⚠️استفاده مشکل‌ساز نوجوانان از رسانه‌های اجتماعی افزایش شدیدی یافته است

پژوهش گسترده جهانی نشان‌دهنده افزایش شدید و ناگهانی استفاده «مشکل‌ساز» نوجوانان از شبکه‌های اجتماعی از دوران همه‌گیری شده است.

پژوهشگران پس از بررسی ۲۸۰ هزار کودک در سن ۱۱ تا ۱۳ و ۱۵ سال در ۴۴ کشور جهان به چنین نتیجه‌ای رسیده‌اند.

پژوهش رفتار‌درمانی کودکان در سنین مدرسه نشان داده که «مشکل‌ساز» بودن شبکه‌های اجتماعی به طور متوسط در میان پاسخ‌دهندگان از ۷٪ در سال ۲۰۱۸ به ۱۱٪ در سال ۲۰۲۲ رسیده است.

در انگلستان، اسکاتلند و ولز آمار بیش از حد متوسط بوده است.

در‌عوض نوجوانانی که از شبکه‌های اجتماعی فراوان و بدون مشکل استفاده می‌کنند از حمایت‌های دوستانه و ارتباطات اجتماعی نیرومند‌تری برخوردارند.

اما پژوهش نشان داده است که استفاده از شبکه‌های اجتماعی برای اقلیت «مشکل‌دار» با نشانه‌های اعتیاد و وابستگی همراه است از جمله:

این پژوهش همچنین به نگرانی در مورد گروهی از نوجوانان که در خطر «بازی‌های رایانه‌ای مشکل‌ساز» هستند اشاره می‌کند، مسئله‌ای که در مورد پسران بیش از دختران مصداق دارد.

🔸متن کامل⬅️ اینجا

✔️کانال مقاله ها @eduarticle

🌀سوگیری‌های شناختی: پیوندانگاری

پیوندانگاری (Illusory correlation) پدیده‌ای است که ذهن خیال می‌کند پدیده الف به پدیده ب ربط دارد در حالی که در واقعیت بین آن دو پدیده ارتباطی معنادار وجود ندارد.

پیوندانگاری زمانی رخ می‌دهد که فرد به اشتباه بیش از اندازه به یک نتیجه تکیه می‌کند و از نتایج دیگر چشم‌پوشی می‌کند.

پیوندانگاری را نخستین بار لورن چَپمَن، محقق دانشگاه ایلینوی جنوبی در شهر کاربوندیل، در سال ۱۹۶۷ به کار برد. پدیده‌هایی همچون خرافات، اعتقاد به سحر و جادو و تعصبات قومی قبیله‌ای همه تا حدی تحت تاثیر پیوند‌انگاری هستند. در اینگونه موارد ذهن دو گروه مستقل پیشامد را به اشتباه به هم پیوند می‌زند.

بررسی‌های متعددی در علوم شناختی ثابت کرده‌اند که ذهن بین دو گروه از خاطرات تبعیض قائل می‌شود: خاطراتی را که به آسانی به یاد می‌آورد، بیش از اندازه مهم تلقی می‌کند و خاطراتی را که به سختی به یاد می‌آورد، کمتر از حد معمول. به عبارت دیگر هرگاه چیزهایی را راحت‌تر به یاد می‌آوریم، احتمال بیشتری وجود دارد ربطی بین آنها برقرار کنیم در حالی که ممکن است هیچ ارتباطی واقعاً با هم نداشته باشند.

اجازه دهید با پنج مثال فرضی قضیه را روشن کنم.

مثال یک: مهسا کلاس پنجم است. وی بر این باور است که همه معلم‌ها انسان‌های خوبی هستند در نتیجه به هر معلمی اعتماد می‌کند.

مثال دو: شهروز مربی فوتبال است. او اعتقاد دارد هرگاه لباس خاصی را می‌پوشد تیمش برنده می‌شود در نتیجه سعی می‌کند در بیشتر مسابقات همان جامه را بر تن کند.

مثال سه: زهرا دانش‌آموز دبیرستان است. او امتحان مهمی را که چهارشنبه پیش داده خراب می‌کند و به این باور می‌رسد که چهارشنبه‌ها برایش بدشانسی می‌آورند.

مثال چهار: داریوش گوشی همراه جدیدی خریده است. او در تقلا برای یادگیری و استفاده از امکانات جدید گوشی تصمیم می‌گیرد استفاده از فناوری را به کناری نهد زیرا به این باور می‌رسد که استفاده از تکنولوژی کاری دشوار است.

مثال پنج: ساناز به وقت گذرانی در کافی‌شاپ‌های مختلف علاقه زیادی دارد. در یکی از کافی‌شاپ‌‌ها، فنجان قهوه روی لباسش چپه می‌شود. او دیگر به این کافی‌شاپ نمی‌رود چون گمان می‌کند که ممکن است این اتفاق دوباره رخ دهد.

در تمامی این مثال‌ها ذهن بین پدید‌ه‌ها پیوندی غیرواقعی برقرار می‌کند و به نتایج اشتباهی می‌رسد.

هر گاه احساس کردیم بین دو پدیده ارتباطی وجود دارد، کافی است هر دو پدیده را فارغ از هر نتیجه‌ای کنار هم بگذاریم و خوب فکر کنیم و ببینیم آیا ارتباط آنها معقول و منطقی به نظر می‌آید یا خیر. تفکر از روی صبر و حوصله به علاوه رجوع به منابع علمی و افراد آگاه پیوندانگاری و تاثیرات مخربش را به حداقل می‌رساند.
#سوگیریهای_شناختی

🔸متن کامل⬅️ اینجا

✔️کانال مقاله ها @eduarticle

⌛سوگیری‌های شناختی: نوآوری‌گرایی (Pro-innovation bias)

نوآوری‌گرایی (Pro-innovation bias) نوعی سوگیری شناختی است که فرد برای فواید یک محصول جدید بیش از اندازه ارزش قائل می‌شود در حالی که به محدویت‌های همان محصول اهمیتی نمی‌دهد. از این منظر فرد می‌پندارد کل جامعه باید نوآوری را بدون هیچ تغییری بپذیرد.

تولیدکنندگان محصولات دیجیتال، نوآوری‌های هر کالای جدید را بیش از هر چیز تبلیغ می‌کنند. گرایش به نوآوری باعث می‌شود خریداران گمان کنند اگر آخرین محصول آن شرکت را نخرند یا آخرین مدل گوشی همراه را نداشته باشند، از بقیه جامعه عقب می‌افتند. در این حالت ذهن وزن زیادی برای نوآوری‌های آن محصول قائل می‌شود اما در واقعیت ممکن است چند مدل طول بکشد تا مجموع نوآوری‌های یک شرکت به تغییرات عمده منجر شود. مثلاً خیلی اوقات مجموع امکانات یک گوشی همراه با مدل بعدی‌اش تفاوت چندانی ندارد اما نوآوری‌گرایی مقاومت در برابر خرید آخرین مدل را کاهش می‌دهد.

گاهی اوقات حتی محصول جدید‌تر بهتر نیست با اینکه چند نوآوری دارد. کما اینکه بسیاری از شرکت‌ها به علت اشکالات فنی یا مسائل دیگر تولید محصول جدید را بعد از چندی متوقف می‌کنند. اما نوآوری‌گرایی نمی‌گذارد فرد محدودیت‌ها را به روشنی ببیند و همیشه از این که آخرین مدل هر چیزی را می‌خرد دفاع می‌کند.

نکته دیگری که خیلی اوقات از یاد می‌رود این است که بسیاری از نوآوری‌ها در طی زمان مورد استقبال عمومی واقع نمی‌شود. شاید اگر فهرستی از اختراعات بشری تهیه کنیم بهتر بتوان دریافت که چه تعداد زیادی خلاقیت و نوآوری به دلایل مختلف موفق نشدند جایی در زندگی بشر پیدا کنند.

نوآوری‌گرایی می‌تواند هزینه‌های گزافی را به انسان تحمیل کند. بهترین راه این است که پیش از هر خریدی فرد کاملا به نیازهایش بیندیشد و ببیند نوآوری مد نظر چقدر نیازهایش را برطرف می‌کند؟ آیا محصول جدید تفاوت معناداری با محصول قبلی دارد؟ آیا هزینه‌ خرید محصول جدید در قیاس با محصولات مشابه منطقی است؟ آیا نیازهایی که با محصول جدید برطرف می‌شوند نیازهای ضروری‌اند؟

اندیشیدن به چنین پرسش‌هایی به فرد کمک می‌کند در انتخاب و خرید، از اثر نوآوری‌گرایی به دور باشد.

#سوگیریهای_شناختی

🔸متن کامل  ⬅️اینجا

✔️کانال مقاله ها  🌺 @eduarticle

‼️فکر کنید «روپوش مدرسه» هم «چای دبش» است!

چرا یک مدیر مدرسه در منطقه‌ای ضعیف، به خود اجازه می‌دهد به مادری که تلاش می‌کند امکان تحصیل فرزندش را فراهم کند، پیشنهاد تمیز کردن کلاس را بدهد؟ این مدیران چگونه انتخاب می‌شوند؟ آیا نباید آموزش ببینند که در چنین شرایطی چگونه با دانش‌آموزان و والدینشان رفتار کنند؟

«رفتم مدرسه تا نامه‌ای بگیرم که بتوانم هزینه لباس مدرسه دخترم را نیم‌بها پرداخت کنم. مدیر گفت مشکلی ندارد و نامه را می‌دهد. پیش از این هم برای ثبت‌نام مدرسه، نامه داده بود. نامه را به اداره آموزش و پرورش بردم و هزینه ثبت‌نام را کاهش دادند؛ فقط ۱۰۰ هزار تومان به مدرسه پرداخت کردم. برای مانتو هم از مدیر نامه خواستم. او هم بدون مشکل نامه را داد، اما گفت: "تو که بیکار هستی، بیا اینجا کلاس‌ها را تمیز کن." من هم گفتم مشکلی نیست و کمک می‌کنم. با رضایت خودم و همکاری سرایدار، کلاس‌ها را تمیز کردم و در نهایت نامه را گرفتم و مانتوی دخترم را تهیه کردم.»

این روایت مادری است که به گفته خبرنگار صداوسیما، برای ثبت‌نام فرزندش مجبور شده بود کلاس‌های مدرسه را تمیز کند. روزنامه شرق نیز گزارش داده که دیگر اولیا به جای پول، خدماتی مانند نجاری و قفل‌سازی به مدرسه ارائه می‌دهند. این توافق بین مدرسه و والدین صورت می‌گیرد.

پس از این اتفاق، آموزش و پرورش اعلام کرد که مدیر مدرسه استعفا داده و پرونده او در اختیار هیأت رسیدگی به تخلفات قرار گرفته است.

در مورد این موضوع می‌توان به چند نکته اشاره کرد:

اول: دل هر انسان دلسوزی برای والدینی می‌سوزد که در این روزهای سخت، خجالت‌زده فرزندان خود هستند، چون توانایی فراهم کردن ساده‌ترین امکانات زندگی را ندارند. تصور کنید شرایط یک خانواده چقدر سخت است که مادر مجبور شود برای ثبت‌نام فرزندش کلاس‌های مدرسه را تمیز کند. این خبر آنقدر دردناک است که نه تنها مدیر مدرسه، بلکه بسیاری از مسئولان کشور باید از سمت‌های خود استعفا دهند و خجالت بکشند. واقعاً کار به کجا رسیده است که ثبت‌نام در مدرسه منجر به چنین اتفاقی شود؟

این رفتار با کدام‌یک از شعارهای مسئولان در این سال‌ها همخوانی دارد؟ آیا آنها که تصمیم‌گیری می‌کنند، از چنین مسائل آگاه هستند یا فقط با استعفای یک مدیر، گمان می‌کنند وظیفه‌شان تمام شده است؟

دوم: چرا یک مدیر مدرسه در منطقه‌ای ضعیف، به خود اجازه می‌دهد به مادری که تلاش می‌کند امکان تحصیل فرزندش را فراهم کند، چنین پیشنهادی بدهد؟ چرا باید غرور یک مادر را برای یک ثبت‌نام زیر پا گذاشت؟ این مدیران چگونه انتخاب می‌شوند؟ آیا نباید آموزش ببینند که در چنین شرایطی چگونه با دانش‌آموزان و والدینشان رفتار کنند؟

سوم: چرا مدارس از والدین پول می‌گیرند؟ مگر تحصیل در مدارس دولتی ایران رایگان نیست؟ چرا هزینه‌های مدارس دولتی که بودجه دولتی دریافت می‌کنند، باید بر دوش خانواده‌هایی باشد که خود با مشکلات فراوان مواجه‌اند؟ مدارس نه تنها نباید شهریه بگیرند، بلکه دولت باید هزینه‌هایی مثل روپوش دانش‌آموزان را هم تقبل کند. حداقل در این زمینه کاری کنید که خانواده‌ها دغدغه‌ای نداشته باشند.

واقعاً روپوش مدرسه چقدر هزینه دارد؟ تصور کنید مانند چای دبش یا زین اسب است! این همه هزینه‌تراشی می‌شود و خانواده‌هایی که حتی توان تهیه مایحتاج اولیه زندگی را ندارند، باید نگران روپوش، کمک به مدرسه و امثال اینها باشند.

چهارم: باید از شبکه‌های اجتماعی تشکر کرد. اگر این شبکه‌ها نبودند، بسیاری از این زشتی‌ها دیده نمی‌شد و نالایقان همچنان تصمیمات غلط می‌گرفتند و جامعه را با مشکلات فراوان روبرو می‌کردند. یکی از دلایل اصرار برخی بر فیلتر کردن شبکه‌های اجتماعی، همین شفافیت است که نشان می‌دهد مدیریت در کشور در بدترین سطح خود قرار دارد.

عصر ایران ؛ مصطفی داننده

✔️کانال مقاله ها @eduarticle

💬«نوک زبونمه اما یادم نمیاد»، چه کنم؟ «واژه‌ فراموشی»

آیا برای شما هم پیش آمده است که کلمه‌ای را فراموش کنید و با اینکه نوک زبانتان است اما هرچه فکر می‌کنید آن را به خاطر نیاورید؟ نگران نباشید این پدیده «واژه‌ فراموشی» نام دارد و ممکن است برای همه ما اتفاق افتد.

پروفسور لیز آبرامز استاد زبان‌شناسی و علوم شناختی کالج پومونا در سال ۲۰۱۷ به نیویورک تایم گفت، «هیچ‌کس در هیچ فرهنگ، زبان یا گروه سنی‌ای نیست که این حالت را تجربه نکرده باشد.» حتی این پدیده در میان افراد ناشنوا که با زبان اشاره صحبت می‌کنند هم رخ می‌دهد.

اما اصلا چرا این اتفاق می‌افتد؟ آیا می‌توانیم جلوی این اتفاق را بگیریم؟ آیا با بیشتر شدن این اتفاق باید نگران سلامتی خود باشیم؟

چرا «واژه‌ فراموشی» رخ می‌دهد؟
با وجود دهه‌ها تحقیق، هنوز دقیقاً مشخص نیست که چه چیزی باعث سندرم «واژه‌ فراموشی» می‌شود.

آیا می‌توان جلوی «واژه فراموشی» را گرفت؟
هرچند هنوز علت این سندرم مشخص نیست اما الگوهای مشخصی وجود دارد که نشان می‌دهد کدام کلمات بیشتر باعث بروز چنین حالتی می‌شوند و در نتیجه، تکنیک‌های مشخصی وجود دارد که می‌تواند به مقابله با این پدیده کمک کند.

آبرامز در سال ۲۰۱۷ توضیح داد که دو نوع از کلمات هستند که بیشتر در نوک زبانمان گیر می‌کنند، اسم‌های خاص و کلماتی که کمتر از آنها استفاده می‌کنیم.

بنابراین، تا زمانی که کلمات مربوط به اشیاء روزمره را به‌طور مکرر فراموش نمی‌کنید، نباید خیلی نگران تجربه‌ی حالت‌های گاه‌به‌گاه «واژه فراموشی» باشید. هرچند این حالت‌ها با افزایش سن بیشتر می‌شود، اما به‌طور کلی به‌تنهایی نشانه‌ای از چیزی جدی مانند بیماری آلزایمر یا زوال عقل نیست.

آبرامز توضیح داد که اگر نام «مداد» را فراموش کنید، این نشانه خوبی نیست. اما اگر نتوانید کلماتی مانند قسطنطنیه یا ترمودینامیک را به خاطر بیاورید، این کاملاً طبیعی است.


آبرامز سال ۲۰۱۳ در ویدئویی برای انجمن روان‌شناسی آمریکا چند تاکتیک برای کمک به یادآوری کلمات را آموزش داده است. او می‌گوید: «افراد معمولا سعی می‌کنند برای پیدا کردن کلمه، حرفی که با آن شروع می‌شود را به یاد بیاورند. به نظر من این هجای اولیه است که واقعاً می‌‌تواند کلیدی باشد.»

او در ادامه توضیح داد، اگر فکر می‌کنید حرف اول را می‌دانید، سپس سعی کنید واج بعدی را اضافه کنید مثلا اگر حرف اول «ل» است در ادامه فکر کنید که آیا کلمه با «لا»، «لی» «لو» شروع می‌شود. شما ممکن است با این نوع جستجو کردن کلمه مورد نظر خود را بیابید.

🔸متن کامل⬅️ اینجا

✔️کانال مقاله ها @eduarticle

🌀سوگیری‌های شناختی: تازگی‌انگاری(Recency illusion)

تازگی‌انگاری (Recency illusion) نوعی سوگیری شناختی است که طی آن ذهن وزن بیشتری برای اطلاعات تازه قائل می‌شود تا داده‌های قبلی. تجربه تازگی‌انگاری برای هر کسی آشناست. گاهی اوقات وقتی برای نخستین بار با موضوعی آشنا می‌شویم به غلط گمان می‌کنیم آن موضوع برای بقیه نیز تازگی دارد اما بعد می‌فهمیم که سالیان زیادی از عمر آن موضوع می‌گذرد.

آرنولد زویکی، استاد زبان‌شناسی دانشگاه استنفورد، برای نخستین بار این عبارت را در سال ۲۰۰۵ به کار برد. او فهمید افراد در مواجهه با واژه یا عبارتی که برایشان جدید است به غلط تصور می‌کنند که آن واژه یا عبارت تازه وارد زبان شده در حالی که آن کلمه یا عبارت سال‌ها در آن زبان کاربرد داشته است. وی مطالعات بیشتری انجام و تعریف تازگی‌انگاری را گسترش داد: "باوری که فرد بر اساس آن می‌پندارد آنچه به تازگی متوجه‌اش شده پدیده‌ای متاخر و تازه است."

یک مثال فرضی را با هم مرور کنیم.

جواد سال‌های زیادی است که اخبار روز را دنبال نمی‌کند. او از امروز که فرصت یافته، تصمیم دارد اخبار روز را پیگیری کند. اینجاست که این سوگیری شناختی می‌تواند نقش بازی کند. به این معنا که بسیاری از مفاهیمی را که جواد برای اولین بار می‌شنود، برایش این تصور را ایجاد می‌کند که احتمالاً این مفاهیم برای دیگران نیز جدید است و تازگی دارند در حالی که آن مفاهیم سال‌ها وجود داشته‌اند. اینجاست که جواد در دام تازگی‌انگاری می‌افتد.

تازگی‌انگاری خود به پدیده‌ای می‌انجامد که از آن با عنوان "وهم تکرار" (frequency illusion) نیز یاد می‌شود. فرض کنید آتنا پس از سال‌ها تصمیم می‌گیرد ماشینش را عوض کند. به همین دلیل شروع می‌کند به مطالعه و تحقیق درباره خودروهای مختلف. در این میان یک یا دو ماشین نظرش را جلب می‌کنند. وهم تکرار که خود نتیجه توجه گزینشی است باعث می‌شود آتنا هر جا می‌رود همان ماشین‌ها را بیند. حتی ممکن است وسط یک فیلم یا یک تبلیغ تلویزیونی دوباره همان ماشین ظاهر شود. اینجاست که آتنا ممکن است در وهم تکرار گرفتار شود و نتیجه بگیرد در انتخاب آن ماشین درست عمل کرده چون همه جا هست در حالی که واقعیت این است که آتنا پیش از آن توجهی به ماشین‌ها نداشته و اکنون توجه گزینشی به ماشین‌ها دارد.

تازگی‌انگاری ممکن است باعث شود موقعیت تاریخی در درک پدیده‌ها را دست کم بگیریم. سناریوی خیالی زیر را در نظر بگیرید.

عثمان رئیس یک شرکت خدمات مالی است. خیلی اتفاقی مطلبی را درباره پرورش خلاقیت در کارکنان می‌خواند و از یک روش پیشنهادی آن خوشش می‌آید. گمان می‌کند آن روش خیلی جدید است. روز بعد کارکنان را جمع می‌کند و از آنان می‌خواهد همان روش را به عنوان وظیفه روزانه اجرا کنند. در اینجا عثمان اسیر تازگی‌انگاری می‌شود و بر اساس آن تصمیم می‌گیرد. به علاوه وی نمی‌داند که به لحاظ تاریخی آن روش در چه موقعیتی و به چه علتی به کار رفته است و آیا اساساً با شرایط فعلی شرکت وی جور درمی‌آید یا خیر؟

اگر اطلاعاتی برای ما جدید است به این معنی نیست که برای بقیه هم تازگی دارد. بهتر است پیش از هر چیز درباره هر آنچه برایمان جدید است مطالعه کنیم تا درکی درست و تاریخی از قضیه به دست آوریم.

#سوگیریهای_شناختی

🔸متن کامل⬅️ اینجا

✔️کانال مقاله ها @eduarticle

‌ ‌ ✍️ #حکایتها ۱۷۳

نیلوفرزیبا در آیین هندو

در آیین هندو وقتی وارد معبد می‌شوند، بهتر است همراه خود گل نیلوفر داشته باشند رادا کریشنان [ سیاستمدار و دین‌شناس هندی]در تفسیری که بر اوپانیشادها [از کهن‌ترین متون مینوی آیین هندو]نوشته است‌،می‌گوید این عمل یک نوع صحبت کردن با خداست به این بیان که نیلوفر گلی است که در آبهای متعفن و بدبو رشد می‌کند ولی بسیار زیباست. افراد با این عمل می‌گویند: خدایا تو همانی که می‌توانی از منجلاب طبیعت چنین موجود زیبایی بیافرینی. من هم در منجلاب جامعه و زندگی گرفتار آمده‌ام، و آمده‌ام تا مرا هم زیبا کنی و این با تصور خاصی از خدا، نوعی سخن گفتن با اوست.
مصطفی ملکیان، معنای زندگی، صفحه ۵۵


✔️کانال مقاله ها  🌺 @eduarticle

⌛سوگیری‌های شناختی: ادراک گزینشی (Selective perception)

نوعی سوگیری شناختی است که ذهن هر آنچه را درست می‌پندارد دریافت می‌کند و هر چه را مخالف پندارد نادیده می‌گیرد. در این فرایند فرد اطلاعات را گزینشی دریافت می‌کند. به زبان ساده فرد تصویر را آن طور که دوست دارد می‌بیند نه آن گونه که واقعاً هست.

معلمی را در نظر بگیرید که بین شاگردانش استثنا قائل می‌شود. وی ممکن است به راحتی از خطای دانش‌آموز محبوبش چشم‌پوشی کند در حالی که اگر همان خطا از دانش‌آموز دیگری سر زند واکنش نشان دهد. یا برعکس پیشرفت دانش‌آموزی را که به او علاقه ندارد نادیده بگیرد در حالی که برای کوچک‌ترین پیشرفت دانش‌آموز محبوبش پاداش در نظر گیرد.

یکی از مهم‌ترین دلایل ادراک گزینشی این است که افراد هر روز با داده‌های بسیار زیادی مواجه می‌شوند و در نتیجه نمی‌توانند به همه آنان توجه یکسانی نشان دهند؛ ذهن انتخاب می‌کند که به چه چیزی واکنش نشان دهد.

ادراک گزینشی در طراحی تبلیغات تجاری نیز نقش دارد. مصرف‌کنندگان ممکن است از یک تبلیغ بیشتر خوششان بیاید یا کمتر فقط بر اساس اینکه درباره فلان شرکت یا محصول چه عقیده‌ای دارند.

ادراک گزینشی می‌تواند باعث از دست رفتن فرصت‌های زیادی شود و در روند تصمیم‌گیری اخلال وارد کند. در مسائل مهم باید مراقب بود تحت تاثیر ادراک گزینشی قرار نگیریم.
#سوگیریهای_شناختی

🔸متن کامل⬅️ اینجا

✔️کانال مقاله ها  🌺 @eduarticle

✍️#حکایتها 174
شیخ ابوسعید یکبار به طوس رسید مردمان از شیخ استدعاء مجلس کردند، شیخ اجابت کرد، بامداد در خانقاه استاد تخت بنهادند و مردم می‌آمدند و می‌نشست. چون شیخ بر تخت شد و مقریان قرآن برخواندند و مردم می‌آمد چندانک کسی را جای نماند، معرف برخاست و گفت خدایش بیامرزاد کی هر کسی از آنجا کی هست یک گام فراتر آید. شیخ گفت و صلی اللّه علی محمد و آله اجمعین و دست بروی فرود آورد و گفت هرچ ما خواستیم گفت و جملۀ پیغامبران بگفته‌اند او بگفت خدایش بیامرزاد که هرکسی از آنجا کسی هست یک گام فراتر آید. چون این کلمه بگفت از تخت فرود آمد و آنروز بیش ازین نگفت.

محمد بن منور
اسرار التوحید

🔸متن روان و امروزی مطلب بالا

خدا رحمت کند کسی را که برخیزد و قدمی پیش نهد
روزی شیخ ابوسعید ابوالخیر برای سخنرانی و ارشاد و موعظه خلق به مجلسی وارد شد و جمعی از مریدان شیخ در مجلس انتظار وی را می‌کشیدند. شیخ در حالی که عبای خود را زیر بغل خود گرفته بود و عبایش بر زمین کشیده می‌شد در مجلس وارد شد. ازدحام جمعیت جایی برای ورود تازه واردان در مجلس نگذاشته بود.
یکی از مریدان برخواست و بلند آواز داد که: «خدا رحمت کند کسی را که برخیزد و قدمی پیش نهد (تا جا باز شود)» ... شیخ که در حین بالا رفتن از منبر بود به سوی پایین روانه شد و از مجلس خارج شد ... مریدان را از فعل شیخ تعجب آمد و علت را پرسیدند.
شیخ گفت: هر آنچه امروز می‌خواستم بگویم را این مرد گفت. خدا رحمت کند کسی را که برخیزد و قدمی پیش نهد.

✔️کانال مقاله ها @eduarticle

💬سید کمیل حسینی: کسی که بچه‌دار شود، امروز باید سالانه ۲۰۰ میلیون پول مدرسه‌ی غیرانتفاعی بدهد.

🔸امروز برای برخی از والدین، درس خواندن چندان مهم نیست؛ همین که اخلاق و ایمان بچه درست باشد کافی‌ست.

🔸 در نظام آموزش و پرورش جمهوری اسلامی، همین اخلاق و ایمان هم درست نیست.
🔸توالی این اتفاقات، جامعه را در حوزه‌ی خانواده و آسیب‌های اجتماعی دچار مشکل می‌کند.

✅ مناظره مهدی نظری زاده و سید کمیل حسینی
منبع: عبدی مدیا

✔️کانال مقاله ها @eduarticle

‼️شرق: افزایش مصرف ماری جوانا در مدارس

✔️مصرف سیگار، ماری‌جوآنا، سیگار الکترونیک و حتی حشیش و مشروبات الکلی با توجه به شواهد موجود در بین دانش‌آموزان بیشتر شده است.

✔️با وجودی که آمار رسمی در این زمینه وجود ندارد، اما شواهد عینی معلم‌ها و فعالان حوزه آموزش و کودکان این موضوع را تأیید می‌کند.

✔️با‌ این‌ حال مدارس و آموزش‌وپرورش هیچ برنامه پیشگیرانه‌ای برای جلوگیری از این وضعیت ندارند./شرق

✔️کانال مقاله ها @eduarticle

✔️ پاداش فرهنگیان بازنشسته در بوته فراموشی/ وقتی یک سکه ۵۷ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان است!  ارزش پاداش فرهنگیان بازنشسته سال ۱۴۰۲ دقیقا نصف شده است!

💢 ایلنا نوشت: یک معلم بازنشسته در تماس با ایلنا از آرزوهایی روایت می‌کند که با تاخیر دولت‌ها بر باد رفته است:

📌 پرده اول: مهرماه ۱۴۰۲

📌 حکم بازنشستگی را که به دستش دادند، حسی آمیخته از شادی و دلتنگی وجودش را فرا گرفت. سی سال از نخستین روزی که به عنوان دبیر وارد کلاس شده بود، می گذشت . چند لحظه چشمهایش را بست و با خود اندیشد که با پاداش زحمات ۳۰ ساله اش چه کارهایی می تواند بکند. مهتر از همه عمل همسرش بود که باید در اولین فرصت انجام می شد. فکر کرد اگر مبلغی باقی بماند، جهیزیه دخترش را کامل می کند یا برای پسرش یک ماشین دست دوم تمیز می‌خرد تا با آن مسافرکشی کند یا شاید هم با همسرش به زیارت بروند و .... تصمیم گرفت اول قیمت سکه را چک کند تا ارزش واقعی پاداشش را بداند. قیمت یک قطعه سکه تمام امامی ۲۵ میلیون و ۵۰۰ هزار تومان....

📌 پاییز ۱۴۰۲ جای خود را به زمستان می دهد اما خبری از پاداش نیست. سال ۱۴۰۳ فرا می رسد؛ فروردین، اردیبهشت و خرداد ۱۴۰۳ هم سپری می شود . تابستان می‌آید و می‌رود. حالا دیگر فرهنگیان خسته از سی سال تعلیم و تعلم به فرزندان ایران زمین با برپایی تجمعات آرام خواستار واریز پاداش خدمتشان می‌شوند . بالاخره ۴۰ درصد مبلغ در مهرماه ۱۴۰۳ برای فرهنگیان واریز می‌شود. سخنگوی وزارت آموزش و پرورش ابراز امیدواری می‌کند که بقیه این مبلغ را هم تا پایان پاییز به حساب فرهنگیان بازنشسته واریز کنند اما افسوس که این امید هم ناامید می شود. شب بلند یلدا به صبح سپید زمستان ۱۴۰۳ گره می‌خورد اما هنوز خبری از باقیمانده پاداش نیست. سوال این است چرا در دیگر دستگاهها پاداش خدمت بازنشستگان پرداخت شده و کسری بودجه تنها شامل حال پاداش فرهنگیان بازنشسته شده است ؟ آیا چنین برخوردهای بی‌مهر و تبعیض آمیزی موجب دلسردی جامعه بزرگ فرهنگی نمی‌شود و تاثیر مستقیمی بر پرروش آینده سازان این مرز و بوم ندارد؟

📌 پرده دوم: دی ماه ۱۴۰۳. قیمت یک قطعه سکه تمام امامی ۵۷میلیون و ۶۰۰ هزار تومان

📌 ارزش پاداش فرهنگیان بازنشسته سال ۱۴۰۲ دقیقا نصف شده است حالا دیگر با این مبلغ در کنار عمل همسرش که مدتهاست به تاخیر افتاده و جان او را در مخاطره انداخته است، نه جهیزیه می توان خرید و نه ماشین دست دوم تمیز. چه کسی افت ارزش پاداش فرهنگیان #بازنشسته را جبران می‌کند؟/جماران

به نقل از عبدی مدیا

✔️کانال مقاله ها @eduarticle

❓چگونه می‌توان از ابتلای دانش آموزان به بیماری‌های تنفسی در مدارس پیشگیری کرد؟
#بهداشت

✔️کانال مقاله ها @eduarticle