احسان‌نامه

امروز اختتامیه جشنواره ادبی دانشجویان دانشگاه امیرکبیر بود، که بنده هم در کنار اساتید عبدالجبار کاکایی، افشین یداللهی، محمدسعید میرزایی و سرکار خانم انسیه ملکان، کار داوری جشنواره را بر عهده داشتم‌. داستان‌هایی که برای این منظور خواندم، چنان غافلگیرکننده بود که برای ویژه‌نامه جشنواره (که در آن رزومه‌ام را غلط وارد کرده‌اند) این یادداشت را دادم 👇👇👇

به افتخار خودتان
احسان رضایی
@ehsanname
صد سال پیش بود، شاید بیشتر، شاید کمتر. اما آن‌قدر فضای آن سال‌ها دور از حالایمان به نظر می‌رسد که همان صد سال پیش برای توصیف فضایش توصیف مناسبی است. ما دانشجوی صفر کیلومتر بودیم. هنوز انتخابات چیز پیچیده‌ای به نظر نمی‌رسید. هنوز لغات اینترنت و گوگل و ایمیل اختراع نشده بودند. هنوز از مترو و بی.آر.تی و پایه‌های جمع‌شده منوریل خبری نبود. فقط یک مدل اتوبوس دوکابینه صورتی‌رنگ آمده بود که با یک رابط پلاستیکی آکاردیونی‌شکل به هم متصل می‌شدند. سوار همان اتوبوس‌ها می‌شدیم و از دانشگاه می‌رفتیم تا در خانه خدابیامرز سیروس طاهباز. دعوتش می‌کردیم بیاید دانشگاه برای ما کلاس داستان‌خوانی بگذارد. می‌رفتیم تا محل کار دکتر مرتضی کاخی تا بیاید و از شعر معاصر برایمان بگوید. می‌رفتیم تا در خانه مرحوم علامه جعفری تا بیاید و سری جلسات «انسان در هستی»اش را ادامه بدهد. همه‌شان با روی گشاده قبول می‌کردند. مرحوم طاهباز قبل از اینکه از نرده‌های دانشگاه بیاید تو، همان بیرون می‌ایستاد و در یک حرکت بدآموزانه سیگاری دود می‌کرد و بعد می‌آمد داخل. دکتر کاخی و علامه جعفری اما مستقیم می‌آمدند تو. این، حال و روز دانشگاه در میانه دهه هفتاد بود. روزهایی که هنوز این‌قدر دانشگاه‌های نیمه‌حضوری و آموزش از راه دور و اینترنتی زیاد نشده بود و هنوز دانشجو بودن یک‌جورهایی معادل سرهنگ تمامی به حساب می‌آمد. روزهایی که شخصیت‌ها و چهره‌های بزرگ، خودشان به حضور در دانشگاه و فضای دانشجویی علاقه داشتند. روزهایی که فعالیت‌های فوق‌برنامه، رونق داشت. از آن روزها تا این روزها، فکر کنم فقط همین فقره سوم است که فرق چندان خاصی نکرده و هنوز هم کلاس‌های داستان‌خوانی و نقد شعر برقرار است. فرقش این است که حالا استاد مهمان، خود ما نسل دانشجوهای دیروزی شده‌ایم. همین سال تحصیلی قبل بود که خود من در این دانشگاه کلاس داستان‌خوانی داشتم و در یکی دیگر کارگاه روزنامه‌نگاری. فاصله‌ای پرنشدنی با مرحوم طاهباز و امثال او. هر بار که برای داوری یک جشنواره دانشجویی از من دعوت می‌شود، ناخودآگاه به این فاصله فکر می‌کنم. فکر می‌کنم مایی که طاهباز داستان‌نویسی را یادمان می‌داد، آن چرت و پرت‌ها را می نوشتیم؛ اینها چه کار خواهند کرد؟ راستش را بخواهید، باید اعتراف کنم که وقتی زنگ می‌زنند و می‌گویند بیا و داستان‌های این جشنواره را بخوان، معمولا با دیدی منفی و در انتظار آثاری ضعیف قبول می‌کنم. اما قسمت دوم و البته هیجان‌انگیز ماجرا این است که هر بار هم از سطح بالای آثار نسبت به چیزی که فکر می‌کردم، نسبت به چیزی که خودمان بودیم شگفت‌زده می‌شوم. اعتراف اصلی همین است: اینکه دانشجوهای نسل جدید از نسل من سرحال‌تر و خوش قلم‌تر هستند. اینکه توی همین داستان‌هایی که برای داوری این جشنواره خواندم، چنان دقت نظری در توجه به جزییات پیرامونی بود که باعث حیرت می‌شد. اینکه دانشگاه هنوز هم زنده است.

799 viewsedited 17:54