احسان‌نامه

شعار نمایشگاه کتاب امسال چه خوب است: «فردا برای خواندن دیر است». پوستر از حسن کریم‌زاده @ehsanname

1.32K viewsedited 04:28

مسیرهای دسترسی به شهرآفتاب و کرایه دقیق هر کدام. اینفوگرافی از مجله تهرانشهر
@ehsanname

1.3K viewsedited 04:30

اردیبهشت، ماه خوب کتاب
احسان رضایی
@ehsanname
درست مثل شعر اخوان‌ثالث می‌ماند. مثل همان صخره‌ای که رویش نوشته «کسی راز مرا داند/ که از این سو به آن سویم بگرداند.» داستان ما و نمایشگاه کتاب هم یک همچو چیزی است. هر سال، پول پس‌انداز می‌کنیم و وقت خالی می‌گذاریم تا یک روز یا نصف روز را بیاییم و از این سو تا آن سوی نمایشگاه را بگردیم و بگردانیم تا ببینیم بالاخره آن ذات جادویی کتاب و کتابخوانی خودش را بر ما آشکار می‌کند یا نه؟ سوالی که همیشه یک جواب دارد. شما خودتان دیده‌اید کسی را که با نمایشگاه کتاب رفتن، کتابخوان شده باشد؟ من که سراغ ندارم. هر سال قبل از رفتن دوباره به نمایشگاه، لیست نخوانده‌ها و ردیف کتابهای تلنبار شده خودش را به رخ آدم می‌کشد که یعنی تو که این‌همه چیز نخوانده داری، دوباره کجا می‌روی؟ وسوسه نمایشگاه اما انگار قویتر باشد. یک کارناوال فرهنگی که بیشتر نداریم؛ داریم؟ دوباره کفش و کلاه و قرار و مدار برای رفتن تنهایی یا دسته‌جمعی به نمایشگاه و دوباره بالا پایین کردن ردیف‌های ناشران. دوباره ذوق پیدا کردن کتابهای ارزان و دوباره قول و قرار با خود برای خواندن کلاسیک‌ها. قول و قرارهایی که معمولا عمری چندساعته دارند و در بهترین حالت روی کاغذ یادداشت می‌شوند. و اصلا مگر قرار است که فراموش نشوند؟ توی جامعه‌ای که درباره کتاب حتی حرف هم زده نمی‌شود و جوان هایش برای پز دادن، به رستوران‌های جدیدی که رفته‌اند استناد می‌کنند، چه جایی برای فراموش نکردن کتاب می‌ماند؟ هنرمندان توی فیلم و سریال‌ها برای کتابخوانی تبلیغ دارند؟ مسئولان توی سخنرانی‌هایشان به کتابها ارجاع می‌دهند؟ توی مدارس کتابخانه‌های خوب هست؟ پدر مادرها یاد گرفته‌اند که جلوی بچه کتاب دست بگیرند؟ از کتابهای خوب و خوشخوان حمایت تبلیغی می‌کنیم؟ یا چی؟ همین یک فقره نمایشگاه کتاب است که هر سال بهار می‌آید و مثل شعر اخوان، برای چند روز وسوسه را می‌اندازد به جانمان که «لعنت بیش بادا گوشمان را، چشممان را نیز، باید رفت!»

یادداشت در شماره 405 هفته‌نامه «همشهری جوان»

2.34K views04:35