🖌مقاله‌،ویدیو آموزشی

‌‌‏ 🌀معناي پنهان خط‌خطي‌هاي کودکان
—------------------—
ايزابل فاتال * - ترجمه: مهديه ميرمحمد

گاهی برای نقاشی‌های #کودکان ارزش چندانی قائل نمی‌شویم، چون شباهتی با واقعیت ندارند. چندتا خط زیگزاگی یا آدمک‌هایی که دست و پایشان به کله‌ای بیضی‌شکل چسبیده است. بااین‌حال، مطالعۀ فرایند نقاشی‌کشیدن کودکان نشان می‌دهد آن‌ها دغدغۀ چندانی برای «واقع‌گرایانه» بودن نقاشی‌هایشان ندارند. نقاشی برای آن‌ها مخلوطی است از داستان‌ها، صداها، نمادها و خاطره‌ها. آن‌ها چند دقیقه در نقاشی‌شان زندگی می‌کنند و سپس سریعاً آن را از یاد می‌برند . ...
دست‌آخر، این مخلوقات به‌ندرت شبیه به چیزی «واقعی» یا کاملاً تشخیص‌پذیر هستند. بعد از سؤال‌کردن از والدین دربارۀ کار هنریِ کودکشان، یک عالم الگوهای رفتاری منحصربه‌فرد کشف کردم. یک خانۀ یک‌وری (یا شاید هم چاقو؟!)؛ دندانی غول‌پیکر شبیه به آبنبات؛ یک مثلاً پرتره از خود که یک بیضی است و چند خط زیگزاگ در وسطش. تماشاگران ترجیح می‌دهند این‌طور چیزها را به‌عنوان پردازش‌های هنری بی‌قاعدۀ کودکان به شوخی بگیرند. اگر نقاشی رسم‌شده غمناک یا عصبی به نظر برسد، ممکن است نگران شوند که معنی آن چیست؟

...در نهایت، آنچه بیش از هر چیز دربارۀ کارهای هنری بچه‌ها برای ما آشکارکننده است خود نقاشی‌ها نیست، بلکه حرف‌هایی است که هنگام فرایند نقاشی می‌گویند. کودکان غالباً داستان‌هایی تعریف می‌کنند که، در مقایسه با محصول نهایی نقاشی، پنجره‌ای بسیار بازتر رو به دنیای آن‌هاست. اینکه از آن‌ها بپرسیم نقاشی‌شان «قرار بوده چی باشه؟» نیز جواب‌های چندانی با خود ندارد. حتی برخی استدلال می‌کنند که ممکن است بچه‌ها به این خاطر روی اثرشان اسم بگذارند که به این تشریفات عادت کرده‌اند که معلم‌شان از آن‌ها می‌خواهد نقاشی‌شان را توصیف کنند و سپس عنوان کوتاهی روی کاغذ بنویسند. پژوهش‌ها نشان می‌دهندکه بچه‌ها هنگام نقاشی‌کردن روایتی مملو از جزئیات خلق می‌کنند، اما وقتی دربارۀ اثرشان با بزرگترها صحبت می‌کنند صرفاً اشیا و شخصیت‌های درون تصویر را نام می‌برند.
و آن نقاشی‌های عجیب و غریب یا ترسناک چطور؟ آیا به این معنا هستند که بچه دارد برای خودش داستانی عجیب و غریب یا ترسناک تعریف می‌کند؟سخت است که چنین چیزی بگوییم، اما تفسیر بیش از حد این نقاشی‌ها ایدۀ چندان خوبی نیست. وینر به والدینی اشاره می‌کند که نگران بچه‌هایشان هستند، وقتی یک کودک را در ابعادِ بزرگسالان نقاشی می‌کنند و می‌ترسند نکند فرزندشان مثلاً دچار احساس ناتوانی باشد و بخواهد مثل آدم بزرگ‌ها احساس قدرت بکند. اما دلیل محتمل این است که کودک هنوز نیاموخته که در بازنمایی‌هایش اندازه‌های متفاوت را نشان بدهد و به عنوان ساده‌ترین راه‌حل صرفاً تمام شکل‌ها را به یک اندازه کشیده است. به عنوان مثالی دیگر، وینر خاطر نشان می‌کند که روان‌شناسان عادت داشتند استفاده از رنگ‌های بخصوصی را با شخصیت کودک جور کنند. تا اینکه در پژوهشی نشان داده شد که بچه‌ها اغلب به همان ترتیبی از رنگ‌ها استفاده می‌کنند که [مدادرنگی‌هایشان] کنار دفتر #نقاشی‌شان (از راست به چپ یا برعکس) چیده شده است.
وینر می‌گوید مهم‌ترین چیزی که باید به یاد داشته باشیم این است که «هنر کودکان منطق خودش را دارد. کودکان شوریده‌ حال نیستند».

متن کامل مطلب را در سایت بانک مقاله ها مظالعه نمایید👈 https://eduarticle.me/?p=3280

_______
↩️ کانال مقاله ها 👇
https://t.me/joinchat/AAAAAD5oqnmeI058AeE3WA

529 views14:34