Uzilaman dunyodan, o'zimga yangi dunyo quraman
Yotganim esimda yo'q, lekin ertalab turaman
Bilmadim man umrimni qatida qattiq adashtim
Lekin hayotim go'yo "Bilmasvoyning sarguzashti"

Nima? Tug'ilgunimga qadar gunohkor bo'ldimmi
Yoki omadsiz yulduzlar ostida tug'ildimmi
Jonga tegib ketdi bu dunyoni yolg'on holati
Go'yo bizni boshqararmish yulduzlar bashorati

Android-IOS(OS) — bu texnologiya emas, xiyonat qilmaydigan ong timsoli.

Social media is fake. Please enjoy your real life.

Ijtimoiy tarmoqlar soxtadir. Oʻzingizni real hayotingizdan zavqlanib yashang, iltimos.

while (alive) {
learn();
build();
repeat();
}

Bu efirni ko‘rgan odamda birinchi bo‘lib savol emas, ichki bezovtalik paydo bo‘ladi. Chunki bu axborot emas, bu bosim. So‘zlar tushuntirmaydi, so‘zlar bosadi. Mazmun yo‘q, lekin takror bor. Fikr yo‘q, lekin urg‘u bor. Har gapda bir nom, har jumlada bir madh. Bu axborot emas, bu shovqin. Shovqin esa miyada charchoq qoldiradi. Charchoq esa ishonchni o‘ldiradi. Hech kimga haqorat qilinmayapti, lekin tomoshabin ahmoq o‘rnida ko‘rilayotgandek tuyuladi. Chunki bir xil ibora bilan fikrni singdirishga urinish hurmatsizlikdir. Aqlli odamga baland ovoz kerak emas. Aqlli odamga fakt kerak. Bu yerda esa faktlar suzib yuribdi, nom esa cho‘kib ketmayapti. Natijada hamma narsa sun’iy ko‘rinadi. Sun’iylik esa jirkanch bo‘ladi. Bu hissiyot shaxsdan emas, uslubdan keladi. Uslub esa ataylab tanlangan. Demak natija ham tasodif emas. Buni ko‘rib sukut saqlash qiyin.

Davlat tilida efir ketib, asosiy murojaat boshqa tilda bo‘lsa, bu texnik xato emas. Bu tanlov. Har bir tanlov esa mas’uliyat. Kimdir buni “hammani qamrab olish” deydi. Ammo o‘z tilida gapira olmagan davlat o‘zini qanchalik hurmat qiladi, degan savol ochiq qoladi. Bu savol haqorat emas. Bu mantiq. Til ramz, ramz esa siyosat. Siyosat esa jim bo‘lmaydi. Shuning uchun odamning ichi g‘ash bo‘ladi. Chunki bu yerda samimiyat sezilmaydi. Bu eski qolip. Eskirgan ohang. Zamonaviy odam bunga allergik. Ayniqsa majburlangan tantanaga. Ayniqsa ortiqcha ehtiromga. Hurmat so‘ralmaydi. Hurmat yig‘iladi. Bu farq tushunilmayotgandek. Natijada so‘zlar ko‘payadi, ma’no kamayadi. Bu jarayonni ko‘rib turib, “hammasi joyida” deyish yolg‘on bo‘ladi. Leking gapirish hamon qonuniy. Faqat yoqimli emas.

Eng achinarlisi, bularning bari tabiiydek ko‘rsatiladi. Go‘yoki boshqa yo‘l yo‘qdek. Go‘yoki savol berish noto‘g‘ridek. Aslida savol — sog‘lom belgidir. Muammo savolda emas. Muammo javobdan qochishda. Agar hamma narsa shunchalik to‘g‘ri bo‘lsa, nega shuncha takror kerak. Agar ishonch bo‘lsa, nega baland ovoz. Agar kuch bo‘lsa, nega romantizatsiya. Bu oddiy mantiq. Bu jinoyat emas. Bu fikr. Va bu fikr ko‘plarning ichida qaynayapti. Shunchaki hamma ham aytmaydi. Ammo ko‘rmoqda. Eshitmoqda. Bezmoqda. Ichidan jirkanmoqda. Chunki majburiy ulug‘lash hech qachon muhabbat tug‘dirmagan. U faqat masofa yaratadi. Bu masofa esa xavfli. Chunki u sukunat bilan to‘ladi. Sukunat esa hamma narsadan balandroq qichqiradi.

#ertadan
Intizom bilan doʻst tutunaman

.

dopamin + oksitotsin ↑
→ prefrontal korteks ↓
→ limbik tizim ↑
→ mantiq emas, refleks

pozitsiya

ishonch

1 oy. Yaxshi.