🖌مقاله‌،ویدیو آموزشی

❓❓سوال:چگونه میتوان #معنویت را به زبان انسان امروزی تبیین کرد؟چه الگوی عملی برای ساده سازی چنین فهمی در اختیار است و چه ساز و کارها و ابزارهایی برای عملی کردن آن لازم است؟در عین حال فکر نمی کنید هزینه های یک چنین رویکردی نسبت به زندگی چنان بالا باشد که اصل قضیه را منتفی سازد؟

🔹پاسخ:برای مدلسازی از 4 منبع میتوان استفاده کرد:آموزه های ادیان و مذاهب جهانی،مجموعه آنچه که عارفان جهان گفته اند(چه عارفانی که خودشان به دین و مذهب خاصی تعلق داشته اند و چه عارفانی که فارغ از هرگونه دین و مذهبی بوده اند)،آموزه های اگزیستانسیالیسم،به ویژه اینکه بعضی از اگزیستانسیالیستها برای زندگی معنوی خیلی اهتمام ورزیده اند و بسیاری از مولفه های زندگی معنوی را نشان داده و در زندگی معنوی تجارب مثبت بسیاری در اختیار انسان قرار داده اند.منبع چهارم هم چیزی است که امروزه از آن به نهضت سوم روانشناسی تعبیر میشود،یعنی روانشناسی انسانگرا.یعنی آثار کسانی مثل آبراهام مزلو،کارل راجرز،خانم کارن هورنای،اریش فروم،یونگ،شولتس و...در این راستاست.

🔹با استفاده از این 4منبع میتوان حدود کلی یک زندگی معنوی را ترسیم کرد.اما اینکه آیا به هزینه اش می ارزد یا نه؛باید گفت که اولا این معنویتی که ما پیشنهاد می کنیم یقین داشته باشید که همه به آن تن نخواهند داد.ظاهرا اینگونه تصور شد که اگر این #معنویت طرح شود چند سال دیگر همه مردم دنیا خواهان آن میشوند و بعد میخواهند اینطور زندگی کردن برایشان هزینه زیادی نداشته باشد.هرگز اینگونه نیست.

🔹انسانها دستخوش 3 حالت جهل،خطا و سوءنیت هستند که اجازه پذیرش بسیاری از چیزها را به آنها نمی دهد.از سوی دیگر ما در حال حاضر خسارت زیادی برای معنوی نبودن انسان میپردازیم.مشکلاتی نظیر مصرف بالا که ناشی از بی معنویتی است.مشکل بی عدالتی های اجتماعی،مناسبات ناسالم،افسردگی های ناشی از ناکامی ها و ناکامروایی ها و...مشکلات کمی نیست.آیا اینها اکونومیک و به صرفه است؟

🔹اکونومیک نه به معنای اقتصادی صرف بلکه یعنی اصلا به صرفه است؟به نظر میرسد با این وضعی که ما داریم اگر ادامه یابد اصل زندگی به خطر می افتد.مثلا اگر مصرف زدگی ادامه پیدا کند دیگر منبعی روی کره زمین باقی نمی ماند.این همه ناشی از این است که ما زندگی معنوی نداریم.در جایی گفتم اگر خواسته باشید اقتصاد کشور اقتصاد مطلوبی شود،باید آثار عارفانی مثل اکهارت،یاکوب بومه،شانکارا،مولانا و امثالهم را به مردم خودمان تفهیم کنیم.علت طرح آن این بود که گمان میرود وقتی یک کشور دارای اقتصاد مطلوبی خواهد شد که نخست منابع طبیعی فراوان نظیر نفت،گاز،طلا،نقره،الماس،جنگل و...داشته و دوم اینکه نیروی کارکشته خبیر داشته باشد.در حالی که اصلا چنین نیست.

🔹اگر تمام اقتصاددانان خبره جهان را هم به خدمت بگیریم و همه منابع عالم هم در اختیار ما باشد ولی تا مردم ما این مردمند،اقتصاد ما به جایی نخواهد رسید.چون اقتصاد عامل اصلی اش خود ما آدمها هستیم که داریم کار میکنیم.حال فرقی ندارد:کار تولیدی،توزیعی و یدی.دید یک ایرانی این است که کار فقط برای درآمد است.چنانچه مثلا فردا صبح رادیو و تلویزیون اعلام کند که رئیس جمهور یا وزیر اقتصاد یا سازمان برنامه و بودجه دستور داده که استثنائا در سال 1381 هر کسی سر کار برود یا نرود حقوقش را دریافت خواهد کرد،با این اعلام شاید یک درصد هم به سر کار نروند.بدین ترتیب تا وقتی مردم کار را برای درآمد میخواهند وضع اقتصادی شان همین است که می بینیم.

🔹دیدگاه مقابل آن می گوید کار فی نفسه سبب رشد آدمی است.بنابراین کار ارزش ذاتی دارد و کسی که چنین دیدگاهی دارد،استدلالش این است که اگر حقوقم را می گیرم برای این است که زنده بمانم تا ماه آینده هم بتوانم کار کنم.اگر این دیدگاه در جامعه رسوخ یابد چنانچه هیچ منبعی هم وجود نداشته باشد میتوان کشور را ساخت.یکی از علائم معنوی نبودنمان همین دیدمان نسبت به کار است.با این دیدگاه اقتصاد کشور ما روز به روز بدتر میشود.
—-------------------
🍁🍁استاد ملکیان،معنا و انواع دین،فصلنامه مطالعات راهبردی،شماره 15
—------------------
⬅️ کانال مقاله ها لینک عضویت 👇
https://telegram.me/joinchat/BLf0qT5oqnlU7BbDAeE3WA

691 views07:55