سهراب شاید چیزهای زیادی نمی‌دونست ولی این رو خوب می‌دونست که باید "جای مردان سیاست بنشانید درخت، تا هوا تازه شود".

شاید یه گناهی کردیم یادمون نمیاد وقتی تا می‌کنه دنیا اینطوری باهامون.

زندگی خیلی سخته. خیلی مهمه به دیگرانی که دوستت‌دارن و خوبت رو می‌خوان اجازه بدی بخشی ازش رو برات آسون‌تر کنن. آدمی به آدم زنده‌است.من به تو زنده‌ام.

من فقط دلم به این خوشه که خدا مواظبمونه.

الان اینجوریم که دیگه فکر نمیکنم چیزی تو این دنیا منو بتونه به وجد بیاره.

دفاعی در برابر مالیخولیای شب.

هرگز کسی اینگونه فجیع به کشتنِ خود برنخواست که من به زندگی نشسته‌ام.

یادم نمیاد وقتی بچه بودم حسم به تابستون چطور بود. الان اما تابستون که میاد، کل مدت منتظر رفتنشم. شده مثل یه آدم سمی اجباری. میاد می‌شینه و توی صورتت خیره می‌شه. باید به زور نگاهش کنی و بهش لبخند بزنی تا بگذره. اتفاق‌ها ولی همیشه سوار باد پاییز می‌شن. توی زمستون با برف و بارون روی زمین می‌شینن. چهره‌ی دنیا هیچوقت انگار توی تابستون دگرگون نشده باشه. کار همیشه کار پاییزه.

دلم خوش بود فقط یک بار ماه اول تابستون سرما نخوردم.

اون کودک سرخوش درونت رو وقتی از دست دادی، دادی. فقط تا از دستش ندادی وقت مراقبت ازش رو داری.

شور و اشتیاق من از شروع پاییز وصف ناپذیره. بعد از مدت‌ها انگار داره برق به چشم‌هام می‌ده.

قلب پرکینه توان گذر نداره.

ما؟ حق با توعه، ما کتاب‌های زیادی نخوندیم، ما تجربه کردیم. ما انقدر تجربه کردیم و چیزهایی رو تجربه کردیم که چیزی شبیهش دیگه توی هیچ کتابی دیده نمی‌شه.

هرچی بیشتر توضیح دادم، بیشتر فهمیدم کسی که بخواد بفهمه، میفهمه.

بیا دو سه روز بریم یه‌جایی که مسئولیت‌ها پیدامون نکنن.

اینجا که نشد، شاید تو دنیای بعدی تونستیم یه‌کم جوونی کنیم.

اگه تو داری براش می‌گی که چیکار بکنه و‌ چیکار نه، این دیگه کار اون برای تو نیست، کار خودت برای خودته.