During their centuries of stewardship on Giedi Prime, the Harkonnens had made a habit of wringing the land for all it was worth. It was their right no, their duty to exploit this world for whatever it could give, and then move the villages to new land and new pickings. One day when Giedi Prime was a barren shell, the leader of House Harkonnen would undoubtedly request a different fief, a new reward for serving the Padishah Emperors. There were, after all a million worlds to choose from in the Imperium

در طول قرن‌ها حکمرانی‌شان بر گیدی پرایم خاندان هارکونن به عادت بهره‌کشی کامل از زمین‌ها روی آورده بودند. این کار نه تنها حق آن‌ها بود، بلکه وظیفه‌شان هم بود استفاده از هر چیزی که این دنیا می‌توانست بدهد و سپس جابه‌جایی روستاها به زمین‌ها و منابع تازه. روزی که گیدی پرایم به یک پوسته‌ی خشک و بی‌حاصل تبدیل شود، بی‌تردید رهبر خاندان هارکونن درخواست قلمرویی جدیدی خواهد کرد، پاداشی تازه برای خدمت به پادشاه امپراتور. به هر حال در امپراتوری میلیون‌ها دنیا برای انتخاب وجود داشت

«شگفت‌انگیز است. مدتی اینجا بودم. فکر می‌کنم Dune در کارنامه کاری‌ام جایگاه بسیار بالایی دارد. اینکه در دل صحرا باشی واقعاً خاص است. افتخار بزرگی است. خیلی زود صبح و خیلی دیر شب کار می‌کنیم. چیزهایی می‌بینی که بیشتر مردم هرگز نمی‌بینند. یکی از لذت‌های حضور در چنین فیلمی همین است؛ اینکه می‌توانی کارهای هیجان‌انگیزی را در جاهایی انجام دهی که احتمالاً در شرایط عادی هرگز به آن‌ها نمی‌رفتی.»

«گوشی‌ام پر شده از عکس و چند عکس واقعاً خوب گرفتم. بودن آنجا لذت‌بخش است. فیلم‌برداری می‌کردیم و بعد هم بیرون می‌رفتیم و عکس می‌گرفتیم. منظره آنجا هنگام طلوع و غروب واقعاً خیره‌کننده است.»

«کار کردن با آن گروه بازیگران که مسلما یکی از بهترین گروه‌های بازیگری است که تا به حال کنار هم جمع شده‌اند. جاش برولین، اسکار(آیزاک) و بقیه. چنین سطحی از بازیگران، فرصتی نیست که زیاد نصیبم شود.»

«فکر می‌کنم آنچه در پایان قسمت دوم می‌بینید و در سراسر قسمت سوم ادامه پیدا می‌کند، یادآور بازی تو در “Interstellar” و هیث لجر در “The Dark Knight” و مارلون براندو در “Apocalypse Now” است.»

«نه، صبر کن، بگذار طور دیگری بگویم! نمی‌توانم خودم را در آن جایگاه بگذارم. فقط منظورم این است که این‌ها فیلم‌های بزرگی هستند که می‌شود در آن‌ها چیزی غیرمنتظره و جسورانه وارد کرد یک حرکت غافلگیرکننده.»

«او نقش را با رویکردی شکسپیری اجرا کرد  اغراق‌آمیز و بی‌پروا نسبت به همین اغراق. همین باعث شد من هم جسارت بیشتری به خرج بدهم.»

«تمام آن چیزهای درخشانی که روی پرده می‌بینید، حاصل آزادی در حرکت و انتخاب است. با دنی ریتم خیلی خوبی پیدا کرده بودیم. این قسمت مرموزترینِ فیلم سه‌گانه است. یک ریسک بزرگ»

«در فیلم اول یک سکانس با اورنیتوپتر داشتم که در قسمت سوم هم تکرار شد، اما این بار بسیار آماده‌تر بودم. زودتر به صحنه می‌رفتم و پنل کنترل را بررسی می‌کردم پر از نمادها و علائمی که ربط مستقیمی به واقعیت ندارند. می‌خواستم بدانم هر دکمه دقیقاً چه می‌کند و برای خودم منطق و رابطه‌ای با آن بسازم»

«نمی‌خواستم حتی یک لحظه هم دچار روزمرگی شوم. همه‌چیز برایم حالت مقدس داشت، چون می‌دانستم این آخرین بار است که در یک فیلم “Dune” بازی می‌کنم. بعضی‌ها ممکن است راحت‌طلب شوند، اما من در قسمت سوم شدیدتر و متمرکزتر بودم. حس می‌کردم این روند طبیعی کار است و می‌خواستم تا جایی که می‌توانم آن را جلو ببرم.»

مؤدب واقعاً می‌توانست آینده را ببیند، اما باید محدودیت‌های این قدرت را درک کنید. به بینایی فکر کنید. شما چشم دارید، اما بدون نور نمی‌توانید ببینید. اگر در کف یک دره باشید، نمی‌توانید فراتر از دره را ببینید. به همین ترتیب، مؤدب همیشه نمی‌توانست انتخاب کند که از میان این مسیرهای مرموز به جلو نگاه کند. او به ما می‌گوید که یک تصمیم مبهم در پیشگویی، شاید انتخاب یک کلمه به جای کلمه‌ای دیگر، می‌تواند کل چهرهٔ آینده را تغییر دهد. او می‌گوید: «دید زمان گسترده است، اما وقتی از آن عبور می‌کنید، زمان به دریچه‌ای تنگ تبدیل می‌شود.» و همیشه با وسوسهٔ انتخاب مسیر روشن و ایمن مبارزه می‌کرد و هشدار می‌داد: «آن مسیر همواره به رکود می‌انجامد.»

-Dune 1965