یک قاشق چایی خوری ماچا رو از صافی چایی رد کنین که الک بشه بعد بهش اسانس وانیل و عسل بزنین و شیر داغ رو اضافه کنین.

خوب هم بزنین که اون مزه ی ماچایی تلخش قشنگ با وانیل و عسل ماسکه بشه. بیشتر از اینم ماچا نزنین که می ره سمت طعم جلبک و حتی وانیل هم نمی تونه به دادتون برسه.

بر ماچای گرم هزاران درود.

این تابستون که کارآموز آزمایشگاه بودم، تقریبا غیر زمانی که با هود کار نداشتم اکثر مواقع روی پا بودم و کار انجام می دادم جوری که پرسنل هی بهم میگفتن توروخدا بشین اینجا صندلی هم هست. دیگه از یه جا به بعد می‌گفتم اینطوری بهتر می تونم رو کارم تمرکز کنم و تسلط داشته باشم ولی هیچکدومشون خبر نداشتن توی این ۴ سال هر واحد آزمایشگاهی که گذروندم، صندلی توی ازمایشگاه نداشتیم چون دانشجو باید بتونه ۴ ساعت روی پا وایسه و منم دیگه به این نوع شکنجه عادت کرده بودم.

این مدت هم استفاده از لپ تاپم سه برابر شده جوری که بعد دوسال ثابت بودن نمره ی چشمم، باید دوباره برم بینایی سنجی و شیشه ی جدید بگیرم چون کاملا متوجه میشم نمره ی چشمم رفته بالا.

رشته ام و کار های مربوط بهش رو دوست دارم ولی همیشه قرار نیست از چیزی که دوست داری لذت ببری. وقتی واردش میشی تازه میفهمی چقدر ساده درمورد دوست داشتنش فکر می کردی.

از ظهر اینطوریم یعنی چی امسال سونگیون توی تاپ فایوم نبوده و چقدر مگه زندگیم فاکداپ گذشته؟!

آهان اره، بارش شهابی داشتیم 👍

بچه ها نمی دونم چی شد بخوری شدم و رفتم دانلودش کردم و جای یک گیگ فیلم سی گیگ خاطره تو مغزم بازیابی شد.

اسمش Another Cinderella story و حتما توی لترباکسد بهش سه بدین.

با تشکر از همسایه دیگه تا اینستا نرم. مطلب مهم امشب همین بود.

امروز به بهونه ی فوت بهرام بیضایی خیلی این تیکه از شب هزار و یکم رو توی سوشال مدیا دیدم و این کامل ترش هست.

بهرام بیضایی و عباس معروفی تنها نویسندگان مرد معاصری بودن که زن رو، شکوهش رو و رنجش رو فهمیدن و به تصویر کشیدن. روحشون شاد.

از اونجایی که خیلی گربه هارو دوست دارم، مخصوصا گربه سیاه ها.

داشتم فکر می کردم که جدی جدی تنها مردی در زندگیم بود که بهش اجازه دادم دوسال آزگار گوستم کنه. واقعا به خودم تبریک می گم.

حالا میشه پدر کت حسابش کرد که کمی از درد این موضوع برام کم بشه.