-

حقیقت مدفون. ‌ ‌

دلیل اینکه بعضی از حقیقت‌ها به خاک سپرده میشن این نیست که فراموش بشن‌؛

خاک‌شون می‌کنن چون از این موضوع آگاهن که حقیقت، زمانی‌که نفس بکشه، فقط یک راز رو برملا نمی‌کنه؛ بلکه تمام آدم‌هایی رو که با اون راز زندگی کردن، زیر سؤال می‌بره.

گاهی چیزی که سال‌ها اسمش رو "وظیفه" گذاشتی، فقط ترسی‌‍ه که اون‌قدر بهش وفادار موندی تا دیگه نتونی فرق بین انتخاب و اجبار رو بفهمی.
گاهی هم گذشته چیزی نیست که پشت سرت جا گذاشته باشی؛ چیزی‌‌‍ه که هر روز باهاش تصمیم می‌گیری، بدون اینکه بدونی هنوز داره به جای تو حرف می‌زنه.

و شاید ترسناک‌ترین بخش حقیقت این نباشه که بفهمی چه اتفاقی افتاده؛
این باشه که بفهمی اگر اون حقیقت رو از اول می‌دونستی، شاید هیچ‌وقت تبدیل به آدمی نمی‌شدی که امروز براش این‌همه جنگیدی.

گاهی اوقات نیازه که یه‌سری از پرونده‌ها بسته بمونن، نه به دلیل اینکه جواب ندارن؛ بلکه چون جوابشون آدمی رو که سوال رو پرسیده، دیگه به همون آدم قبلی برنمی‌گردونه.

𝖲︎𝖺𝗒 𝗐𝖺𝗒 𝖽𝗈𝗐𝗇︎ 𝗐𝖾 𝗀︎𝗈, 𝗈𝗈𝗁︎.
𝖶︎𝖺𝗒 𝖽𝗈𝗐𝗇︎ 𝗐𝖾 𝗀︎𝗈.

شنوای نظراتتون باشم خاکسترای عمارت؟

-فولدر حمایتیم رو براساس پروموت‌ها اپدیت میکنم.

ﻣﻦ ﺍﻭﻥ ﺭﻭﺯﺍﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﻓﺮﺍﺭﯼ ﺑﻮﺩﯼ، ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺩﻭﺳﺘﺖ ﺩﺍﺷﺘﻢ؛ ﻫﻢ ﺟﺎﯼ ﺧﻮﺩﻡ، ﻫﻢ ﺟﺎﯼ ﺍﻭﻥ ﻣﺤﺒﺘﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩﺕ ﺍﺯ ﺧﻮﺩﺕ ﺩﺭﯾﻎ ﻣﯽﮐﺮﺩﯼ.
ﺍﻣﺎ ﻣﯽﺩﻭﻧﯽ ﭼﯽ ﺩﻟﻤﻮ ﻣﯽﺳﻮﺯﻭﻧﻪ؟
ﺗﻮ ﺍﺻﻼً ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯼ. ﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻧﻤﯽﺧﻮﺍﺳﺘﯽ، ﺍﺻﻼً ﺣﻮﺍﺳﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﭼﯿﺰﺍ ﻧﺒﻮﺩ. اﻧﻘﺪﺭ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﺧﻮﺩﺕ ﻭ ﺩﺭﺩﺍﺕ ﺑﻮﺩﯼ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺗﻼﺷﯽ ﮐﻪ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﺑﺎﺷﻢ، ﺑﺮﺍﺕ ﺩﯾﺪﻩ ﻧﺸﺪﻡ.
ﻣﻦ ﺩﺍﺷﺘﻢ ﺑﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﺟﺎﻧﻢ ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ ﻧﮕﻬﺖ ﺩﺍﺭﻡ، ﺳﻌﯽ ﻣﯽﮐﺮﺩﻡ ﻧﺬﺍﺭﻡ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺗﻮﯼ ﺧﻮﺩﺕ ﻭ ﺩﺭﺩﺍﺕ ﻏﺮﻕ ﺷﯽ، ﻭ ﺗﻮ ﺣﺘﯽ ﻧﻔﻬﻤﯿﺪﯼ ﯾﻪ ﻧﻔﺮ ﺁﻧﻘﺪﺭ ﻧﺰﺩﯾﮑﺖ ﺍﯾﺴﺘﺎﺩﻩ ﮐﻪ ﺩﺍﺭﻩ ﺟﺎﯼ ﺧﺎﻟﯽِ ﺧﻮﺩﺗﻮ ﺑﺮﺍﺕ ﭘﺮ ﻣﯽﮐﻨﻪ.
ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﮔﻠﻪﻡ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻫﻤﯿﻨﻪ؛ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻣﻦ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮِ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﻮ ﺑﻮﺩﻡ، ﺍﻣﺎ ﺗﻮ ﺣﺘﯽ ﻧﺪﯾﺪﯼ. ﻭ ﺍﯾﻦ ﺷﺎﯾﺪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺑﯽﻣﻬﺮﯼ ﺑﺮﺍﻡ ﺩﺭﺩﻧﺎﮐﺘﺮ ﺑﻮﺩ؛ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺗﻤﺎﻡ ﺍﯾﻦ ﻣﺪﺕ ﮐﻨﺎﺭﺕ ﺑﻮﺩﻡ ﻭ ﺗﻮ ﺍﺻﻼً ﻣﺘﻮﺟﻪ ﻧﺸﺪﯼ.

-

-

-

-

-

-