصاحبهای کنند. بیشتر حرفهایی که توی آن مصاحبهطور، گفتیم و شنیدیم درباره این بود که قیصر خدابیامرز فراتر از خطکشیهای معمول و مرسوم بود و شعرش هم همینطور است و همهجور مخاطبی دارد و اینطور نیست که مخصوص و خاص بچههای هیاتی یا مثلا روشنفکرجماعت باشد. بعد هم کمی درباره این صحبت کردیم که قیصر شاعر ما نسل سومیها بود و چطور انتشار دفتر شعرهایش، با اتفاقات زندگی ما و اجتماع جفت و جور میشد و زبان حال ما میشد. همین دو محور، آنقدر وقت گرفت که جا برای حرفهای دیگر نماند. یکی از حرفهایی که آن موقع نرسیدم و حالا اجازه میخواهم توی همین ستون باریک بگویم، حرفی است که به یاد دارم توی یکی از شب شعرهای حوزه از مرحوم سيدحسن حسينی شنيدم که باری شعری خواند و بعد مجری مراسم رفت پشت تریبون و بهبه و چهچه کرد و اینکه چقدر شعر خلاقانه است و اینها، که صدای مرحوم سید که برخلاف قیصر همیشه رک بود و صریح، درآمد که: «نگید اینطوری، ماها هيچ کداممان خلاقيت نداريم. صفت خلاقيت فقط مخصوص ذات خداست که هم پشه را آفريد و هم فيل را.» این خاطره را از این باب گفتم که کم کم دارد سر و کله هلال رمضان پیدا میشود و باز داریم به عینه میبینیم که حقیقتا صفت خلاقیت مخصوص خداوند است که با چه حساب و کتاب پیچیدهای زمانها و مناسبتهای مختلف را با حال و احوالات مختلف خلق میکند. فکر کنید چقدر محرم با رمضان فرق دارد. و هردوی اینها مثلا با ایام نوروز. حتی خود رمضانها هم شبیه به هم نیستند و هر سال، ماه مبارک مخصوص خودش را دارد. انگار که هر کدامشان یک تابلوی متفاوت باشند. منظورم فقط اختلاف افق و ساعتهای روزهداری نیست، که البته خود همین هم مهم است. اما فقط این نیست. همین تغییرات خودمان را در نظر بگیرید. تغییرات فکری و درونی، به بیرون هم سرایت میکند و هر بار این ماه حال متفاوتی پیدا میکند برای آدم. اضافه کنید تغییرات بیرونی و اجتماعی را. مجموع همه رفتارهای همان بچه هیاتیها و روشنفکرجماعت، روی حس این ماه و درک و دریافت ما از آن تاثیر دارد. دقت که بکنید، میبینید تنظیم تقویم الهی طوری است که درست وقتی که جامعه از دروغ و غیبت و تهمت و خطکشی و بددلی و نامهربانی اشباع میشود، یکباره سر و کله ماه مبارک پیدا میشود و فرصت و بهانه میدهد دستمان تا یک دل سیر گریه کنیم و چیزهایی را به خاطر بیاوریم که از خاطر بردهایم. آن هم با روشهایی کاملا متفاوت و منحصر به فرد. یکی را با تماشای پشه، یکی را به دیدار فیل. من یکی روشم این است که یکی از این هدفونهایی که علامت مشخصه نسل چهارم است را بگذارم توی گوشم و صدای محزون شیخ ابوبکر شاطری را بگذارم تا به خورد گوش و بعد هم دلم برود. این صدای غمدار، این ترنم موزون حزن، با خود خود دل آدم کار دارد. شما هم امتحان کنید.
@ehsanname
* اول خواستم به مناسبت نقل قول مرحوم سید و ذکر پشه و فیل، این مصرع از مخمس شیخ بهایی را تیتر بزنم که «بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه». منتها بلافاصله، بند بعدی شعر توی ذهنم دوید که: «بیچاره بهایی که دلش پر ز غم توست/ هرچند که عاصی است، ز خیل خدم توست/ امید وی از عاطفت دم به دم توست/ تقصیر خیالی به امید کرم توست/ یعنی که گنه را به از این نیست بهانه»
یادداشت قدیمی در شماره ۳۶۸ هفته نامه «همشهری جوان»
احساننامه
سایت پاترمور، تصاویری از تئاتر «هری پاتر و کودک نفرینشده» منتشر کرد. داستان این نمایش ۲۰سال پس از آخرین جلد هری پاتر میگذرد. قیافه هری میانسال را، در کنار جینی و پسرشان آلبوس میبینید @ehsanname
چرا جی.کی. رولینگ نمیتواند هری پاتر را رها کند؟ استیون کینگ به «نیویورک تایمز» گفته است دلیلش این است که خود رولینگ هم شخصیتهای هری پاتر را دوست دارد. اصل مقاله را اینجا بخوانید 👇
http://www.nytimes.com/2016/06/05/theater/jk-rowling-just-cant-let-harry-potter-go.html?_r=0
http://www.nytimes.com/2016/06/05/theater/jk-rowling-just-cant-let-harry-potter-go.html?_r=0
یک نمایشگاه کتاب در شهر برکلی، ایالت کالیفرنیا، که نمایش و فروش کتاب در معابر شهری انجام میشود/ عکس: فرزانه فرید معیر
@ehsanname
@ehsanname
مینیمالی در حال و هوای ماه مبارک👇
@ehsanname
«و گفت در خانه بودم، در دلم آمد که جنید بر در است. آن خاطر را نفی کردم، تا سه بار این در خاطرم آمد. بعد از آن بیرون آمدم و جنید را دیدم بر در. گفت: چرا به خاطرِ اوّل بیرون نیامدی؟»
(تذکرةالاولیاء عطار، باب ۶۴، ذکر خیرِ نسّاج)
#برچیده_ها
@ehsanname
«و گفت در خانه بودم، در دلم آمد که جنید بر در است. آن خاطر را نفی کردم، تا سه بار این در خاطرم آمد. بعد از آن بیرون آمدم و جنید را دیدم بر در. گفت: چرا به خاطرِ اوّل بیرون نیامدی؟»
(تذکرةالاولیاء عطار، باب ۶۴، ذکر خیرِ نسّاج)
#برچیده_ها
❌ روزه نمیگیرم چون برای بدن ضرر دارد. اینهمه ساعت با معده خالی، همه اسیدها و آنزیمها هم دارند ترشح میشوند... خب معلوم است پدر صاحببچه بدن را درمیآورد! کم خوردن و پرهیز در رژیم غذایی، غیر از این اعتصاب غذای طولانیمدت است. هی نگویید فلان دکتر گفته روزه برای سلامتی ضرر ندارد، بهمان دکتر گفته تازه برای بدن مفید هم است. خب من هم میتوانم از بیسار دکتر برایتان فکت و نشانه بیاورم که اتفاقا خیلی هم به بدن ضرر میزند. این دکترها که صنار بدهی، عیساییاند، ده شاهی بدهی موسایی. کی حرفشان یکی بوده؟ مگر سر مضرات و فواید چای به توافقی رسیدند که سر روزه برسند؟ فردا روز، بعد ۱۰ سال روزهگیری، اگر من زخم معده گرفتم، کسی از این آقایان میآید خرج دوا دکتر و عکس و آزمایش و عمل بیمارستان من را بدهد؟
✅ روزه میگیرم چون موضوع روزه اصلا بحث سلامت نیست. درست است که اگر یک سرچ ساده توی گوگل اسکولار بزنیم، تحقیقات مختلفی درباره Fasting هست. اما اگر بنا به سلامت و فواید بهداشتی باشد، قبل از روزه خیلی چیزهای دیگر هست که به سلامتی لطمه میزنند. دود ترافیک، غذاهای فست فود و بدتر از همه سیگار. اگر درباره هر چیز دیگری مثل چای، نظر قطعی وجود ندارد، درباره این موارد که هست. در مورد خود روزه هم دستور دین همین است که هر وقت پزشک متخصص گفت برایت ضرر دارد، نیازی به گرفتنش نیست اما همه این حرفها به کنار، پیشفرض مهم روزه- فکری که پشت روزه است- این است که ما آدمها فقط همین بدن که میبینیم نیستیم. مخاطب روزه بیشتر بخش غیرفیزیکی ماست. همین میشود که حضرت امیر(ع) میفرمایند چه روزهدارهای ترحمبرانگیزی هستند آنهایی که از روزه فقط گرسنگی را میفهمند!
@ehsannsme
📂 یکی از بهترین پروندههایی که به اتفاق سیداحسان عمادی عزیز در «همشهری جوان» کار کردیم، پروندهای بود درباره شبهات و سوالاتی که درباره روزه گرفتن مطرح میشود. این پرونده را که در شماره ۴۱۷ مجله منتشر شد، ببینید 👇
✅ روزه میگیرم چون موضوع روزه اصلا بحث سلامت نیست. درست است که اگر یک سرچ ساده توی گوگل اسکولار بزنیم، تحقیقات مختلفی درباره Fasting هست. اما اگر بنا به سلامت و فواید بهداشتی باشد، قبل از روزه خیلی چیزهای دیگر هست که به سلامتی لطمه میزنند. دود ترافیک، غذاهای فست فود و بدتر از همه سیگار. اگر درباره هر چیز دیگری مثل چای، نظر قطعی وجود ندارد، درباره این موارد که هست. در مورد خود روزه هم دستور دین همین است که هر وقت پزشک متخصص گفت برایت ضرر دارد، نیازی به گرفتنش نیست اما همه این حرفها به کنار، پیشفرض مهم روزه- فکری که پشت روزه است- این است که ما آدمها فقط همین بدن که میبینیم نیستیم. مخاطب روزه بیشتر بخش غیرفیزیکی ماست. همین میشود که حضرت امیر(ع) میفرمایند چه روزهدارهای ترحمبرانگیزی هستند آنهایی که از روزه فقط گرسنگی را میفهمند!
@ehsannsme
📂 یکی از بهترین پروندههایی که به اتفاق سیداحسان عمادی عزیز در «همشهری جوان» کار کردیم، پروندهای بود درباره شبهات و سوالاتی که درباره روزه گرفتن مطرح میشود. این پرونده را که در شماره ۴۱۷ مجله منتشر شد، ببینید 👇
گاردین خبر داد دیوید فرانزونی، فیلمنامهنویسی که برای «گلادیاتور» اسکار گرفته، فیلمنامه زندگی مولانا را مینویسد. او گفته دوست دارد نقش مولانا را لئوناردو دیکاپریو بازی کند @ehsanname
خانمها توران میرهادی (راست) و نوشآفرین انصاری (چپ)، دو چهره برجسته ادبیات کودک، در جشن انتشار شانزدهمین جلد «فرهنگنامه کودک و نوجوان»/ عکس: اینستاگرام علی دهباشی
@ehsanname
@ehsanname
خبرآنلاین تخمین زده که آلبوم «امیر بی گزند» محسن چاوشی، با ۶ تا ۱۰میلیون دانلود غیرقانونی در یک روز بعد از انتشار، رکورددار شده است. بخش عمده این آمار متعلق به روباتهای تلگرامی است @ehsanname
احساننامه
گاردین خبر داد دیوید فرانزونی، فیلمنامهنویسی که برای «گلادیاتور» اسکار گرفته، فیلمنامه زندگی مولانا را مینویسد. او گفته دوست دارد نقش مولانا را لئوناردو دیکاپریو بازی کند @ehsanname
تصویرسازی شهاب جعفرنژاد برای روزنامه «هفت صبح» امروز: تصویر احتمالی لئوناردو دیکاپریو در نقش مولانا @ehsanname
نمونه #تبلیغات_کتاب قدیمی؛ تبلیغ مجموعه سخنرانیهای حسینعلی راشد واعظ معروف، روزنامه «اطلاعات»، اسفند (رمضان) ١٣۴١ @ehsanname
احساننامه
تصویرسازی شهاب جعفرنژاد برای روزنامه «هفت صبح» امروز: تصویر احتمالی لئوناردو دیکاپریو در نقش مولانا @ehsanname
🎬 ادامه ماجراهای فیلم زندگی مولانا
@ehsanname
دو روز پیش بود که دیوید فرانزونی، فیلمنامهنویس «گلادیاتور» خبر از پروژه تازهای برای ساخت زندگی مولانا داد و گفت دوست دارد لئوناردو دیکاپریو نقش مولانا، یا به قول غربیها رومی (Rumi، لقبی که اشاره به اقامت مولانا در آسیای صغیر دارد) را بازی کند. این خبر، در کنار حرف دیوید فرانزونی که گفته بود سعی دارد نگاه کلیشهای هالیوود به مسلمانها را عوض کند، حالا با واکنش کاربران شبکههای اجتماعی مواجه شده و هشتگ #RumiWasntWhite در توئیتر تِرند شده است.
ایندیپندنت امروز گزارشی دراینباره داشت و نمونههایی از توئیتهای اعتراضی را هم منتشر کرده بود:
🔸ما نیاز به تعدادی بازیگر سفید برای تغییر نگاه هالیوود به مسلمانها داریم.
🔸این ایده که لئو دیکاپریو بهترین بازیگر دنیا برای ایفای هر نقش تاریخی است، فکری در ستایش سفید بودن است.
🔸برای بازی در نقش یک شاعر صوفی ایرانی مرد سفید میخواهند، ولی وقتی نقش تروریست دارند، سریع بازیگرهای مسلمان پیدا میشوند.
🔸یکی به نویسنده محل وقوع اتفاقات داستان را یاد بدهد.
🔸یادمان هست که ادریس اِلبا اینقدر انگلیسی نبود که بتواند نقش جیمز باند را بازی کند، ولی کسی ناراحت نمیشود که دیکاپریو نقش رومی را بازی کند.
@ehsanname
@ehsanname
دو روز پیش بود که دیوید فرانزونی، فیلمنامهنویس «گلادیاتور» خبر از پروژه تازهای برای ساخت زندگی مولانا داد و گفت دوست دارد لئوناردو دیکاپریو نقش مولانا، یا به قول غربیها رومی (Rumi، لقبی که اشاره به اقامت مولانا در آسیای صغیر دارد) را بازی کند. این خبر، در کنار حرف دیوید فرانزونی که گفته بود سعی دارد نگاه کلیشهای هالیوود به مسلمانها را عوض کند، حالا با واکنش کاربران شبکههای اجتماعی مواجه شده و هشتگ #RumiWasntWhite در توئیتر تِرند شده است.
ایندیپندنت امروز گزارشی دراینباره داشت و نمونههایی از توئیتهای اعتراضی را هم منتشر کرده بود:
🔸ما نیاز به تعدادی بازیگر سفید برای تغییر نگاه هالیوود به مسلمانها داریم.
🔸این ایده که لئو دیکاپریو بهترین بازیگر دنیا برای ایفای هر نقش تاریخی است، فکری در ستایش سفید بودن است.
🔸برای بازی در نقش یک شاعر صوفی ایرانی مرد سفید میخواهند، ولی وقتی نقش تروریست دارند، سریع بازیگرهای مسلمان پیدا میشوند.
🔸یکی به نویسنده محل وقوع اتفاقات داستان را یاد بدهد.
🔸یادمان هست که ادریس اِلبا اینقدر انگلیسی نبود که بتواند نقش جیمز باند را بازی کند، ولی کسی ناراحت نمیشود که دیکاپریو نقش رومی را بازی کند.
@ehsanname