#سخنرانی
#سایه_و_پرسونای_جمعی_ایرانیان
سخنرانی دکتر محمدرضا سرگلزایی (روانپزشک) به مناسبت رونمایی از کتاب «سایه سازمانی»
در «کوچه کتاب» انتشارات «روان شناسی و هنر» - آذرماه ۱۳۹۶
قسمت سوم
لینک قسمت دوم:
https://t.me/drsargolzaei/3390
خُب، میدانید که فروید بود که رواننژندی را معرفی کرد و مهمترین کمپلکسی که در سایه آدمها دید، کمپلکس جنسی بود. علتش این بود که در زمانه او، در حدود سال 1900 میلادی، در شهر وین عصر ویکتوریایی و قبل از جنگ جهانی اوّل، طبقه ی بورژوا برای خودپارساپنداری، خودشان را پدیدههای غیرجنسی در نظر میگرفتند. البته همه آدمها، کارگرهای باراندازها، ملاحها، ملوانها و... از این ادعاها نداشتند، اما اشراف، طبقه بورژوا (که مراجعان مطب زیگموند فروید بودند) لباسهای بلندی میپوشیدند که کلی تور داشت و کلی چین داشت؛ به نوعی انگار بدن خود را پنهان یا انکار میکردند. میخواستند بگویند ما روشنفکریم، به این معنا که آگاهی ما اینجا نیست، آگاهی ما در این بالا ایستاده است، یعنی یک نوع خودمقدسپنداری سکولار. قبل از آن در قرون وسطی، پاپ ، کاردینال ها و اسقف ها از این ادعاهای مبالغهآمیز ابلهانه داشتند که فکر میکردند چون سخنگوی کلیسا هستند، آگاهی شان آن بالاهاست. در دوره رنسانس یکسری فیلسوفان Rationalist (فیلسوفان اصالت عقلی) این را دوباره یک جور دیگر مُد کردند و ادعا کردند که ما انسانها میتوانیم عقل فارغ از بدن داشته باشیم. رنه دکارت اسمش را گذاشت Intuition یا شهود که الآن هم این واژه ( البته بدون فهم عمیق دکارتی ) در جامعه ی ما خیلی مد است، مردم با هم راجع به شهودشان صحبت میکنند و میگویند، شهود من، بصیرت من، مکاشفه من، اشراق من! میگویند، این آدم، آدم خوبی نیست. میپرسی، از کجا فهمیدی؟ و او میگوید حسّم به من میگوید. در گروهدرمانی من خیلی این اتفاق میافتد. یک آدمی پنج دقیقه درباره زندگیاش صحبت میکند و بعد از بین اعضای گروه یک نفر میگوید، به نظر من شما به خواهر بزرگتان حسودی میکنید. او میگوید: « من که اصلا ًدرباره خواهرم چیزی نگفتم. مگر من اصلاً گفتم خواهر دارم یا ندارم؟!» و او که ادعای شهود دارد میگوید: «حسّ شهودی من به من این را گفته است!». بعد من میگویم: « شهود تو؟! آخر یک ادلهای یا شواهدی بگو! Evidence تو چیست؟! » میگوید: «شهود که اوویدنس و شواهد ندارد! شما دارید عقلانی نگاه میکنید. شهود فراتر از عقل است! » بله، من دارم عقلانی نگاه میکنم، عقلی که محدودیتهای خودش را میفهمد. تو داری «فرافکنی» می کنی بدون این که خطاپذیری این نحوه ی تفکر را بدانی.
بههرحال مردم بورژآ و آدمهای به اصطلاح آن موقع فرهیخته و اشرافی، میخواستند نشان بدهند که ما چنین زیست فرا جسمانی ای داریم، بنابراین بدن خود را، مخصوصاً غرایز جنسی خود را، انکار میکردند. و وقتی اینها به فروید مراجعه میکردند (کارگرهای بارانداز که به فروید مراجعه نمیکردند، اینها نزد فروید میرفتند) فروید میدید که محتوای رؤیاها و خوابهایشان پر از اِلِمانهای جنسی است. در انگارههایشان پر از اِلِمانهای جنسی است، در جلسات روانکاوی می گویند و می گویند ولی وقتی میخواهد صحبتشان به سکس برسد، ناگهان به سراغ یک چیز دیگر میروند. راجع به هر چیز حرف میزنند و وقتی به سکس میرسد، سراغ چیز دیگر میروند.
فروید آنجا فهمید که چقدر مشکلات اینها ناشی از این است که سرکوب سکس دارند. اما فروید دچار یک اشتباه شد، آن اشتباهش این بود که فکر کرد مردم همانهایی هستند که مراجعین مطبش هستند. این ایراد را من از فروید نمیگیرم، این اشکال را اریک فروم از فروید میگیرد که یک فیلسوف و روانکاو برجسته است. او گفت، فروید دچار این اشتباه شد که مردمی را که اطرافش میدید به همه انسانها تعمیم داد و به این نتیجه رسید که اساسا تمدن باعث رواننژندی میشود، چرا که تمدن با سرکوب جنسی همراه است. فروید در کتاب «توتم و تابو» و «تمدن و ناخوشایندیهای آن» و در کتاب «موسی و یکتاپرستی» این را بارها و بارهاگفته است. بعدها یونگ گفت، نه! این مسئله بستگی به این دارد که ما در کدام تمدن بهسر میبریم. در یک تمدن ممکن است سرکوب شکم داشته باشیم و عقده ما میشود عقده شکم. در یک تمدن ممکن است سرکوب پول داشته باشیم و عقده ما میشود عقده پول. پس آدمها عقدههای متعددی دارند، پس سایه همه آدمها و همه تمدنها یکسان نیست و این خلاصهای از رواننژندی است. اما اکنون وقتی میخواهیم همین را به یک سازمان بزرگی که کشور است، تعمیم بدهیم، این ماجرا چگونه است؟ آیا میشود یک کشور پرسونا داشته باشد؟ پرسونا یا نقاب داشته باشد؟ شما میتوانید از پرسونا در یک کشور مثال بزنید؟ میخواهیم یکذره ملموستر بگوییم.
مخاطبین: هنر نزد ایرانیان است و بس.
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
drsargolzaei.com
@drsargolzaei
#سایه_و_پرسونای_جمعی_ایرانیان
سخنرانی دکتر محمدرضا سرگلزایی (روانپزشک) به مناسبت رونمایی از کتاب «سایه سازمانی»
در «کوچه کتاب» انتشارات «روان شناسی و هنر» - آذرماه ۱۳۹۶
قسمت سوم
لینک قسمت دوم:
https://t.me/drsargolzaei/3390
خُب، میدانید که فروید بود که رواننژندی را معرفی کرد و مهمترین کمپلکسی که در سایه آدمها دید، کمپلکس جنسی بود. علتش این بود که در زمانه او، در حدود سال 1900 میلادی، در شهر وین عصر ویکتوریایی و قبل از جنگ جهانی اوّل، طبقه ی بورژوا برای خودپارساپنداری، خودشان را پدیدههای غیرجنسی در نظر میگرفتند. البته همه آدمها، کارگرهای باراندازها، ملاحها، ملوانها و... از این ادعاها نداشتند، اما اشراف، طبقه بورژوا (که مراجعان مطب زیگموند فروید بودند) لباسهای بلندی میپوشیدند که کلی تور داشت و کلی چین داشت؛ به نوعی انگار بدن خود را پنهان یا انکار میکردند. میخواستند بگویند ما روشنفکریم، به این معنا که آگاهی ما اینجا نیست، آگاهی ما در این بالا ایستاده است، یعنی یک نوع خودمقدسپنداری سکولار. قبل از آن در قرون وسطی، پاپ ، کاردینال ها و اسقف ها از این ادعاهای مبالغهآمیز ابلهانه داشتند که فکر میکردند چون سخنگوی کلیسا هستند، آگاهی شان آن بالاهاست. در دوره رنسانس یکسری فیلسوفان Rationalist (فیلسوفان اصالت عقلی) این را دوباره یک جور دیگر مُد کردند و ادعا کردند که ما انسانها میتوانیم عقل فارغ از بدن داشته باشیم. رنه دکارت اسمش را گذاشت Intuition یا شهود که الآن هم این واژه ( البته بدون فهم عمیق دکارتی ) در جامعه ی ما خیلی مد است، مردم با هم راجع به شهودشان صحبت میکنند و میگویند، شهود من، بصیرت من، مکاشفه من، اشراق من! میگویند، این آدم، آدم خوبی نیست. میپرسی، از کجا فهمیدی؟ و او میگوید حسّم به من میگوید. در گروهدرمانی من خیلی این اتفاق میافتد. یک آدمی پنج دقیقه درباره زندگیاش صحبت میکند و بعد از بین اعضای گروه یک نفر میگوید، به نظر من شما به خواهر بزرگتان حسودی میکنید. او میگوید: « من که اصلا ًدرباره خواهرم چیزی نگفتم. مگر من اصلاً گفتم خواهر دارم یا ندارم؟!» و او که ادعای شهود دارد میگوید: «حسّ شهودی من به من این را گفته است!». بعد من میگویم: « شهود تو؟! آخر یک ادلهای یا شواهدی بگو! Evidence تو چیست؟! » میگوید: «شهود که اوویدنس و شواهد ندارد! شما دارید عقلانی نگاه میکنید. شهود فراتر از عقل است! » بله، من دارم عقلانی نگاه میکنم، عقلی که محدودیتهای خودش را میفهمد. تو داری «فرافکنی» می کنی بدون این که خطاپذیری این نحوه ی تفکر را بدانی.
بههرحال مردم بورژآ و آدمهای به اصطلاح آن موقع فرهیخته و اشرافی، میخواستند نشان بدهند که ما چنین زیست فرا جسمانی ای داریم، بنابراین بدن خود را، مخصوصاً غرایز جنسی خود را، انکار میکردند. و وقتی اینها به فروید مراجعه میکردند (کارگرهای بارانداز که به فروید مراجعه نمیکردند، اینها نزد فروید میرفتند) فروید میدید که محتوای رؤیاها و خوابهایشان پر از اِلِمانهای جنسی است. در انگارههایشان پر از اِلِمانهای جنسی است، در جلسات روانکاوی می گویند و می گویند ولی وقتی میخواهد صحبتشان به سکس برسد، ناگهان به سراغ یک چیز دیگر میروند. راجع به هر چیز حرف میزنند و وقتی به سکس میرسد، سراغ چیز دیگر میروند.
فروید آنجا فهمید که چقدر مشکلات اینها ناشی از این است که سرکوب سکس دارند. اما فروید دچار یک اشتباه شد، آن اشتباهش این بود که فکر کرد مردم همانهایی هستند که مراجعین مطبش هستند. این ایراد را من از فروید نمیگیرم، این اشکال را اریک فروم از فروید میگیرد که یک فیلسوف و روانکاو برجسته است. او گفت، فروید دچار این اشتباه شد که مردمی را که اطرافش میدید به همه انسانها تعمیم داد و به این نتیجه رسید که اساسا تمدن باعث رواننژندی میشود، چرا که تمدن با سرکوب جنسی همراه است. فروید در کتاب «توتم و تابو» و «تمدن و ناخوشایندیهای آن» و در کتاب «موسی و یکتاپرستی» این را بارها و بارهاگفته است. بعدها یونگ گفت، نه! این مسئله بستگی به این دارد که ما در کدام تمدن بهسر میبریم. در یک تمدن ممکن است سرکوب شکم داشته باشیم و عقده ما میشود عقده شکم. در یک تمدن ممکن است سرکوب پول داشته باشیم و عقده ما میشود عقده پول. پس آدمها عقدههای متعددی دارند، پس سایه همه آدمها و همه تمدنها یکسان نیست و این خلاصهای از رواننژندی است. اما اکنون وقتی میخواهیم همین را به یک سازمان بزرگی که کشور است، تعمیم بدهیم، این ماجرا چگونه است؟ آیا میشود یک کشور پرسونا داشته باشد؟ پرسونا یا نقاب داشته باشد؟ شما میتوانید از پرسونا در یک کشور مثال بزنید؟ میخواهیم یکذره ملموستر بگوییم.
مخاطبین: هنر نزد ایرانیان است و بس.
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
drsargolzaei.com
@drsargolzaei
Telegram
دکتر سرگلزایی drsargolzaei
#سخنرانی
#سایه_و_پرسونای_جمعی_ایرانیان
سخنرانی دکتر محمدرضا سرگلزایی (روانپزشک) به مناسبت رونمایی از کتاب «سایه سازمانی»
در «کوچه کتاب» انتشارات «روان شناسی و هنر» - آذرماه ۱۳۹۶
قسمت دوم
لینک قسمت اول:
https://t.me/drsargolzaei/3382
در موقعیتهای کاملاً…
#سایه_و_پرسونای_جمعی_ایرانیان
سخنرانی دکتر محمدرضا سرگلزایی (روانپزشک) به مناسبت رونمایی از کتاب «سایه سازمانی»
در «کوچه کتاب» انتشارات «روان شناسی و هنر» - آذرماه ۱۳۹۶
قسمت دوم
لینک قسمت اول:
https://t.me/drsargolzaei/3382
در موقعیتهای کاملاً…
#سخنرانی
#سایه_و_پرسونای_جمعی_ایرانیان
سخنرانی دکتر محمدرضا سرگلزایی (روانپزشک) به مناسبت رونمایی از کتاب «سایه سازمانی»
در «کوچه کتاب» انتشارات «روان شناسی و هنر» - آذرماه ۱۳۹۶
قسمت چهارم
لینک قسمت سوم
https://t.me/drsargolzaei/3400
سرگلزایی: بله مانند هنر نزد ایرانیان است و بس... ما ملت آگاه در جهان بالاترین آمار مرگومیر تصادف جادهای را داریم، یکی از آن هنرهایی که نزد ایرانیان است و بس!
مخاطبین: پرسونای معنوی
دکتر سرگلزایی: بله، پرسونای ملّت شریف. اگر سقراط در بین ما بود، از ما میپرسید، وقتی شما میگویید ملت شریف، شریف را تعریف کنید. شریف یعنی چه؟ شرافت یعنی چه؟ برای همین به سقراط گفتند جام شوکران را بنوشد.
سقراط حرفهای عجیبی میزد. میگفت: لطفاً شما شرافت را تعریف کنید؟ برای مثال میرفت به سنای آتن، بعد یکی میگفت شرافت ملی ما حکم میکند که وارد جنگ با اسپارت شویم. سقراط میگفت، آقای سناتوری که میگویی شرافت ملی ما حکم میکند، به من بگو شرافت میتواند قید ملیت بگیرد یا نمیتواند؟ مثلا آیا شرافت آتنی با شرافت هندی متفاوت است؟ بگو شرافت هندی با شرافت آتنی چه فرقی دارد؟ اگر تفاوت ندارد پس شرافت ملی معنا ندارد. باید بگویی شرافت، شرافت ما حکم میکند. و حالا به ما بگو شرافت یعنی چه؟ میگویی شرافت حکم میکند، مگر شرافت میتواند فاعل فعل حکم کردن باشد؟ حکم کردن یک فعلی است که نیاز به فاعل دارد. شرافت چگونه حکم میکند؟ حکمش را چطور به شما گفته است؟ آیا ما میتوانیم از شرافت بپرسیم که اگر هزینه جنگ اینقدر شود، باز هم حکم میکند، یا حکم نمیکند؟ اینجا بود که به او گفتند شما خرمگس هستید و بعد گفتند جام شوکران را بنوش. برای سقراط هم «حکم خودکشی» صادر کردند!
وقتی میگوییم ملت شریف ایران، خب، شما سراغ آمارها میروید، ملت ایران نسبت به ملت افغانستان، یا ملت عربستان چگونه ثابت کرده که شریفتر است؟ دقیقا همانهایی که ما تحقیرشان میکنیم یا به آنها توهین میکنیم. میبینید وقتی میگویند «خیلج عربی»، چقدر خشم داریم و عصبانی میشویم، درحالیکه وقتی میگوییم «خلیج فارس»، خودمان داریم به زبان عربی حرف میزنیم، خلیج واژهای عربی است، فارس هم واژه عربی است. اگر قومیتمان برای ما مهم باشد، پس باید بگوییم «آبراهه پارس». با خدا به زبان عربی حرف میزنیم، نماز و دعای ما به زبان عربی است، ژن عرب ها را پاس می داریم و فرزندان آنها را «سید» یعنی آقا و ارباب خطاب می کنیم، به «آبراه پارس» هم میگوییم «خلیج فارس» ولی از عرب ها نفرت داریم! چرا؟! چون عرب ها هزار سال پیش به ما حمله کردند و سرزمین ما را فتح کردند؟! کشورگشایی رذیلت است؟ پس چرا به فتوحات کوروش و کمبوجیه افتخار می کنیم؟! مگر در طول این قرون چند تا عرب در ایران مستقر شدند و شمشیر بالای سر ما ملّت دلاور گرفتند که با خدا به عربی صحبت کردیم و هشتاد درصد واژه هایمان عربی شد؟! عرب برای ما شده سایه و ما یک پرسونا داریم، ملت شریف خداجو. ما مردم شریف غریب نواز نه به همسایگان شمال شرقی مان احترام می گذاریم، نه به همسایه های جنوب غربی مان! به اهالی افغانستان پوزخند میزنیم و با تحقیر آنها را «افغانی» خطاب می کنیم و برای اهالی عربستان هم که چنگ و دندان نشان میدهیم. یعنی ما یک سازمانیم با یک پرسونا و این پرسونا یک سایه دارد که با همسایگان نزدیک خودش دچار مسئله است، دچار مشکل است و هر مشکلی که درون خودش دارد ( از خشونت گرفته تا جزم اندیشی ) به آنها فرافکنی میکند.
حال سراغ آمار میرویم و مانند سقراط میپرسیم، شرافت به معنای چیست؟ برای مثال اگر یک ملتی خشونتش کم باشد شرافت دارد؟ بعد آمار خشونت در ایران را با پنج کشور دیگر مقایسه میکنیم. مثال، نسبت آمار زندانی به جمعیت،در کشور ایران دو برابر ترکیه است. جای دور هم نمیرویم، اصلا با بلژیک و زلاندنو هم مقایسه نمیکنیم. نسبت زندانیهای ما به جمعیت کشور، دو برابر کشور ترکیه و سه برابر میانگین جهان است. در زندانهای ما دو برابر ظرفیتشان زندانی وجود دارد. آمار پروندههای قضایی ایران در سال، دو برابر آمار پروندههای هندوستان است با جمعیتی دوازده برابر ما! نمیدانم ما چطور ملت شریفی هستیم که همدیگر را کتک میزنیم، حق همدیگر را میخوریم، این همه در زندان هستیم. خب، این یعنی پرسونا و سایه.
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
drsargolzaei.com
@drsargolzaei
#سایه_و_پرسونای_جمعی_ایرانیان
سخنرانی دکتر محمدرضا سرگلزایی (روانپزشک) به مناسبت رونمایی از کتاب «سایه سازمانی»
در «کوچه کتاب» انتشارات «روان شناسی و هنر» - آذرماه ۱۳۹۶
قسمت چهارم
لینک قسمت سوم
https://t.me/drsargolzaei/3400
سرگلزایی: بله مانند هنر نزد ایرانیان است و بس... ما ملت آگاه در جهان بالاترین آمار مرگومیر تصادف جادهای را داریم، یکی از آن هنرهایی که نزد ایرانیان است و بس!
مخاطبین: پرسونای معنوی
دکتر سرگلزایی: بله، پرسونای ملّت شریف. اگر سقراط در بین ما بود، از ما میپرسید، وقتی شما میگویید ملت شریف، شریف را تعریف کنید. شریف یعنی چه؟ شرافت یعنی چه؟ برای همین به سقراط گفتند جام شوکران را بنوشد.
سقراط حرفهای عجیبی میزد. میگفت: لطفاً شما شرافت را تعریف کنید؟ برای مثال میرفت به سنای آتن، بعد یکی میگفت شرافت ملی ما حکم میکند که وارد جنگ با اسپارت شویم. سقراط میگفت، آقای سناتوری که میگویی شرافت ملی ما حکم میکند، به من بگو شرافت میتواند قید ملیت بگیرد یا نمیتواند؟ مثلا آیا شرافت آتنی با شرافت هندی متفاوت است؟ بگو شرافت هندی با شرافت آتنی چه فرقی دارد؟ اگر تفاوت ندارد پس شرافت ملی معنا ندارد. باید بگویی شرافت، شرافت ما حکم میکند. و حالا به ما بگو شرافت یعنی چه؟ میگویی شرافت حکم میکند، مگر شرافت میتواند فاعل فعل حکم کردن باشد؟ حکم کردن یک فعلی است که نیاز به فاعل دارد. شرافت چگونه حکم میکند؟ حکمش را چطور به شما گفته است؟ آیا ما میتوانیم از شرافت بپرسیم که اگر هزینه جنگ اینقدر شود، باز هم حکم میکند، یا حکم نمیکند؟ اینجا بود که به او گفتند شما خرمگس هستید و بعد گفتند جام شوکران را بنوش. برای سقراط هم «حکم خودکشی» صادر کردند!
وقتی میگوییم ملت شریف ایران، خب، شما سراغ آمارها میروید، ملت ایران نسبت به ملت افغانستان، یا ملت عربستان چگونه ثابت کرده که شریفتر است؟ دقیقا همانهایی که ما تحقیرشان میکنیم یا به آنها توهین میکنیم. میبینید وقتی میگویند «خیلج عربی»، چقدر خشم داریم و عصبانی میشویم، درحالیکه وقتی میگوییم «خلیج فارس»، خودمان داریم به زبان عربی حرف میزنیم، خلیج واژهای عربی است، فارس هم واژه عربی است. اگر قومیتمان برای ما مهم باشد، پس باید بگوییم «آبراهه پارس». با خدا به زبان عربی حرف میزنیم، نماز و دعای ما به زبان عربی است، ژن عرب ها را پاس می داریم و فرزندان آنها را «سید» یعنی آقا و ارباب خطاب می کنیم، به «آبراه پارس» هم میگوییم «خلیج فارس» ولی از عرب ها نفرت داریم! چرا؟! چون عرب ها هزار سال پیش به ما حمله کردند و سرزمین ما را فتح کردند؟! کشورگشایی رذیلت است؟ پس چرا به فتوحات کوروش و کمبوجیه افتخار می کنیم؟! مگر در طول این قرون چند تا عرب در ایران مستقر شدند و شمشیر بالای سر ما ملّت دلاور گرفتند که با خدا به عربی صحبت کردیم و هشتاد درصد واژه هایمان عربی شد؟! عرب برای ما شده سایه و ما یک پرسونا داریم، ملت شریف خداجو. ما مردم شریف غریب نواز نه به همسایگان شمال شرقی مان احترام می گذاریم، نه به همسایه های جنوب غربی مان! به اهالی افغانستان پوزخند میزنیم و با تحقیر آنها را «افغانی» خطاب می کنیم و برای اهالی عربستان هم که چنگ و دندان نشان میدهیم. یعنی ما یک سازمانیم با یک پرسونا و این پرسونا یک سایه دارد که با همسایگان نزدیک خودش دچار مسئله است، دچار مشکل است و هر مشکلی که درون خودش دارد ( از خشونت گرفته تا جزم اندیشی ) به آنها فرافکنی میکند.
حال سراغ آمار میرویم و مانند سقراط میپرسیم، شرافت به معنای چیست؟ برای مثال اگر یک ملتی خشونتش کم باشد شرافت دارد؟ بعد آمار خشونت در ایران را با پنج کشور دیگر مقایسه میکنیم. مثال، نسبت آمار زندانی به جمعیت،در کشور ایران دو برابر ترکیه است. جای دور هم نمیرویم، اصلا با بلژیک و زلاندنو هم مقایسه نمیکنیم. نسبت زندانیهای ما به جمعیت کشور، دو برابر کشور ترکیه و سه برابر میانگین جهان است. در زندانهای ما دو برابر ظرفیتشان زندانی وجود دارد. آمار پروندههای قضایی ایران در سال، دو برابر آمار پروندههای هندوستان است با جمعیتی دوازده برابر ما! نمیدانم ما چطور ملت شریفی هستیم که همدیگر را کتک میزنیم، حق همدیگر را میخوریم، این همه در زندان هستیم. خب، این یعنی پرسونا و سایه.
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
drsargolzaei.com
@drsargolzaei
Telegram
دکتر سرگلزایی drsargolzaei
#سخنرانی
#سایه_و_پرسونای_جمعی_ایرانیان
سخنرانی دکتر محمدرضا سرگلزایی (روانپزشک) به مناسبت رونمایی از کتاب «سایه سازمانی»
در «کوچه کتاب» انتشارات «روان شناسی و هنر» - آذرماه ۱۳۹۶
قسمت سوم
لینک قسمت دوم:
https://t.me/drsargolzaei/3390
خُب، میدانید که…
#سایه_و_پرسونای_جمعی_ایرانیان
سخنرانی دکتر محمدرضا سرگلزایی (روانپزشک) به مناسبت رونمایی از کتاب «سایه سازمانی»
در «کوچه کتاب» انتشارات «روان شناسی و هنر» - آذرماه ۱۳۹۶
قسمت سوم
لینک قسمت دوم:
https://t.me/drsargolzaei/3390
خُب، میدانید که…
#سخنرانی
#سایه_و_پرسونای_جمعی_ایرانیان
سخنرانی دکتر محمدرضا سرگلزایی (روانپزشک) به مناسبت رونمایی از کتاب «سایه سازمانی»
در «کوچه کتاب» انتشارات «روان شناسی و هنر» - آذرماه ۱۳۹۶
قسمت پنجم
لینک قسمت چهارم:
https://t.me/drsargolzaei/3407
هر وقت چیزی قرائت رسمی شود یعنی پرسونای یک ملت. رئیسجمهور اسبق در دانشگاه کلمبیا، وقتی از او راجع به ممنوعیت همجنسگرایی در ایران پرسیدند، گفت: « ما در ایران همجنسگرا نداریم! » ، یعنی چیزی را که وجود دارد، انکار میکنیم و این قرائت رسمی است. آن موقع که تازه بیماری ایدزHIV کشف شده بود، در ایران نزدیک به دو دهه وجود ایدز انکار میشد. آمار بیماران مبتلا به ایدز، آماری محرمانه بود و نمیشد راجع به آن صحبت کرد. رسانهها این اجازه را نداشتند، میدانید چرا؟ برای اینکه ما یک سایه داشتیم و داریم تحت عنوان آمریکا و غرب! این سایه خیلی شهوت آلود و گناهکار است و دچار ایدز می شود ولی ما پاکیم و ایدز نداریم! ما به صورت جمعی همان رواننژندان زمان فروید هستیم که خودپارساپنداری داریم. در نتیجه، وقتی سازندگان قرائت رسمی کشور فهمیدند در آمریکا بیماری بهنام ایدز وجود دارد که انتقال جنسی هم دارد و در بین همجنسگراها شیوع بالاتری دارد یکی دو دهه شیپور برداشته بودند که: « آی مردم ببینید، این آدمهای بد، این سایهها، این تاریکها چقدر گناهکارند و چطور عذاب الهی به سراغشان آمده ! » و چون سایه ما این بود پرسونای ما شد این که در این کشور معنوی ما ایدز نداریم؛ اینقدر گفتیم ایدز نداریم، ایدز نداریم تا یکدفعه دچار بحران شیوع بالای بیماری ایدز شدیم. روان نژندی یعنی این: همچون کبک سر در برف کردن و انکار واقعیت ها! بعد، عرض کنم که گفتند آقا سرعت رشد ایدز خیلی بالاست، باید جلویش را بگیریم و بدون حرف زدن از آن که نمی شود از آن پیشگیری کرد. گفتند خوب، میتوانید راجع به بیماری ایدز صحبت کنید ولی خیلی باز صحبت نکنید. برای مثال سازمان جهانی بهداشت برای جلوگیری از ابتلا ایدز الفبای ایدز را تنظیم کرده بود (ABC of AIDS)،A=Abstinence پرهیز، B=Be Faithful وفاداری، C بود کاندوم. و مفهومش این بود، اگر میتوانی روزه بگیری بگیر، ولی چون اغلب مردم نمیتوانند روزه بگیرند، حالا یکذره قناعت کن و با یک نفر باش. و برای بخشی از مردم که نمیتوانستند قناعت کنند و با یک نفر باشند، پس حالا Cبود کاندوم. نزدیک به چندسال وزارت بهداشت پوسترهایی را برای پیشگیری از ایدز منتشر میکرد رویش نوشته بود (ABC) ایدز؛ A پرهیز، B وفاداری، و C نوشته بود کنترل کن، پیشگیری کن! و کاندوم را (تنها ابزار عملی و غیر اخلاق محور این ABC را که سازمان بهداشت جهانی ارائه میدهد) ، از گفتمان این پوستر حذف میکنند. خب، این یعنی داستان سایه، و البته همه میدانید که خاستگاه ایدز در آفریقا بود و بیشترین آمار بیماری ایدز در آفریقا است. در بعضی کشورهای آفریقایی، از هر پنج نفر یک نفر ایدز دارد و این آمار خیلی بالاست و ربطی هم به فرهنگ آمریکایی و تمدن غرب ندارد. ولی مقامات سیاسی ما نزدیک به دو دهه راجع به بیماری ایدز بهره برداری سیاسی کردند و برای ما یک پرسونا ساختند که ما پرهیزگار و پارسامنشیم و ایدز مال ما نیست و بحران ایدز ایجاد شد.
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
drsargolzaei.com
#سایه_و_پرسونای_جمعی_ایرانیان
سخنرانی دکتر محمدرضا سرگلزایی (روانپزشک) به مناسبت رونمایی از کتاب «سایه سازمانی»
در «کوچه کتاب» انتشارات «روان شناسی و هنر» - آذرماه ۱۳۹۶
قسمت پنجم
لینک قسمت چهارم:
https://t.me/drsargolzaei/3407
هر وقت چیزی قرائت رسمی شود یعنی پرسونای یک ملت. رئیسجمهور اسبق در دانشگاه کلمبیا، وقتی از او راجع به ممنوعیت همجنسگرایی در ایران پرسیدند، گفت: « ما در ایران همجنسگرا نداریم! » ، یعنی چیزی را که وجود دارد، انکار میکنیم و این قرائت رسمی است. آن موقع که تازه بیماری ایدزHIV کشف شده بود، در ایران نزدیک به دو دهه وجود ایدز انکار میشد. آمار بیماران مبتلا به ایدز، آماری محرمانه بود و نمیشد راجع به آن صحبت کرد. رسانهها این اجازه را نداشتند، میدانید چرا؟ برای اینکه ما یک سایه داشتیم و داریم تحت عنوان آمریکا و غرب! این سایه خیلی شهوت آلود و گناهکار است و دچار ایدز می شود ولی ما پاکیم و ایدز نداریم! ما به صورت جمعی همان رواننژندان زمان فروید هستیم که خودپارساپنداری داریم. در نتیجه، وقتی سازندگان قرائت رسمی کشور فهمیدند در آمریکا بیماری بهنام ایدز وجود دارد که انتقال جنسی هم دارد و در بین همجنسگراها شیوع بالاتری دارد یکی دو دهه شیپور برداشته بودند که: « آی مردم ببینید، این آدمهای بد، این سایهها، این تاریکها چقدر گناهکارند و چطور عذاب الهی به سراغشان آمده ! » و چون سایه ما این بود پرسونای ما شد این که در این کشور معنوی ما ایدز نداریم؛ اینقدر گفتیم ایدز نداریم، ایدز نداریم تا یکدفعه دچار بحران شیوع بالای بیماری ایدز شدیم. روان نژندی یعنی این: همچون کبک سر در برف کردن و انکار واقعیت ها! بعد، عرض کنم که گفتند آقا سرعت رشد ایدز خیلی بالاست، باید جلویش را بگیریم و بدون حرف زدن از آن که نمی شود از آن پیشگیری کرد. گفتند خوب، میتوانید راجع به بیماری ایدز صحبت کنید ولی خیلی باز صحبت نکنید. برای مثال سازمان جهانی بهداشت برای جلوگیری از ابتلا ایدز الفبای ایدز را تنظیم کرده بود (ABC of AIDS)،A=Abstinence پرهیز، B=Be Faithful وفاداری، C بود کاندوم. و مفهومش این بود، اگر میتوانی روزه بگیری بگیر، ولی چون اغلب مردم نمیتوانند روزه بگیرند، حالا یکذره قناعت کن و با یک نفر باش. و برای بخشی از مردم که نمیتوانستند قناعت کنند و با یک نفر باشند، پس حالا Cبود کاندوم. نزدیک به چندسال وزارت بهداشت پوسترهایی را برای پیشگیری از ایدز منتشر میکرد رویش نوشته بود (ABC) ایدز؛ A پرهیز، B وفاداری، و C نوشته بود کنترل کن، پیشگیری کن! و کاندوم را (تنها ابزار عملی و غیر اخلاق محور این ABC را که سازمان بهداشت جهانی ارائه میدهد) ، از گفتمان این پوستر حذف میکنند. خب، این یعنی داستان سایه، و البته همه میدانید که خاستگاه ایدز در آفریقا بود و بیشترین آمار بیماری ایدز در آفریقا است. در بعضی کشورهای آفریقایی، از هر پنج نفر یک نفر ایدز دارد و این آمار خیلی بالاست و ربطی هم به فرهنگ آمریکایی و تمدن غرب ندارد. ولی مقامات سیاسی ما نزدیک به دو دهه راجع به بیماری ایدز بهره برداری سیاسی کردند و برای ما یک پرسونا ساختند که ما پرهیزگار و پارسامنشیم و ایدز مال ما نیست و بحران ایدز ایجاد شد.
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
drsargolzaei.com
Voice 010_sd.m4a
85.1 MB
#فایل_صوتی
#سخنرانی
جلسه سخنرانی و رونمایی از کتاب #جنون_قدرت_و_قدرت_نامشروع نوشته دکتر محمدرضا سرگلزایی
جمعه سوم اسفند ماه
@drsargolzaei
#سخنرانی
جلسه سخنرانی و رونمایی از کتاب #جنون_قدرت_و_قدرت_نامشروع نوشته دکتر محمدرضا سرگلزایی
جمعه سوم اسفند ماه
@drsargolzaei
#سخنرانی
#زندان_و_تراژدی_زندگی_ایرانیان
قسمت اول
فایل پیاده شده ی سخنرانی دکتر محمّدرضا سرگلزایی در مراسم رونمایی از کتاب «نغمه هایی از پشت دیوار» آرش رمضانی که دوّم مرداد نود و هفت در مؤسسه ی کرانه ی حضور مشهد برگزار شده است.
همه ی شما نماد تئاتر را دیده اید یک صورتک گریان و یک صورتک خندان. این دو ، نماد دو ژانر نمایش در یونان باستان بودند . صورتک خندان نماد کمدی و صورتک گریان نماد تراژدی است. اما در آن زمان کمدی فقط به معنای نمایشی که مردم با آن بخندند نبود و تراژدی هم فقط به عنوان نمایشی که مردم با آن گریه کنند وجود نداشت .
در آن دوران کمدی به معنای نمایشی خوش عاقبت بود مانند ضرب المثل «آخر شاهنامه خوش است» که البته آخر شاهنامه ی فردوسی اصلاً خوش نیست!
در ژانر کمدی قهرمان با مشکلاتی رو به رو می شود امّا در انتها با ایستادگی و شجاعت و فضیلت های اخلاقی و اببته با بخت نیکو بر این مشکلات غلبه می کند و خلاصه درسش این است که «پایان شب سیه ، سپید است» . مانند داستان های سیندرلا ، سفید برفی ، شنگول و منگول که لزوماً ما به آنها نمی خندیم، اما در یونان باستان این ها کمدی محسوب می شدند . داستان های خوش عاقبتی که برای امید دادن به مردم طراحی شده بودند .
ژانر دیگر تراژدی است که قهرمان ، فضیلت های اخلاقی بسیار داشت ، عاقل بود ، نظر کرده بود یا مثلا از خاندان ویژه ای بود اما باز هم با تمام فضیلت های اخلاقی و عقلانی آخر داستان قهرمان نمی توانست بر مشکلات غلبه کند و مانند مسیح که بر صلیب کشیده شد، مانند حلاج که به حکم فقیه های بغداد بر دار شد یا مانند شیخ شهاب الدین [سهروردی] که به حکم فقیه های حلب بر دار شد و یا سقراط که جام زهر را نوشید آخر داستان، قهرمان پایان تلخ و دردناکی را خواهد چشید .
تراژدی به درد چه کسانی می خورد !؟ تراژدی به درد همه ی ما می خورد برای اینکه زندگی یک تراژدی بزرگ است هرچقدر هم شما درست عمل کنید واقعیت های بسیار دردناکی در زندگی وجود دارد که آنها قابل تغییر نیستند .
پس چرا باید همچون یک قهرمان فضیلت های هوشی ، فضیلت های اخلاقی و... داشته باشم ؟
برای این که ثابت کنم که من با تمام توان جنگیدم ، با وجود اینکه می دانستم جبر زندگی تغییرناپذیر است ، تا آخرین لحظه و تا آخرین نفس و تا آخرین قطره ی خون می ایستم و بعد می گویم که من بیش از این نتواستم کاری بکنم .
امروز فیلسوفان اگزیستانسیالیسم حداقل در مورد چهار رنج بشری صحبت می کنند که بشر برای آن ها هیچ راه حلّی ندارد .
یکی از آن چهار تا مرگ است ، مرگ در کمین لحظه لحظه های زندگی ماست .
یک عشق می میرد ، یک ارتباط می میرد ، یک رابطه می میرد ، یک دوستی می میرد و مرگ در کمین لحظه های زندگی ماست و ما چگونه میتوانیم لذت ببریم در حالی که به قول سهراب مرگ در سایه نشسته است ، به ما می نگرد و این یکی از ابعاد تراژیک زندگی است. بسیاری از آدم ها می گویند من از مرگ نمی ترسم ، آن آدم ها اینطوری نیست که از مرگ نترستند بلکه در واقع این "تراژدی" را تبدیل به "کمدی" کرده اند و داستانی را باور کرده اند که در آن داستان، مرگ ، مرگ نیست بلکه بعد از آن من هنوز قرار است که زندگی کنم و با مرگ نمی میرم ، خیلی از آدم ها می گویند من از مرگ نمی ترسم ولی از مرگِ رابطه می ترسند، از مرگِ محبوبیّت می ترسند، از مرگِ شهرت می ترسند و....
وقتی در ویتنام ویت کونگ ها را شکنجه می کردند و ویت کونگ ها مقاومت می کردند ، یکی از ایده های اشغالگران این بود که این آدم ها را مست می کردند ، در خیابان رها می کردند و با ماشین به آنان می زدند تا بمیرند و به خانواده آن ها اطلاع می دادند از فرط مستی تصادف کرده و مرده ، زمانی که به ویت کونگ ها گفتند که چنین سناریویی قرار است اجرا شود بسیاری از آن ها که در مقابل شکنجه می ایستادند و از مرگ نمی ترسیدند ، کوتاه می آمدند چون از مرگ آبرو و حیثیت و از مرگ اعتبار خانواده می ترسیدند .
این در فرهنگ آن زمان ویتنام از مرگ ، «مرگ تر» بود ، هر کدام از ما ممکن است مرگ عزیزی آنقدر او را بیازارد که در سوگ آن عزیز به خودکشی فکر کند یا بعد از مرگ آن اعتبار، به خودکشی فکر کند ؛ پس چنین نیست که آن انسان از مرگ نمی ترسد بلکه از مرگ چیز دیگری می ترسد به جای مرگ کالبد فیزیکی خودش . بنابراین هرکسی که می گوید من از مرگ نمی ترسم و با مرگ مشکلی ندارم اگر کمی با او دقیق تر صحبت کنید ، از لایه ای دیگری از مرگ می ترسد ، یا مرگ را به صورتی انکار می کند. پس یکی از فشار های وجودی زندگی مرگ است.
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
اینستاگرام:
http://Instagram.com/drsargolzaei
وب سایت:
http://Drsargolzaei.com
#زندان_و_تراژدی_زندگی_ایرانیان
قسمت اول
فایل پیاده شده ی سخنرانی دکتر محمّدرضا سرگلزایی در مراسم رونمایی از کتاب «نغمه هایی از پشت دیوار» آرش رمضانی که دوّم مرداد نود و هفت در مؤسسه ی کرانه ی حضور مشهد برگزار شده است.
همه ی شما نماد تئاتر را دیده اید یک صورتک گریان و یک صورتک خندان. این دو ، نماد دو ژانر نمایش در یونان باستان بودند . صورتک خندان نماد کمدی و صورتک گریان نماد تراژدی است. اما در آن زمان کمدی فقط به معنای نمایشی که مردم با آن بخندند نبود و تراژدی هم فقط به عنوان نمایشی که مردم با آن گریه کنند وجود نداشت .
در آن دوران کمدی به معنای نمایشی خوش عاقبت بود مانند ضرب المثل «آخر شاهنامه خوش است» که البته آخر شاهنامه ی فردوسی اصلاً خوش نیست!
در ژانر کمدی قهرمان با مشکلاتی رو به رو می شود امّا در انتها با ایستادگی و شجاعت و فضیلت های اخلاقی و اببته با بخت نیکو بر این مشکلات غلبه می کند و خلاصه درسش این است که «پایان شب سیه ، سپید است» . مانند داستان های سیندرلا ، سفید برفی ، شنگول و منگول که لزوماً ما به آنها نمی خندیم، اما در یونان باستان این ها کمدی محسوب می شدند . داستان های خوش عاقبتی که برای امید دادن به مردم طراحی شده بودند .
ژانر دیگر تراژدی است که قهرمان ، فضیلت های اخلاقی بسیار داشت ، عاقل بود ، نظر کرده بود یا مثلا از خاندان ویژه ای بود اما باز هم با تمام فضیلت های اخلاقی و عقلانی آخر داستان قهرمان نمی توانست بر مشکلات غلبه کند و مانند مسیح که بر صلیب کشیده شد، مانند حلاج که به حکم فقیه های بغداد بر دار شد یا مانند شیخ شهاب الدین [سهروردی] که به حکم فقیه های حلب بر دار شد و یا سقراط که جام زهر را نوشید آخر داستان، قهرمان پایان تلخ و دردناکی را خواهد چشید .
تراژدی به درد چه کسانی می خورد !؟ تراژدی به درد همه ی ما می خورد برای اینکه زندگی یک تراژدی بزرگ است هرچقدر هم شما درست عمل کنید واقعیت های بسیار دردناکی در زندگی وجود دارد که آنها قابل تغییر نیستند .
پس چرا باید همچون یک قهرمان فضیلت های هوشی ، فضیلت های اخلاقی و... داشته باشم ؟
برای این که ثابت کنم که من با تمام توان جنگیدم ، با وجود اینکه می دانستم جبر زندگی تغییرناپذیر است ، تا آخرین لحظه و تا آخرین نفس و تا آخرین قطره ی خون می ایستم و بعد می گویم که من بیش از این نتواستم کاری بکنم .
امروز فیلسوفان اگزیستانسیالیسم حداقل در مورد چهار رنج بشری صحبت می کنند که بشر برای آن ها هیچ راه حلّی ندارد .
یکی از آن چهار تا مرگ است ، مرگ در کمین لحظه لحظه های زندگی ماست .
یک عشق می میرد ، یک ارتباط می میرد ، یک رابطه می میرد ، یک دوستی می میرد و مرگ در کمین لحظه های زندگی ماست و ما چگونه میتوانیم لذت ببریم در حالی که به قول سهراب مرگ در سایه نشسته است ، به ما می نگرد و این یکی از ابعاد تراژیک زندگی است. بسیاری از آدم ها می گویند من از مرگ نمی ترسم ، آن آدم ها اینطوری نیست که از مرگ نترستند بلکه در واقع این "تراژدی" را تبدیل به "کمدی" کرده اند و داستانی را باور کرده اند که در آن داستان، مرگ ، مرگ نیست بلکه بعد از آن من هنوز قرار است که زندگی کنم و با مرگ نمی میرم ، خیلی از آدم ها می گویند من از مرگ نمی ترسم ولی از مرگِ رابطه می ترسند، از مرگِ محبوبیّت می ترسند، از مرگِ شهرت می ترسند و....
وقتی در ویتنام ویت کونگ ها را شکنجه می کردند و ویت کونگ ها مقاومت می کردند ، یکی از ایده های اشغالگران این بود که این آدم ها را مست می کردند ، در خیابان رها می کردند و با ماشین به آنان می زدند تا بمیرند و به خانواده آن ها اطلاع می دادند از فرط مستی تصادف کرده و مرده ، زمانی که به ویت کونگ ها گفتند که چنین سناریویی قرار است اجرا شود بسیاری از آن ها که در مقابل شکنجه می ایستادند و از مرگ نمی ترسیدند ، کوتاه می آمدند چون از مرگ آبرو و حیثیت و از مرگ اعتبار خانواده می ترسیدند .
این در فرهنگ آن زمان ویتنام از مرگ ، «مرگ تر» بود ، هر کدام از ما ممکن است مرگ عزیزی آنقدر او را بیازارد که در سوگ آن عزیز به خودکشی فکر کند یا بعد از مرگ آن اعتبار، به خودکشی فکر کند ؛ پس چنین نیست که آن انسان از مرگ نمی ترسد بلکه از مرگ چیز دیگری می ترسد به جای مرگ کالبد فیزیکی خودش . بنابراین هرکسی که می گوید من از مرگ نمی ترسم و با مرگ مشکلی ندارم اگر کمی با او دقیق تر صحبت کنید ، از لایه ای دیگری از مرگ می ترسد ، یا مرگ را به صورتی انکار می کند. پس یکی از فشار های وجودی زندگی مرگ است.
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
اینستاگرام:
http://Instagram.com/drsargolzaei
وب سایت:
http://Drsargolzaei.com
#سخنرانی
#زندان_و_تراژدی_زندگی_ایرانیان
قسمت دوم
فایل پیاده شده ی سخنرانی دکتر محمّدرضا سرگلزایی در مراسم رونمایی از کتاب «نغمه هایی از پشت دیوار» آرش رمضانی که دوّم مرداد نود و هفت در مؤسسه ی کرانه ی حضور مشهد برگزار شده است.
مساله ی وجودی بعدی تنهایی است ، نه آن تنهایی ای که فکر کنید اگر شما تعداد زیادی دوست دارید پس تنها نیستید، تنهایی وجودی به این معناست که هیچ کسی نیست که پاسخ سوال های انسان را بدهد و انسان (به عنوان یک گونه که پرسش گر و معناجوست) هرچه فریاد بزند که این جا چه خبر است فقط پژواک فریاد خودش را می شنود و این تنهاییِ وجودی ماست ، و این تنهاییِ وجودی آن قدر برای ما دردناک است که خیلی وقت ها برای خودمان رفیق و دوست خیالی ایجاد می کنیم مثلا می گوییم: موجوداتی از مریخ با بشقاب های پرنده آمده اند تا با من ارتباط برقرار کنند ، حالا از مریخ یا هر مکان و جهان دیگر ، و برای خود همبازی درست می کنیم تا از این تنهایی بزرگ نترسیم .
رنج بعدی اگزیستانسیال، آزادی و مسئولیت است. یعنی ما هر لحظه می توانیم انتخاب هایی انجام دهیم که این انتخاب ها نه تنها سرنوشت خودمان ، بلکه سرنوشت بسیاری از انسان های دیگر را و حتی سرنوشت بسیاری از جانداران دیگر را تحت تاثیر خود قرار می دهد .
تا هنگامی که درب را به روی ما بسته اند به نظر می رسد که آزادی مهم ترین نیاز ماست ، همه می گوییم آزادی میخواهیم اما زمانی که در را باز می کنند و می گویند می توانید بروید ، آن زمان اگر به مقصد فکر کنیم می بینیم آزادی عجب فرایند دشواری است .
چون تا زمانی که درب ها به روی من بسته اند من متوجه مسئولیت آزادی نمی شوم و فقط میگویم در را باز کنید تا من بیرون بروم، از آن لحظه که درب باز میشود و من میخواهم بروم بیرون تازه متوجه می شوم که آزادی چه مسئولیت دشواری است به دوش من .
و راجع به همین ماجرا اریک فروم کتابی نوشته است به نام «گریز از آزادی» . در این کتاب می گوید که همه ی آن هایی که به دنبال آزادی هستند ، در واقع به دنبال «آزادی از» هستند ، یعنی شخصی (یا نهادی) پا روی خرخره شان گذاشته و نمی گذارد نفس بکشند ، یا مثلا درب را قفل کرده اند و نمی گذارند بیرون بروند ، اما وقتی که حد کوچکی از آزادی را به آن ها بدهی و به آن ها بگویی که در باز است تا بروی [اریک فروم] می گوید این حوزه ی «آزادی برای» است .
اینجاست که معلوم می شود که بسیاری اصلاً نمی دانستند که آزادی را برای چه می خواستند ، یا چه حرفی برای گفتن بوده که سانسور اجازه پخش آن را نمی داده ، برای همین است که امثال اریک فروم، آلبر کامو و ژان پل سارتر می گویند «آزادی درد بزرگ انسان است» .
وقتی انسان ببیند می تواند تصمیم بگیرد و تصمیمش در زندگی خودش و دیگران موثر است ، حالا آزادی برایش یک بار سنگین به حساب می آید.
و بالاخره چهارمین رنج وجودی (اگزیستانسیال) انسان می شود بی معنایی ، یعنی جستجوی معنا در جهانی که به ما هیچ معنایی ارائه نمی دهد. این عرض من به این معنا نیست که بگویم جهان بی معناست ، معنای قابل فهمی به ما ارائه نمی دهد ، یعنی مغز ما، ذهن ما و هشیاری ما، قدرت درک این معنا را ندارد و ما حتی قدرت درک ذهن خودمان را هم نداریم .
یوستین گرودر فیلسوف نروژی می گوید که اگر مغز انسان آنقدر ساده بود که مغز انسان میتوانست آن را بفهد آنگاه مغز انسان نمیتواست آن را بفهمد! این یک پارادوکس است .یعنی اگر مغز من آنقدر ساده بود مثل مغز شامپانزه ، که برای من قابل مطالعه و مشاهده بود، حالا این مشاهده گر هم که میخواهد آن را بفهمد مغزش به همان اندازه ساده تر می شد، در نتیجه اگر مغز من آنقدر ساده بود که میتوانست قابل فهم شود، آنگاه مغز فهم کننده ی ساده شده ی من دیگر نمیتوانست آن را بفهمد. بنابراین ما قدرت درک خودمان را هم نداریم ، در جهانی که به هیچ وجه نمی توانیم آن را بفهمیم کل گونه ی ما 300 هزار سال است که از لحاظ ژنتیکی وجود دارد و تمدن کمتر از ده هزار سال است که وجود دارد و سوال های بنیادین هم اگر در تمام این 300 هزار سال وجود داشته باشد در مقابل جهانی که بیش از سیزده میلیارد سال عمر دارد ما تازه داریم فکر میکنیم بیگ بنگ وقتی اتفاق افتاد آن پنج ثانیه اول چه اتفاقی افتاد . ما چگونه میخواهیم معنی این جهان را بفهمیم ؟
پشه کی داند که این باغ از کی است ؟
کاو بهاران زاد و مرگش در دی است
در نتیجه زمانی که ما فکر میکنیم که جهان را فهمیده ایم ، یک جهان خیالی [مانند همان دوستان خیالی که برای خودمان خلق می کنیم] خلق کرده ایم ، یک داستان قابل فهم برای خودمان می سازیم تا بتوانیم جهان را بفهمیم و بعد به خودمان می گوییم که من معنی جهان را می دانم .
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
اینستاگرام:
http://Instagram.com/drsargolzaei
وب سایت:
http://Drsargolzaei.com
#زندان_و_تراژدی_زندگی_ایرانیان
قسمت دوم
فایل پیاده شده ی سخنرانی دکتر محمّدرضا سرگلزایی در مراسم رونمایی از کتاب «نغمه هایی از پشت دیوار» آرش رمضانی که دوّم مرداد نود و هفت در مؤسسه ی کرانه ی حضور مشهد برگزار شده است.
مساله ی وجودی بعدی تنهایی است ، نه آن تنهایی ای که فکر کنید اگر شما تعداد زیادی دوست دارید پس تنها نیستید، تنهایی وجودی به این معناست که هیچ کسی نیست که پاسخ سوال های انسان را بدهد و انسان (به عنوان یک گونه که پرسش گر و معناجوست) هرچه فریاد بزند که این جا چه خبر است فقط پژواک فریاد خودش را می شنود و این تنهاییِ وجودی ماست ، و این تنهاییِ وجودی آن قدر برای ما دردناک است که خیلی وقت ها برای خودمان رفیق و دوست خیالی ایجاد می کنیم مثلا می گوییم: موجوداتی از مریخ با بشقاب های پرنده آمده اند تا با من ارتباط برقرار کنند ، حالا از مریخ یا هر مکان و جهان دیگر ، و برای خود همبازی درست می کنیم تا از این تنهایی بزرگ نترسیم .
رنج بعدی اگزیستانسیال، آزادی و مسئولیت است. یعنی ما هر لحظه می توانیم انتخاب هایی انجام دهیم که این انتخاب ها نه تنها سرنوشت خودمان ، بلکه سرنوشت بسیاری از انسان های دیگر را و حتی سرنوشت بسیاری از جانداران دیگر را تحت تاثیر خود قرار می دهد .
تا هنگامی که درب را به روی ما بسته اند به نظر می رسد که آزادی مهم ترین نیاز ماست ، همه می گوییم آزادی میخواهیم اما زمانی که در را باز می کنند و می گویند می توانید بروید ، آن زمان اگر به مقصد فکر کنیم می بینیم آزادی عجب فرایند دشواری است .
چون تا زمانی که درب ها به روی من بسته اند من متوجه مسئولیت آزادی نمی شوم و فقط میگویم در را باز کنید تا من بیرون بروم، از آن لحظه که درب باز میشود و من میخواهم بروم بیرون تازه متوجه می شوم که آزادی چه مسئولیت دشواری است به دوش من .
و راجع به همین ماجرا اریک فروم کتابی نوشته است به نام «گریز از آزادی» . در این کتاب می گوید که همه ی آن هایی که به دنبال آزادی هستند ، در واقع به دنبال «آزادی از» هستند ، یعنی شخصی (یا نهادی) پا روی خرخره شان گذاشته و نمی گذارد نفس بکشند ، یا مثلا درب را قفل کرده اند و نمی گذارند بیرون بروند ، اما وقتی که حد کوچکی از آزادی را به آن ها بدهی و به آن ها بگویی که در باز است تا بروی [اریک فروم] می گوید این حوزه ی «آزادی برای» است .
اینجاست که معلوم می شود که بسیاری اصلاً نمی دانستند که آزادی را برای چه می خواستند ، یا چه حرفی برای گفتن بوده که سانسور اجازه پخش آن را نمی داده ، برای همین است که امثال اریک فروم، آلبر کامو و ژان پل سارتر می گویند «آزادی درد بزرگ انسان است» .
وقتی انسان ببیند می تواند تصمیم بگیرد و تصمیمش در زندگی خودش و دیگران موثر است ، حالا آزادی برایش یک بار سنگین به حساب می آید.
و بالاخره چهارمین رنج وجودی (اگزیستانسیال) انسان می شود بی معنایی ، یعنی جستجوی معنا در جهانی که به ما هیچ معنایی ارائه نمی دهد. این عرض من به این معنا نیست که بگویم جهان بی معناست ، معنای قابل فهمی به ما ارائه نمی دهد ، یعنی مغز ما، ذهن ما و هشیاری ما، قدرت درک این معنا را ندارد و ما حتی قدرت درک ذهن خودمان را هم نداریم .
یوستین گرودر فیلسوف نروژی می گوید که اگر مغز انسان آنقدر ساده بود که مغز انسان میتوانست آن را بفهد آنگاه مغز انسان نمیتواست آن را بفهمد! این یک پارادوکس است .یعنی اگر مغز من آنقدر ساده بود مثل مغز شامپانزه ، که برای من قابل مطالعه و مشاهده بود، حالا این مشاهده گر هم که میخواهد آن را بفهمد مغزش به همان اندازه ساده تر می شد، در نتیجه اگر مغز من آنقدر ساده بود که میتوانست قابل فهم شود، آنگاه مغز فهم کننده ی ساده شده ی من دیگر نمیتوانست آن را بفهمد. بنابراین ما قدرت درک خودمان را هم نداریم ، در جهانی که به هیچ وجه نمی توانیم آن را بفهمیم کل گونه ی ما 300 هزار سال است که از لحاظ ژنتیکی وجود دارد و تمدن کمتر از ده هزار سال است که وجود دارد و سوال های بنیادین هم اگر در تمام این 300 هزار سال وجود داشته باشد در مقابل جهانی که بیش از سیزده میلیارد سال عمر دارد ما تازه داریم فکر میکنیم بیگ بنگ وقتی اتفاق افتاد آن پنج ثانیه اول چه اتفاقی افتاد . ما چگونه میخواهیم معنی این جهان را بفهمیم ؟
پشه کی داند که این باغ از کی است ؟
کاو بهاران زاد و مرگش در دی است
در نتیجه زمانی که ما فکر میکنیم که جهان را فهمیده ایم ، یک جهان خیالی [مانند همان دوستان خیالی که برای خودمان خلق می کنیم] خلق کرده ایم ، یک داستان قابل فهم برای خودمان می سازیم تا بتوانیم جهان را بفهمیم و بعد به خودمان می گوییم که من معنی جهان را می دانم .
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
اینستاگرام:
http://Instagram.com/drsargolzaei
وب سایت:
http://Drsargolzaei.com
#سخنرانی
#زندان_و_تراژدی_زندگی_ایرانیان
قسمت سوم
فایل پیاده شده ی سخنرانی دکتر محمّدرضا سرگلزایی در مراسم رونمایی از کتاب «نغمه هایی از پشت دیوار» آرش رمضانی که دوّم مرداد نود و هفت در مؤسسه ی کرانه ی حضور مشهد برگزار شده است.
بخش بزرگی از بزرگ ترین فیلسوفان و دانشمندان جهان آنقدر فروتنی دارند که بگویند که ما معنا و غایت زندگی را نمی دانیم و این به معنای انکار معنا داری و غایت مندی زندگی نیست، این به معنای فروتنی اعتراف به ضعف هوش و دانش انسان است، «سکولاریسم» یک انکار نیست، یک فروتنی است! پس این درد بزرگ دیگر انسانی ست که به قول ارسطو یکی از مهمترین غرایزش اراده ی معطوف به دانستن است، یعنی می خواهد قلمرو زندگی را کشف کند ولی مرزی وجود دارد که فراتر از آن را نمی تواند بفهمد .
به همین خاطر در یونان باستان ژانر تراژدی وجود دارد. این ژانر قرار است انسان ها را واقع بین کند تا این را بدانند که ما تا یک جایی می توانیم پیش برویم و فراتراز این مرز ، امکانش برای گونه ی ما وجود ندارد .
برخی از نظریه پرداز ها در حوزه ی فرهنگ می گویند که فرهنگ واقع بینی در یک جامعه زمانی رشد می کند که مردم با این وجه تراژیک زندگی مواجه شوند ، به بیان دیگر مردم جامعه بدانند که پایان همه ی شب های سیه سپید نیست ، همه ی قفل ها کلید ندارند ، همه ی در های بسته باز نمی شود .
این یک اتفاق دردناک است و یک ترومای روانی است برای ما و این تروما باعث می شود تا از واقعیت های زندگی و از محدودیت های خودمان بیشتر آگاه شویم ، رضا براهنی کتابی دارد به نام «تاریخ مذکّر» که در آن می گوید یک دلیل این که غرب از نظر فرهنگی از ما جلو افتاده است این است که ادبیات کلاسیک غرب تراژدی دارد ، در ادبیات کلاسیک ما تراژدی وجود ندارد ، شاید شاهنامه را بتوان یک گنجینه ی تراژیک ایرانی دانست. در شاهنامه مشاهده می کنید که فریدون ضحاک را شکست می دهد ولی پسرانش ایرج و سلم و تور وقتی که قلمرویشان را گسترش می دهند برای کسب قدرت بیشتر رو در روی هم قرار می گیرند و سلم و تور، ایرج را می کشند. رستم و اسفندیار و سپس رستم و سهراب رو در رو قرار می گیرند. گرچه از حیث «ساختار گرایی تراژدی» تراژدی های شاهنامه هم تراژدی کاملی نیستند، به نظر من در این زمانه به جای مثنوی مولانا خواندن باید شاهنامه بخوانیم زیرا مثنوی کمدی فرهنگی ماست و شاهنامه تراژدی فرهنگی ماست و من خیال میکنم در این زمانه به جای حافظ خواندن باید سعدی بخوانیم برای اینکه سعدی شفاف صحبت می کند و حافظ بسیار هنرمندانه و لایه لایه صحبت می کند و ما در زمانه ای زندگی می کنیم که لایه لایه و رندانه صحبت کردن فرهنگی ما کار دست ما داده است ، ما نیاز به شفافیت داریم. نه وعده های کلان و بزرگ و شیرین و نا آزمودنی که همیشه می شود ی رندانه سُر بخورد و بگویید که سخن من این نبوده ، شما اشتباه متوجه شدید . و به همین خاطر به نظر من تراژدی شاهنامه و شفافیت سعدی درس آموز تر است.
بعداً شاید در قرون وسطا تراژدی تبدیل شد به نمایشی که اشک ما را در می آورد و کمدی به چیزی که مارا می خنداند. شما برای مردم ایران کدام ژانر را پیشنهاد می کنید ؟
مسلما تراژدی را، برای این که ما داریم به همه چیز میخندیم و ما در همه چیز اهل تسامح و شلختگی هستیم ، هر فاجعه ای که رخ می دهد برایش جوک می سازیم و خیال می کنیم زندگی دشوار را تاب می آوریم در صورتی که این تاب آوری نیست بلکه ما داریم بیماری و درد و زخم را «انکار» می کنیم ، هم فاجعه ای که برای ما رخ داده و هر روز عمیق تر میشود و هم توان خودمان را برای پنجه در پنجه ی فاجعه انداختن داریم انکار میکنیم ، برای چه؟ فقط برای خندیدن. کدام یک از ما اگر فرزندش یک بیماری صعب العلاج داشته باشد جوک میسازد از بیماری فرزندش ؟ این جامعه که مثل فرزندیست برای ما که در عین حال مادر ما هم هست. این فرزند/مادر، بیماری صعب العلاج دارد.
کتاب «نغمه هایی از پشت دیوار» گزارشی است از یکی از زخم های جامعه ی ما و یک تراژدی ست ، آرش رمضانی از زندان برای ما نوشته . از آمار زندان خبر دارید ؟ من فقط به آمار رسمی اشاره میکنم ، از سال 1357 تا 1397 جمعیت ایران دو برابر شده ، ولی در این چهل سال جمعیت زندانی ها ده برابر شده است. همین یک آمار کافی نیست که دیگر ما نخندیم؟ نژاد ما عوض شده ؟ زبان ما عوض شده ؟ ژن ما عوض شده ؟ چه چیزی عوض شده که در این چهل سال جمعیت دو برابر شده امّا آمار زندان ده برابر شده ؟!
ما دوبرابر سرانه ی کل جهان زندانی داریم ، کشور ترکیه جمعیت برابر با ایران دارد، نژادش خیلی نزدیک به نژاد ما است ، مذهب مشترک و مشابه به مذهب ترکیه داریم ولی جمعیت زندانیان ایران دو برابر زندانیان ترکیه است .
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
اینستاگرام:
http://Instagram.com/drsargolzaei
وب سایت:
http://Drsargolzaei.com
#زندان_و_تراژدی_زندگی_ایرانیان
قسمت سوم
فایل پیاده شده ی سخنرانی دکتر محمّدرضا سرگلزایی در مراسم رونمایی از کتاب «نغمه هایی از پشت دیوار» آرش رمضانی که دوّم مرداد نود و هفت در مؤسسه ی کرانه ی حضور مشهد برگزار شده است.
بخش بزرگی از بزرگ ترین فیلسوفان و دانشمندان جهان آنقدر فروتنی دارند که بگویند که ما معنا و غایت زندگی را نمی دانیم و این به معنای انکار معنا داری و غایت مندی زندگی نیست، این به معنای فروتنی اعتراف به ضعف هوش و دانش انسان است، «سکولاریسم» یک انکار نیست، یک فروتنی است! پس این درد بزرگ دیگر انسانی ست که به قول ارسطو یکی از مهمترین غرایزش اراده ی معطوف به دانستن است، یعنی می خواهد قلمرو زندگی را کشف کند ولی مرزی وجود دارد که فراتر از آن را نمی تواند بفهمد .
به همین خاطر در یونان باستان ژانر تراژدی وجود دارد. این ژانر قرار است انسان ها را واقع بین کند تا این را بدانند که ما تا یک جایی می توانیم پیش برویم و فراتراز این مرز ، امکانش برای گونه ی ما وجود ندارد .
برخی از نظریه پرداز ها در حوزه ی فرهنگ می گویند که فرهنگ واقع بینی در یک جامعه زمانی رشد می کند که مردم با این وجه تراژیک زندگی مواجه شوند ، به بیان دیگر مردم جامعه بدانند که پایان همه ی شب های سیه سپید نیست ، همه ی قفل ها کلید ندارند ، همه ی در های بسته باز نمی شود .
این یک اتفاق دردناک است و یک ترومای روانی است برای ما و این تروما باعث می شود تا از واقعیت های زندگی و از محدودیت های خودمان بیشتر آگاه شویم ، رضا براهنی کتابی دارد به نام «تاریخ مذکّر» که در آن می گوید یک دلیل این که غرب از نظر فرهنگی از ما جلو افتاده است این است که ادبیات کلاسیک غرب تراژدی دارد ، در ادبیات کلاسیک ما تراژدی وجود ندارد ، شاید شاهنامه را بتوان یک گنجینه ی تراژیک ایرانی دانست. در شاهنامه مشاهده می کنید که فریدون ضحاک را شکست می دهد ولی پسرانش ایرج و سلم و تور وقتی که قلمرویشان را گسترش می دهند برای کسب قدرت بیشتر رو در روی هم قرار می گیرند و سلم و تور، ایرج را می کشند. رستم و اسفندیار و سپس رستم و سهراب رو در رو قرار می گیرند. گرچه از حیث «ساختار گرایی تراژدی» تراژدی های شاهنامه هم تراژدی کاملی نیستند، به نظر من در این زمانه به جای مثنوی مولانا خواندن باید شاهنامه بخوانیم زیرا مثنوی کمدی فرهنگی ماست و شاهنامه تراژدی فرهنگی ماست و من خیال میکنم در این زمانه به جای حافظ خواندن باید سعدی بخوانیم برای اینکه سعدی شفاف صحبت می کند و حافظ بسیار هنرمندانه و لایه لایه صحبت می کند و ما در زمانه ای زندگی می کنیم که لایه لایه و رندانه صحبت کردن فرهنگی ما کار دست ما داده است ، ما نیاز به شفافیت داریم. نه وعده های کلان و بزرگ و شیرین و نا آزمودنی که همیشه می شود ی رندانه سُر بخورد و بگویید که سخن من این نبوده ، شما اشتباه متوجه شدید . و به همین خاطر به نظر من تراژدی شاهنامه و شفافیت سعدی درس آموز تر است.
بعداً شاید در قرون وسطا تراژدی تبدیل شد به نمایشی که اشک ما را در می آورد و کمدی به چیزی که مارا می خنداند. شما برای مردم ایران کدام ژانر را پیشنهاد می کنید ؟
مسلما تراژدی را، برای این که ما داریم به همه چیز میخندیم و ما در همه چیز اهل تسامح و شلختگی هستیم ، هر فاجعه ای که رخ می دهد برایش جوک می سازیم و خیال می کنیم زندگی دشوار را تاب می آوریم در صورتی که این تاب آوری نیست بلکه ما داریم بیماری و درد و زخم را «انکار» می کنیم ، هم فاجعه ای که برای ما رخ داده و هر روز عمیق تر میشود و هم توان خودمان را برای پنجه در پنجه ی فاجعه انداختن داریم انکار میکنیم ، برای چه؟ فقط برای خندیدن. کدام یک از ما اگر فرزندش یک بیماری صعب العلاج داشته باشد جوک میسازد از بیماری فرزندش ؟ این جامعه که مثل فرزندیست برای ما که در عین حال مادر ما هم هست. این فرزند/مادر، بیماری صعب العلاج دارد.
کتاب «نغمه هایی از پشت دیوار» گزارشی است از یکی از زخم های جامعه ی ما و یک تراژدی ست ، آرش رمضانی از زندان برای ما نوشته . از آمار زندان خبر دارید ؟ من فقط به آمار رسمی اشاره میکنم ، از سال 1357 تا 1397 جمعیت ایران دو برابر شده ، ولی در این چهل سال جمعیت زندانی ها ده برابر شده است. همین یک آمار کافی نیست که دیگر ما نخندیم؟ نژاد ما عوض شده ؟ زبان ما عوض شده ؟ ژن ما عوض شده ؟ چه چیزی عوض شده که در این چهل سال جمعیت دو برابر شده امّا آمار زندان ده برابر شده ؟!
ما دوبرابر سرانه ی کل جهان زندانی داریم ، کشور ترکیه جمعیت برابر با ایران دارد، نژادش خیلی نزدیک به نژاد ما است ، مذهب مشترک و مشابه به مذهب ترکیه داریم ولی جمعیت زندانیان ایران دو برابر زندانیان ترکیه است .
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
اینستاگرام:
http://Instagram.com/drsargolzaei
وب سایت:
http://Drsargolzaei.com
#سخنرانی
#زندان_و_تراژدی_زندگی_ایرانیان
قسمت چهارم
فایل پیاده شده ی سخنرانی دکتر محمّدرضا سرگلزایی در مراسم رونمایی از کتاب «نغمه هایی از پشت دیوار» آرش رمضانی که دوّم مرداد نود و هفت در مؤسسه ی کرانه ی حضور مشهد برگزار شده است.
من خودمان را با سوئیس و ژاپن مقایسه نمیکنم اما حق دارم که خودمان رو با ترکیه مقایسه کنم . من حداقل هفت هشت سفر پژوهشگرانه به ترکیه رفتم و با یک نگاه روانشناسانه مردم ترکیه را مشاهده کرده ام . آدم هایی که دیدم ، نه از مردم ایران فرهیخته تر بودند و نه از مردم ایران عمیق تر بودند چرا ما باید دو برابر ترکیه زندانی داشته باشیم ؟ آمار پرونده های قضایی ایران که در هر سال تشکیل می شود دو برابر پرونده های قضایی هند است ، هند 12 برابر جمعیت ما جمعیت دارد ، نه نفت و گاز دارد و نه خیلی امکانات دیگری که ما داریم ، اما یک ایرانی 24 برابر یک هندی احتمال دارد پرونده در دادگاه داشته باشد ، میزان زندانی های ما سه برابر میزان جهانی است، چرا؟!
آرش در اخرین خاطره ی این کتاب نوشته برای این که به اندازه پول یک پراید صرف تعمیر سیستم گرمایش و سرمایش زندان نشود یک بند را به بندی دیگر منتقل می کنند و در نتیجه به جای اینکه در آن جا 400 نفر بخوابند 900 نفر می خوابند ، شما می گویید این ها مجرمند ؟ من می گویم این مجرم ها کجا رشد کرده اند ؟ الآن کاری به زندانی های فرهنگی و سیاسی و مَدَنی ندارم که ما نسبت به سایر کشورها بیشترین آمار روزنامه نگار ، دانشجو و فعّال اجتماعی و صنفی را در زندان داریم ، همین مجرم هایی که جرم هایی انجام دادند که همه ی ما از آن ها مشمئز می شویم ، ولی کسی که در سن 16 سالگی ، 17 سالگی ، 21 سالگی این جرم را انجام داده است ، کجا کودکستان رفته بوده ؟ کجا مهدکودک رفته بوده ؟ کجا دبیرستان رفته بوده ؟
آیا دانش و بودجه و امکانات نبوده که ما در حدّ ترکیه از آسیب های تربیتی پیشگیری کنیم ؟ ما یکی از ثروتمند ترین کشور های دنیا هستیم ، جمع مخازن نفت و گاز ما در دنیا اول است ، چگونه پول نداریم ؟ ما ادعای مدیریت جهانی داریم . این بچه ها کجا بودند؟ این هایی که زندان هستند، این دویست هزار نفری که زندانی هستند کجا بزرگ شده اند ؟
فیلیپ زیمباردو روانشناس اجتماعی امریکایی زمانی که جنایت زندان ابوغریب و زندان گوانتانامو پیش آمد زندگی مجرمین اصلی را مورد مطالعه قرار داد، چند دهه قبل هم هانا آرنت فیلسوف آلمانی این کار را کرده بود زمانی که آیشمن را محاکمه می کردند (کسی که کوره های جنازه سوزی و حمام های مرگ را طراحی کرده بود) مورد مطالعه قرار داد و هردو یشان به این نکته اشاره کردند که می گوید هنگامی که شما می خواهید سیب خراب را پیدا کنید و بیرون بندازید، اگر سبد خراب باشد و سیب ها را خراب کند چه ؟ بازهم شما میخواهید سیب خراب را بیرون بندازید؟ تا چه زمانی میخواهیم در سبد خراب دنبال سیب خراب بگردیم و آن را بیرون بیاندازیم؟ باید درمورد سبد تجدید نظر بکنیم. و آرش بسیار شجاعانه در این کتاب خاطراتش به عنوان روان شناس زندان را نوشته و من شجاعتش را تقدیر می کنم وقتی که نوشته که گاهی اوقات درمان زندانبانانِ زندان تلخ تر از درمان زندانی هاست ، زندانی دچار اختلال برای مشاوره می آید ولی زندانبان دچار اختلال برای مشاوره نمی آید ، چون قدرت در دستش است و گاهی اوقات سازمان زندان سازمان بیمار کننده ای ست چون کسی که این سازمان را طراحی کرده نه پیش آرش می آید برای درمان و نه پیش من ، او به جای این که برای درمان بیاید حُکم من را امضا خواهد کرد!
من آرش رمضانی را اولین بار پاییز 96 دیدم ، زمانی که خاطرات آرش در همان سال 96 به دستم رسید بسیار خوشحال شدم از اینکه یک نفر را پیدا کردم که روانشناس است و راجع به تراژدی های جامعه ی ما صحبت می کند.
متاسفانه ما یکسری شبه روانشناسان بازاری داریم که زندانبانِ این جامعه تربیت شان میکند که اینها به ما یاد بدهند که ما چه طوری با هر رِنگ او قِر بدهیم و برقصیم و بخندیم و بخوانیم «خر برفت و خر برفت و خر برفت»! این شبهِ روان شناسان هیچ فرقی با دلقک های صداوسیما ندارند.
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
اینستاگرام:
http://Instagram.com/drsargolzaei
وب سایت:
http://Drsargolzaei.com
#زندان_و_تراژدی_زندگی_ایرانیان
قسمت چهارم
فایل پیاده شده ی سخنرانی دکتر محمّدرضا سرگلزایی در مراسم رونمایی از کتاب «نغمه هایی از پشت دیوار» آرش رمضانی که دوّم مرداد نود و هفت در مؤسسه ی کرانه ی حضور مشهد برگزار شده است.
من خودمان را با سوئیس و ژاپن مقایسه نمیکنم اما حق دارم که خودمان رو با ترکیه مقایسه کنم . من حداقل هفت هشت سفر پژوهشگرانه به ترکیه رفتم و با یک نگاه روانشناسانه مردم ترکیه را مشاهده کرده ام . آدم هایی که دیدم ، نه از مردم ایران فرهیخته تر بودند و نه از مردم ایران عمیق تر بودند چرا ما باید دو برابر ترکیه زندانی داشته باشیم ؟ آمار پرونده های قضایی ایران که در هر سال تشکیل می شود دو برابر پرونده های قضایی هند است ، هند 12 برابر جمعیت ما جمعیت دارد ، نه نفت و گاز دارد و نه خیلی امکانات دیگری که ما داریم ، اما یک ایرانی 24 برابر یک هندی احتمال دارد پرونده در دادگاه داشته باشد ، میزان زندانی های ما سه برابر میزان جهانی است، چرا؟!
آرش در اخرین خاطره ی این کتاب نوشته برای این که به اندازه پول یک پراید صرف تعمیر سیستم گرمایش و سرمایش زندان نشود یک بند را به بندی دیگر منتقل می کنند و در نتیجه به جای اینکه در آن جا 400 نفر بخوابند 900 نفر می خوابند ، شما می گویید این ها مجرمند ؟ من می گویم این مجرم ها کجا رشد کرده اند ؟ الآن کاری به زندانی های فرهنگی و سیاسی و مَدَنی ندارم که ما نسبت به سایر کشورها بیشترین آمار روزنامه نگار ، دانشجو و فعّال اجتماعی و صنفی را در زندان داریم ، همین مجرم هایی که جرم هایی انجام دادند که همه ی ما از آن ها مشمئز می شویم ، ولی کسی که در سن 16 سالگی ، 17 سالگی ، 21 سالگی این جرم را انجام داده است ، کجا کودکستان رفته بوده ؟ کجا مهدکودک رفته بوده ؟ کجا دبیرستان رفته بوده ؟
آیا دانش و بودجه و امکانات نبوده که ما در حدّ ترکیه از آسیب های تربیتی پیشگیری کنیم ؟ ما یکی از ثروتمند ترین کشور های دنیا هستیم ، جمع مخازن نفت و گاز ما در دنیا اول است ، چگونه پول نداریم ؟ ما ادعای مدیریت جهانی داریم . این بچه ها کجا بودند؟ این هایی که زندان هستند، این دویست هزار نفری که زندانی هستند کجا بزرگ شده اند ؟
فیلیپ زیمباردو روانشناس اجتماعی امریکایی زمانی که جنایت زندان ابوغریب و زندان گوانتانامو پیش آمد زندگی مجرمین اصلی را مورد مطالعه قرار داد، چند دهه قبل هم هانا آرنت فیلسوف آلمانی این کار را کرده بود زمانی که آیشمن را محاکمه می کردند (کسی که کوره های جنازه سوزی و حمام های مرگ را طراحی کرده بود) مورد مطالعه قرار داد و هردو یشان به این نکته اشاره کردند که می گوید هنگامی که شما می خواهید سیب خراب را پیدا کنید و بیرون بندازید، اگر سبد خراب باشد و سیب ها را خراب کند چه ؟ بازهم شما میخواهید سیب خراب را بیرون بندازید؟ تا چه زمانی میخواهیم در سبد خراب دنبال سیب خراب بگردیم و آن را بیرون بیاندازیم؟ باید درمورد سبد تجدید نظر بکنیم. و آرش بسیار شجاعانه در این کتاب خاطراتش به عنوان روان شناس زندان را نوشته و من شجاعتش را تقدیر می کنم وقتی که نوشته که گاهی اوقات درمان زندانبانانِ زندان تلخ تر از درمان زندانی هاست ، زندانی دچار اختلال برای مشاوره می آید ولی زندانبان دچار اختلال برای مشاوره نمی آید ، چون قدرت در دستش است و گاهی اوقات سازمان زندان سازمان بیمار کننده ای ست چون کسی که این سازمان را طراحی کرده نه پیش آرش می آید برای درمان و نه پیش من ، او به جای این که برای درمان بیاید حُکم من را امضا خواهد کرد!
من آرش رمضانی را اولین بار پاییز 96 دیدم ، زمانی که خاطرات آرش در همان سال 96 به دستم رسید بسیار خوشحال شدم از اینکه یک نفر را پیدا کردم که روانشناس است و راجع به تراژدی های جامعه ی ما صحبت می کند.
متاسفانه ما یکسری شبه روانشناسان بازاری داریم که زندانبانِ این جامعه تربیت شان میکند که اینها به ما یاد بدهند که ما چه طوری با هر رِنگ او قِر بدهیم و برقصیم و بخندیم و بخوانیم «خر برفت و خر برفت و خر برفت»! این شبهِ روان شناسان هیچ فرقی با دلقک های صداوسیما ندارند.
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
اینستاگرام:
http://Instagram.com/drsargolzaei
وب سایت:
http://Drsargolzaei.com
ادامه #سخنرانی #زندان_و_تراژدی_زندگی_ایرانیان (قسمت چهارم)
همه شان میگویند که «حال ما چطوره ؟» و همه هم می گویند «حال ما خیلی خوبه!» ولی مگر ما ابله و دیوانه ایم که «حال ما خیلی خوبه» ؟ مگر می شود حال ما خوب باشد؟ بچه مان در ICU در اغما است و حال ما خوب است ؟ دیوار ها بلند تر میشوندو زندان ها عریض تر می شوند باز هم حال ما خوب است؟ دو حالت دارد این «حال ما خوبه» : یا ما دیوانه هستیم یا دروغگو! بعد یک سری روانشناس هم به عنوان استاد فلانی یا دکتر فلانی می آیند و با عناوین بزرگ همان نمایش «حالمان چطوره»؟ حال مان خیلی خوبه» را اجرا می کنند و این همان شبهِ روانشناسی بازاری ست. بسیاری از بزرگان روان شناسی از فروید و آدلر گرفته تا اریک فروم راجع به تراژدی ها صحبت میکردند و با انسان غم میخوردند و برای انسان غم میخوردند و اعتراف میکردند که ما برای بسیاری از این درد و غم ها کاری نمیتوانیم بکنیم و در عین حال با نظام های بیماری زا و فاسد می جنگیدند و در مورد تراژدی صحبت میکردند و متالم و دردمند و گاهی اخمو بودند ، یک لبخند گُنده روی صورت شان نمی چسباندند! پایه گذاران روان شناسی به عنوان یک معرفت بشری این گونه عمل می کردند، این شبه روان شناسان بازاری اصلاً روانشناس نیستند بلکه همان دلقک ها هستند با این تفاوت که یک کلمه ی استاد یا دکتر اضافه شده به اسم شان وگرنه مگر میشود به حال چنین بیماری خندید؟
من خیلی خوشحالم که آرش این صمیمیت و شجاعت و صداقت را با ما داشت ، و من فکر میکنم خوب است که همه مان کتاب آرش را بخوانیم و به دیگران معرفی کنیم و برای دیگرانی که کتابخوان نیستند آن را بخونیم و به جای جوک های بی سر و ته، خاطرات آرش از زندان را برای هم فوروارد کنیم و دوباره بشینیم و درباره ی این غم نامه ی «قابل تغییر» زندگی جمعی مان را که ما داریم «تحمّلش» می کنیم و بدتر، داریم به آن می خندیم، دوباره فکر کنیم .
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
اینستاگرام:
http://Instagram.com/drsargolzaei
وب سایت:
http://Drsargolzaei.com
همه شان میگویند که «حال ما چطوره ؟» و همه هم می گویند «حال ما خیلی خوبه!» ولی مگر ما ابله و دیوانه ایم که «حال ما خیلی خوبه» ؟ مگر می شود حال ما خوب باشد؟ بچه مان در ICU در اغما است و حال ما خوب است ؟ دیوار ها بلند تر میشوندو زندان ها عریض تر می شوند باز هم حال ما خوب است؟ دو حالت دارد این «حال ما خوبه» : یا ما دیوانه هستیم یا دروغگو! بعد یک سری روانشناس هم به عنوان استاد فلانی یا دکتر فلانی می آیند و با عناوین بزرگ همان نمایش «حالمان چطوره»؟ حال مان خیلی خوبه» را اجرا می کنند و این همان شبهِ روانشناسی بازاری ست. بسیاری از بزرگان روان شناسی از فروید و آدلر گرفته تا اریک فروم راجع به تراژدی ها صحبت میکردند و با انسان غم میخوردند و برای انسان غم میخوردند و اعتراف میکردند که ما برای بسیاری از این درد و غم ها کاری نمیتوانیم بکنیم و در عین حال با نظام های بیماری زا و فاسد می جنگیدند و در مورد تراژدی صحبت میکردند و متالم و دردمند و گاهی اخمو بودند ، یک لبخند گُنده روی صورت شان نمی چسباندند! پایه گذاران روان شناسی به عنوان یک معرفت بشری این گونه عمل می کردند، این شبه روان شناسان بازاری اصلاً روانشناس نیستند بلکه همان دلقک ها هستند با این تفاوت که یک کلمه ی استاد یا دکتر اضافه شده به اسم شان وگرنه مگر میشود به حال چنین بیماری خندید؟
من خیلی خوشحالم که آرش این صمیمیت و شجاعت و صداقت را با ما داشت ، و من فکر میکنم خوب است که همه مان کتاب آرش را بخوانیم و به دیگران معرفی کنیم و برای دیگرانی که کتابخوان نیستند آن را بخونیم و به جای جوک های بی سر و ته، خاطرات آرش از زندان را برای هم فوروارد کنیم و دوباره بشینیم و درباره ی این غم نامه ی «قابل تغییر» زندگی جمعی مان را که ما داریم «تحمّلش» می کنیم و بدتر، داریم به آن می خندیم، دوباره فکر کنیم .
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
اینستاگرام:
http://Instagram.com/drsargolzaei
وب سایت:
http://Drsargolzaei.com
#پرسش_و_پاسخ
#واقعیتهای_بینالاذهانی
❓پرسش:
عرض ادب و احترام جناب دکتر عزیز.
ممنونم برای مطالب خوبتون و اینکه وقت میذارید و پاسخ سوالاتمون رو میدید.
در کتاب انسانخردمند در مورد پدیدهی بینالاذهانی صحبت شده مثل پول و قانون و ملتها و... که در تخیل مشترک میلیاردها نفر وجود داره و تغییر اعتقاد یک نفر وجود اونها رو تهدید نمیکنه.
و از طرفی هم، یونگ، ناخودآگاه جمعی رو مطرح میکنه. من بنظرم میرسه این دو تا شبیه هم هستن و شاید هم یکی باشن. کنجکاو و مشتاقم که نظر شما رو بدونم.
متشکرم. برقرار باشید.
✅ پاسخ #دکترسرگلزایی:
با سلام و احترام
محتویات ناخودآگاه جمعی یونگ «آرکهتایپها» هستند که کهنالگو، سرنمون و صورتمثالی ترجمه میشوند.
آرکهتایپها کاملاً کلّی و انتزاعی هستند (مانند خیر و شر، خدا، جنسیّت، عدالت، علیّت و کمیّت) بنابراین به «ایدههای فطری» رنه دکارت و «طبقات تفکر» امانوئل کانت شباهت دارند، آرکهتایپها بشری هستند و در طول تاریخ و عرض جغرافیا حضور داشتهاند.
واقعیتهای بینالاذهانی که یووال نوح هراری از آنها صحبت میکند برساختهٔ پویاییهای اجتماعی و مقتضیات اقتصادی هستند.
پول، ملیّت و شرکت سهامی نمونههایی از واقعیتهای بینالاذهانی هراری هستند، که هرکدام بر اساس نیازی اقتصادی - اجتماعی در زمان و زمانهای مشخص ایجاد شده و ترویج یافتهاند.
واقعیتهای بینالاذهانی هراری بیشتر به مبحث «هژمونی فرهنگی» آنتونیو گرامشی نزدیک هستند تا مبحث «کهنالگوهای» کارل یونگ.
بنده در سخنرانیام تحت عنوان «هیپنوتیزم ترنسپرسونال» راجع به شکلگیری و بازتولید هژمونیفرهنگی صحبت کردهام.
فایلهای صوتی و تصویری این سخنرانی در کانال تلگرام بنده موجود هستند.
سبز باشید.
drsargolzaei.com
@drsargolzaei
#واقعیتهای_بینالاذهانی
❓پرسش:
عرض ادب و احترام جناب دکتر عزیز.
ممنونم برای مطالب خوبتون و اینکه وقت میذارید و پاسخ سوالاتمون رو میدید.
در کتاب انسانخردمند در مورد پدیدهی بینالاذهانی صحبت شده مثل پول و قانون و ملتها و... که در تخیل مشترک میلیاردها نفر وجود داره و تغییر اعتقاد یک نفر وجود اونها رو تهدید نمیکنه.
و از طرفی هم، یونگ، ناخودآگاه جمعی رو مطرح میکنه. من بنظرم میرسه این دو تا شبیه هم هستن و شاید هم یکی باشن. کنجکاو و مشتاقم که نظر شما رو بدونم.
متشکرم. برقرار باشید.
✅ پاسخ #دکترسرگلزایی:
با سلام و احترام
محتویات ناخودآگاه جمعی یونگ «آرکهتایپها» هستند که کهنالگو، سرنمون و صورتمثالی ترجمه میشوند.
آرکهتایپها کاملاً کلّی و انتزاعی هستند (مانند خیر و شر، خدا، جنسیّت، عدالت، علیّت و کمیّت) بنابراین به «ایدههای فطری» رنه دکارت و «طبقات تفکر» امانوئل کانت شباهت دارند، آرکهتایپها بشری هستند و در طول تاریخ و عرض جغرافیا حضور داشتهاند.
واقعیتهای بینالاذهانی که یووال نوح هراری از آنها صحبت میکند برساختهٔ پویاییهای اجتماعی و مقتضیات اقتصادی هستند.
پول، ملیّت و شرکت سهامی نمونههایی از واقعیتهای بینالاذهانی هراری هستند، که هرکدام بر اساس نیازی اقتصادی - اجتماعی در زمان و زمانهای مشخص ایجاد شده و ترویج یافتهاند.
واقعیتهای بینالاذهانی هراری بیشتر به مبحث «هژمونی فرهنگی» آنتونیو گرامشی نزدیک هستند تا مبحث «کهنالگوهای» کارل یونگ.
بنده در سخنرانیام تحت عنوان «هیپنوتیزم ترنسپرسونال» راجع به شکلگیری و بازتولید هژمونیفرهنگی صحبت کردهام.
فایلهای صوتی و تصویری این سخنرانی در کانال تلگرام بنده موجود هستند.
سبز باشید.
drsargolzaei.com
@drsargolzaei
مقاله
#مقاله
#سخنرانی
#نسبت_بین_توسعه_انسانی_و_رشد_اقتصادی
سخنرانی دکتر سرگلزایی راجع به نسبت بین توسعه انسانی و رشد اقتصادی براساس ترکیب نظریات «آبراهام مازلو» و «الوین تافلر»
(توضیح: این متن پیادهشده یک سخنرانی است و بنابراین از دقت و سلاست یک مطلب نوشتاری برخوردار نیست.)
«آبراهام مازلو» چهار سطح نیاز برای انسان تعریفمیکند و «الوین تافلر» چهار دورهی تاریخی.
دراین گفتار به مقایسه تطبیقی و ترکیب این دو نظریه پرداختهام تا نشاندهم که مفهوم سلامت روان در هر عصر تاریخی دچار چه تحولاتی میشود.
در عصر شکار سطح نیازهای انسان معادل «نیاز فیزیولوژیک» است. برای انسانی که در این سطح زندگی می کند امنیت، مفهوم تعریفشدهای نیست و مفهوم آینده برای او شکل نگرفتهاست.
ولی در عصر کشاورزی نگاه به آینده مفهوم پیدامیکند زیرا که کشاورز باید بداند کی وجین کند یا کی محصول را درو کند. پس عصر کشاورزی عصر جستجوی امنیت است (آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه؛ کلاه خودت را محکم بگیر باد نبرد؛ تو سر پیازی یا ته پیاز)؛ همین طرحوارهها نشان از عصر کشاورزی دارند.
پس در عصر فئودالیته نیاز به امنیت مهمترین خواست بشر است و این در حالیاست که در عصر صنعتی عشق و احترام مطرح میشود. خانمی که تقاضای طلاق داده در دادگاه میگوید بین ما عشق وجود ندارد و قاضی حرف او را نمیفهمد زیرا آن خانم در سطح سوم نیازها زندگی میکند و قاضی در سطح دوم نیازها!
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
برای مطالعه متن کامل مقاله بالا لطفا به لینک زیر در وبسایت دکتر سرگلزایی مراجعه بفرمایید:
از اینجا بخوانید
#مقاله
#سخنرانی
#نسبت_بین_توسعه_انسانی_و_رشد_اقتصادی
سخنرانی دکتر سرگلزایی راجع به نسبت بین توسعه انسانی و رشد اقتصادی براساس ترکیب نظریات «آبراهام مازلو» و «الوین تافلر»
(توضیح: این متن پیادهشده یک سخنرانی است و بنابراین از دقت و سلاست یک مطلب نوشتاری برخوردار نیست.)
«آبراهام مازلو» چهار سطح نیاز برای انسان تعریفمیکند و «الوین تافلر» چهار دورهی تاریخی.
دراین گفتار به مقایسه تطبیقی و ترکیب این دو نظریه پرداختهام تا نشاندهم که مفهوم سلامت روان در هر عصر تاریخی دچار چه تحولاتی میشود.
در عصر شکار سطح نیازهای انسان معادل «نیاز فیزیولوژیک» است. برای انسانی که در این سطح زندگی می کند امنیت، مفهوم تعریفشدهای نیست و مفهوم آینده برای او شکل نگرفتهاست.
ولی در عصر کشاورزی نگاه به آینده مفهوم پیدامیکند زیرا که کشاورز باید بداند کی وجین کند یا کی محصول را درو کند. پس عصر کشاورزی عصر جستجوی امنیت است (آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه؛ کلاه خودت را محکم بگیر باد نبرد؛ تو سر پیازی یا ته پیاز)؛ همین طرحوارهها نشان از عصر کشاورزی دارند.
پس در عصر فئودالیته نیاز به امنیت مهمترین خواست بشر است و این در حالیاست که در عصر صنعتی عشق و احترام مطرح میشود. خانمی که تقاضای طلاق داده در دادگاه میگوید بین ما عشق وجود ندارد و قاضی حرف او را نمیفهمد زیرا آن خانم در سطح سوم نیازها زندگی میکند و قاضی در سطح دوم نیازها!
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
برای مطالعه متن کامل مقاله بالا لطفا به لینک زیر در وبسایت دکتر سرگلزایی مراجعه بفرمایید:
از اینجا بخوانید
#مقاله
#سخنرانی
#نسبت_بین_توسعه_انسانی_و_رشد_اقتصادی
سخنرانی دکتر سرگلزایی راجع به نسبت بین توسعه انسانی و رشد اقتصادی براساس ترکیب نظریات «آبراهام مازلو» و «الوین تافلر»
(توضیح: این متن پیادهشده یک سخنرانی است و بنابراین از دقت و سلاست یک مطلب نوشتاری برخوردار نیست.)
«آبراهام مازلو» چهار سطح نیاز برای انسان تعریفمیکند و «الوین تافلر» چهار دورهی تاریخی.
دراین گفتار به مقایسه تطبیقی و ترکیب این دو نظریه پرداختهام تا نشاندهم که مفهوم سلامت روان در هر عصر تاریخی دچار چه تحولاتی میشود.
در عصر شکار سطح نیازهای انسان معادل «نیاز فیزیولوژیک» است. برای انسانی که در این سطح زندگی می کند امنیت، مفهوم تعریفشدهای نیست و مفهوم آینده برای او شکل نگرفتهاست.
ولی در عصر کشاورزی نگاه به آینده مفهوم پیدامیکند زیرا که کشاورز باید بداند کی وجین کند یا کی محصول را درو کند. پس عصر کشاورزی عصر جستجوی امنیت است (آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه؛ کلاه خودت را محکم بگیر باد نبرد؛ تو سر پیازی یا ته پیاز)؛ همین طرحوارهها نشان از عصر کشاورزی دارند.
پس در عصر فئودالیته نیاز به امنیت مهمترین خواست بشر است و این در حالیاست که در عصر صنعتی عشق و احترام مطرح میشود. خانمی که تقاضای طلاق داده در دادگاه میگوید بین ما عشق وجود ندارد و قاضی حرف او را نمیفهمد زیرا آن خانم در سطح سوم نیازها زندگی میکند و قاضی در سطح دوم نیازها!
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
برای مطالعه متن کامل مقاله بالا لطفا به لینک زیر در وبسایت دکتر سرگلزایی مراجعه بفرمایید:
از اینجا بخوانید
#سخنرانی
#نسبت_بین_توسعه_انسانی_و_رشد_اقتصادی
سخنرانی دکتر سرگلزایی راجع به نسبت بین توسعه انسانی و رشد اقتصادی براساس ترکیب نظریات «آبراهام مازلو» و «الوین تافلر»
(توضیح: این متن پیادهشده یک سخنرانی است و بنابراین از دقت و سلاست یک مطلب نوشتاری برخوردار نیست.)
«آبراهام مازلو» چهار سطح نیاز برای انسان تعریفمیکند و «الوین تافلر» چهار دورهی تاریخی.
دراین گفتار به مقایسه تطبیقی و ترکیب این دو نظریه پرداختهام تا نشاندهم که مفهوم سلامت روان در هر عصر تاریخی دچار چه تحولاتی میشود.
در عصر شکار سطح نیازهای انسان معادل «نیاز فیزیولوژیک» است. برای انسانی که در این سطح زندگی می کند امنیت، مفهوم تعریفشدهای نیست و مفهوم آینده برای او شکل نگرفتهاست.
ولی در عصر کشاورزی نگاه به آینده مفهوم پیدامیکند زیرا که کشاورز باید بداند کی وجین کند یا کی محصول را درو کند. پس عصر کشاورزی عصر جستجوی امنیت است (آسه برو آسه بیا که گربه شاخت نزنه؛ کلاه خودت را محکم بگیر باد نبرد؛ تو سر پیازی یا ته پیاز)؛ همین طرحوارهها نشان از عصر کشاورزی دارند.
پس در عصر فئودالیته نیاز به امنیت مهمترین خواست بشر است و این در حالیاست که در عصر صنعتی عشق و احترام مطرح میشود. خانمی که تقاضای طلاق داده در دادگاه میگوید بین ما عشق وجود ندارد و قاضی حرف او را نمیفهمد زیرا آن خانم در سطح سوم نیازها زندگی میکند و قاضی در سطح دوم نیازها!
#دکترمحمدرضاسرگلزایی_روانپزشک
برای مطالعه متن کامل مقاله بالا لطفا به لینک زیر در وبسایت دکتر سرگلزایی مراجعه بفرمایید:
از اینجا بخوانید
#فایل_صوتی
#سخنرانی
◀️ لینکهای فایلهای صوتی "سخنرانیهای دکتر سرگلزایی":
🎙۱- اخلاق در گذر زمان
🎙۲- جایگاه اخلاق حرفهای
🎙۳- خشونت علیه زنان، ریشهها و راهحلها
🎙۴- زمینههای مقاومت در برابر تغییرات موثر
🎙۵- نسبت میان هنر و جنون
🎙۶-روانشناسی زرد
به دلیل تغییر لینک فایلهای صوتی لطفا عناوین فایلهای صوتی مورد نظرتان را در کانال پادکستها سرچ بفرمایید.
#drsargolzaei
@drsargolzaei
#سخنرانی
◀️ لینکهای فایلهای صوتی "سخنرانیهای دکتر سرگلزایی":
🎙۱- اخلاق در گذر زمان
🎙۲- جایگاه اخلاق حرفهای
🎙۳- خشونت علیه زنان، ریشهها و راهحلها
🎙۴- زمینههای مقاومت در برابر تغییرات موثر
🎙۵- نسبت میان هنر و جنون
🎙۶-روانشناسی زرد
به دلیل تغییر لینک فایلهای صوتی لطفا عناوین فایلهای صوتی مورد نظرتان را در کانال پادکستها سرچ بفرمایید.
#drsargolzaei
@drsargolzaei