راست میگفتند
همیشه زودتر از آنکه بیندیشی اتفاق می افتد
من به همه چیز این دنیا دیر رسیدم
زمانی که از دست میرفت
و پاهای خسته ام توان دویدن نداشت
چشم می گشودم همه رفته بودند
مثل "بامدادی" که گذشت
و دیر فهمیدم دیگر شب است
"بامداد" رفت
رفت تا تنهایی ماه را حس کنی
شکیبایی درخت را
و استواری کوه را
من به همه چیز این دنیا دیر رسیدم
به حس لهجه "بامداد"
و شور شکفتن عشق
در واژه واژه کلامش که چه زیبا میگفت
"من درد مشترکم"
مرا فریاد کن.

_شاملو

خاموشم اما ، دارم به آوازِ غم خود میدهم گوش
وقتی کسی آواز میخواند
خاموش باید بود!
غم داستانی تازه سر کرده است
اینجا سراپا گوش باید بود
درد از نهادِ آدمیزاد است.

_ابتهاج

ما دست کم صدبار مرده ایم ، در کسی یا برای کسی .

دیگه از آدما خستم همه اینا بخاطر رفتنته

میدونم دلم برات تنگ شده ، ولی حتا اگه الان بودی و داشتمت هم هیچی حل یا بهتر نمیشد .

مشکل آدما نیست، این منم که بیشتر از لیاقتشون واسشون گذاشتم

ای آن که دوست دارمت اما ندارمت
جایت همیشه در دل من درد میکند.

اگر میدونستم انقدر علاقه ی زیادی به ته مونده ی بقیه دارید ، زودتر ادمای زندگیمو دور مینداختم تا برید سراغشون .

.