dopamin + oksitotsin ↑
→ prefrontal korteks ↓
→ limbik tizim ↑
→ mantiq emas, refleks
→ prefrontal korteks ↓
→ limbik tizim ↑
→ mantiq emas, refleks
my World
dopamin + oksitotsin ↑ → prefrontal korteks ↓ → limbik tizim ↑ → mantiq emas, refleks
Bu vaqtda miya buzilmaydi.
U evolyutsion rejimga o‘tadi.
Ya’ni:
tahlil emas
bog‘lanish va davom ettirish ustuvor
Agar jarayon paytida nazoratni yo‘qotmaslik kerak bo‘lsa
Bu “o‘zingni bos” bilan bo‘lmaydi.
Ishlaydigan bitta narsa:
Tana orqali miyani sekinlatish
Masalan:
chuqur sekin nafas (4–6 soniya)
tanani sezish (oyoq, qo‘l, tayanch)
Bu prefrontal korteksni qayta yoqadi.
Qisqa qilib:
Sababsiz oqibat yo‘q,
oqibatsiz sabab ham yo‘q.
Paradoks — biz sababni ko‘rmay qolganimizda paydo bo‘ladi.
Yoki yana ham qisqasi:
Hayot chiziqli emas,
shuning uchun mantiq kechikib ko‘rinadi.
Sababsiz oqibat yo‘q,
oqibatsiz sabab ham yo‘q.
Paradoks — biz sababni ko‘rmay qolganimizda paydo bo‘ladi.
Yoki yana ham qisqasi:
Hayot chiziqli emas,
shuning uchun mantiq kechikib ko‘rinadi.
Ya’ni ichingizda variantlar bo‘ladi:
qulay “men” → jim qol
moslashuvchi “men” → egil
qo‘rqoq “men” → yashir
sardor “men” → tanla va ko‘tar
Bu tanlov:
👣 g‘alaba va’da qilmaydi
👣 olqish bermaydi
🧠 lekin ichki parchalanishni to‘xtatadi
Eng muhim joyi:
“Men boshqacha bo‘lishi mumkin edi,
lekin shu yo‘lni tanladim.”
Shu sabab bu:
💔 isyon emas
❤️ romantika emas
🧠 ongli pozitsiya
qulay “men” → jim qol
moslashuvchi “men” → egil
qo‘rqoq “men” → yashir
sardor “men” → tanla va ko‘tar
Bu tanlov:
Eng muhim joyi:
“Men boshqacha bo‘lishi mumkin edi,
lekin shu yo‘lni tanladim.”
Shu sabab bu:
💔 isyon emas
❤️ romantika emas
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Ishonch — bu boshqalarga suyanish emas,
o‘zing qulamasligingni bilish.
Umumiy ma’noda ISHONCH nima?
Ishonch — bu kafolatga emas,
noaniqlikda ham harakatni davom ettirishga rozi bo‘lish.
Ya’ni:
🧠 “hammasi yaxshi bo‘ladi” degan ishonch emas
🧠 “yomon bo‘lsa ham, men yo‘qolib qolmayman” degan ishonch
Ishonch qayerda yashaydi?
Ishonch:
🧠 boshqa odamda emas
🧠 vaziyatda emas
🧠 taqdirda ham emas
🧠 insonning o‘zida.
Boshqalarga yoki taqdirga ishonch —
faqat shu ichki tayanchning aks etishi.
Nega u buziladi?
Ishonch buzilganda, aslida:
🧠 odamdan emas
🧠 voqeadan emas
⛓️💥 o‘zini himoyasiz his qilishdan buziladi.
o‘zing qulamasligingni bilish.
Umumiy ma’noda ISHONCH nima?
Ishonch — bu kafolatga emas,
noaniqlikda ham harakatni davom ettirishga rozi bo‘lish.
Ya’ni:
Ishonch qayerda yashaydi?
Ishonch:
Boshqalarga yoki taqdirga ishonch —
faqat shu ichki tayanchning aks etishi.
Nega u buziladi?
Ishonch buzilganda, aslida:
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Insonning asosiy muammosi hissiyot, mantiq yoki taqdir emas —
balki noaniqlik.
Shu noaniqlik:
🌀hissiyot ongni bosadi
〽️ishonchni yemiradi
🧊taqdirga shubha uyg‘otadi
🌬fokusni parchalab yuboradi
Biz ko‘pincha:
*sabab–oqibatni darhol ko‘rmoqchimiz
*adolatni hozir xohlaymiz
*ishonchni kafolat bilan kutamiz
Hayot esa:
-chiziqli emas
-kechikib ochiladi
-ko‘p qatlamli ishlaydi
Shu sabab eng sog‘lom pozitsiya:
Hamma narsani nazorat qilish emas,
noaniqlikni boshqarish.
Bu nimani anglatadi?
🫀 hissiyot → signal, qaror emas🫀 ishonch → ko‘r-ko‘rona emas, shaffoflik bilan🫀 taqdir → kafolat emas, jarayon🫀 fokus → muammo yo‘qolganda emas, unga vaqt belgilanganda qaytadi
Eng oxirgi jumla:
Inson kuchi — javoblarda emas,
noaniqlik ichida ham o‘z yo‘nalishini yo‘qotmasligida.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
Piyoda ichida shoh yo‘q. Inson ichida ham majburiy buyuklik yo‘q.
Inson ham ko‘pincha piyoda sifatida tug‘iladi.
Tizim uni orzular uchun emas, funksiya uchun yaratadi.
Kimdir himoya bo‘ladi, kimdir tampon, kimdir qurbon.
Piyodaning shoh bo‘lishi — mo‘’jiza emas.
Bu adolat emas.
Bu mehnatning tabiiy yakuni ham emas.
Bu faqat bitta holatda yuz beradi:
qarshi tomonda ong ishlamaganida.
Mukammal raqib:
• piyodani yo‘lda yo‘q qiladi
• uni oxirigacha yetkazmaydi
• xavfni oldindan ko‘radi
Demak, piyoda shoh bo‘lishi uchun
raqib mutlaq befarq,
yoki ongini o‘chirgan,
yoki hech bo‘lmaganda — instinkt bilan yashaydigan darajada pastga tushgan bo‘lishi kerak.
Hayotda ham xuddi shunday.
Agar kimdir tizim ichida eng past roldan chiqib, tepaga ko‘tarilgan bo‘lsa —
bu har doim ham “u juda zo‘r edi” degani emas.
Ko‘pincha bu:
• boshqalarning loqaydligi
• mas’uliyatsizligi
• yoki atrofdagi aqlning ishlamay qolgani natijasi
Hamma shoh bo‘la olmaydi.
Va bu fojia emas — bu statistika.
“Har kim ichida shoh bor” degan gap —
kuchsizlarga beriladigan og‘riqsizlantiruvchi.
Haqiqat esa og‘riqli:
tizim mukammal bo‘lsa, piyodalar shoh bo‘lmaydi.
Bu nafrat emas.
Bu pessimizm ham emas.
Bu — ortiqcha umidsiz, ammo toza aniqlik.
Inson ham ko‘pincha piyoda sifatida tug‘iladi.
Tizim uni orzular uchun emas, funksiya uchun yaratadi.
Kimdir himoya bo‘ladi, kimdir tampon, kimdir qurbon.
Piyodaning shoh bo‘lishi — mo‘’jiza emas.
Bu adolat emas.
Bu mehnatning tabiiy yakuni ham emas.
Bu faqat bitta holatda yuz beradi:
qarshi tomonda ong ishlamaganida.
Mukammal raqib:
• piyodani yo‘lda yo‘q qiladi
• uni oxirigacha yetkazmaydi
• xavfni oldindan ko‘radi
Demak, piyoda shoh bo‘lishi uchun
raqib mutlaq befarq,
yoki ongini o‘chirgan,
yoki hech bo‘lmaganda — instinkt bilan yashaydigan darajada pastga tushgan bo‘lishi kerak.
Hayotda ham xuddi shunday.
Agar kimdir tizim ichida eng past roldan chiqib, tepaga ko‘tarilgan bo‘lsa —
bu har doim ham “u juda zo‘r edi” degani emas.
Ko‘pincha bu:
• boshqalarning loqaydligi
• mas’uliyatsizligi
• yoki atrofdagi aqlning ishlamay qolgani natijasi
Hamma shoh bo‘la olmaydi.
Va bu fojia emas — bu statistika.
“Har kim ichida shoh bor” degan gap —
kuchsizlarga beriladigan og‘riqsizlantiruvchi.
Haqiqat esa og‘riqli:
tizim mukammal bo‘lsa, piyodalar shoh bo‘lmaydi.
Bu nafrat emas.
Bu pessimizm ham emas.
Bu — ortiqcha umidsiz, ammo toza aniqlik.
❤1
sevgi degani har doim ham:
“meni ko‘tarib yuring” emas.
Ba’zan sevgi:
“men og‘riq bo‘lib qolgan bo‘lsam, mendan ozod bo‘ling” degani.
Bir jumlada aytsam:
xotirada qolishni istash — insoniy holat, lekin boshqa odamni og‘riqda ushlab turish — bu allaqachon sevgi emas, bog‘liqlik va ego aralashmasi.
“meni ko‘tarib yuring” emas.
Ba’zan sevgi:
“men og‘riq bo‘lib qolgan bo‘lsam, mendan ozod bo‘ling” degani.
Bir jumlada aytsam:
xotirada qolishni istash — insoniy holat, lekin boshqa odamni og‘riqda ushlab turish — bu allaqachon sevgi emas, bog‘liqlik va ego aralashmasi.
Kecha oqshom ko‘chaning narigi beti vapshe g‘alati jimjit edi, vibe buzilgan. Birdan tormozning daxshat chinqirig‘i eshitildi-yu, keyin hamma yoq yana o‘lik sukunatga cho‘mdi. Yo‘lning o‘rtasida kichkina bir kuchukcha yotardi, bechora. Mashina allaqachon surib bo‘lgan, orqasida faqat nam asfalt va titrayotgan chiroqlar izi qolgan, xolos.
Atrofdagilar bir sekund qotib qolishdi: kimdir yaqinlashishga qo‘rqib turibdi, kimdir esa srazu telefonini chiqarib "kontent" uchun tomosha qilyapti. Oxiri bir bola yugurib kelib, kuchukni ehtiyotkorlik bilan yo‘l chetiga ko‘tardi. Kuchukning nafasi og‘ir, ko‘zlari esa hayrat va og‘riq aralash nimanidir qidirayotgandek — go‘yo u hali ham nima bo‘lganini tushunolmay "shok"da turgandek edi.
Bu sahna vapshe odamni larzaga soladi, ovozsiz bo‘lsa ham daxshat. Chunki shahar shovqini ichida bunaqa holatlar srazu sodir bo‘ladi va srazu unutiladi. Mashinalar yana "dvijeniya"da davom etadi, odamlar yana shoshadi. Faqat yo‘l chetidagi jimjitlik va birozdan keyin paydo bo‘lgan mayda qon izi bu voqea haqiqatan "real" bo‘lganini eslatib turadi.
Kimdir veterinarga "zvonok" qildi. Kimdir suv olib keldi. O‘sha paytda ko‘cha bir necha minutga bo‘lsa ham odamlashgandek tuyuldi, vibe o‘zgardi. Balki aynan shunaqa kichik qarorlar — to‘xtash, yordam berish, "paxist" bo‘lmaslik — katta shaharni haqiqiy yashash joyiga aylantiradigan yagona narsadir.
Atrofdagilar bir sekund qotib qolishdi: kimdir yaqinlashishga qo‘rqib turibdi, kimdir esa srazu telefonini chiqarib "kontent" uchun tomosha qilyapti. Oxiri bir bola yugurib kelib, kuchukni ehtiyotkorlik bilan yo‘l chetiga ko‘tardi. Kuchukning nafasi og‘ir, ko‘zlari esa hayrat va og‘riq aralash nimanidir qidirayotgandek — go‘yo u hali ham nima bo‘lganini tushunolmay "shok"da turgandek edi.
Bu sahna vapshe odamni larzaga soladi, ovozsiz bo‘lsa ham daxshat. Chunki shahar shovqini ichida bunaqa holatlar srazu sodir bo‘ladi va srazu unutiladi. Mashinalar yana "dvijeniya"da davom etadi, odamlar yana shoshadi. Faqat yo‘l chetidagi jimjitlik va birozdan keyin paydo bo‘lgan mayda qon izi bu voqea haqiqatan "real" bo‘lganini eslatib turadi.
Kimdir veterinarga "zvonok" qildi. Kimdir suv olib keldi. O‘sha paytda ko‘cha bir necha minutga bo‘lsa ham odamlashgandek tuyuldi, vibe o‘zgardi. Balki aynan shunaqa kichik qarorlar — to‘xtash, yordam berish, "paxist" bo‘lmaslik — katta shaharni haqiqiy yashash joyiga aylantiradigan yagona narsadir.
Bir kuni ko‘chada kichkina itcha yugurib ketayotgan edi. U o‘ynagisi kelib, dumini likillatib yurardi. Shu payt “viiiij” deb mashina tez o‘tib ketdi va itcha yiqilib tushdi.
Itcha qo‘rqib ketdi. U jim yotib qoldi va sekin “vov…” deb ovoz chiqardi. Yonidan o‘tayotgan odamlar to‘xtashdi. Bir aka yugurib kelib, itchani asta ko‘tardi va yo‘l chetiga olib bordi.
Bir opa suv olib keldi. Yana kimdir telefon qilib, “doktor aka keling” dedi. Itchaga yordam berishdi. Birozdan keyin itcha ko‘zini ochdi va dumini sekin qimirlatdi.
Hamma xursand bo‘ldi. Chunki kichkina do‘stga yordam berish juda yaxshi ish.
Itcha qo‘rqib ketdi. U jim yotib qoldi va sekin “vov…” deb ovoz chiqardi. Yonidan o‘tayotgan odamlar to‘xtashdi. Bir aka yugurib kelib, itchani asta ko‘tardi va yo‘l chetiga olib bordi.
Bir opa suv olib keldi. Yana kimdir telefon qilib, “doktor aka keling” dedi. Itchaga yordam berishdi. Birozdan keyin itcha ko‘zini ochdi va dumini sekin qimirlatdi.
Hamma xursand bo‘ldi. Chunki kichkina do‘stga yordam berish juda yaxshi ish.
Visolda ishq "вообще" boshqacha tuslanadi — uzoqlikda u "просто" orzu, ideal va sog‘inchdan yasalgan "vibe" bo‘ladi. Odam sevganini ko‘proq tasavvur qivoradi, minuslarini ko‘rmaydi, kallasida mukammal obraz yaratib oladi. Yetishish esa bu tasvirni hayotga tushiradi, ishq endi shunchaki gap emas, real holatga aylanadi, tamom.
Visol boshlanishi bilan ishq "серьёзный" sinovga kiradi. Birga bo‘lish sabr, tushunish va mas’uliyat talab qiladi, "брат". Sog‘inch o‘rnini kundalik hayot, xarakterlar to‘qnashuvi va murosalar egallaydi. Shu jarayonda kimdadir tuyg‘u o‘ladi, kimdadir esa aksincha yanada chuqurlashib, "душага" kirib ketadi.
Haqiqiy sevgi aynan visolda bilinadi, bu aniq. Uzoqdan sevish oson, yaqinlikda sevib qolish esa "дахшат" kuch talab qiladi. Ishq rang oladi, shakl topadi va endi uni saqlab turish mehnatga bog‘liq bo‘ladi — kim bu yo‘lni tanlasa, o‘sha muhabbatni haqiqiy darajada his qiladi, вообще "от души".
Visol boshlanishi bilan ishq "серьёзный" sinovga kiradi. Birga bo‘lish sabr, tushunish va mas’uliyat talab qiladi, "брат". Sog‘inch o‘rnini kundalik hayot, xarakterlar to‘qnashuvi va murosalar egallaydi. Shu jarayonda kimdadir tuyg‘u o‘ladi, kimdadir esa aksincha yanada chuqurlashib, "душага" kirib ketadi.
Haqiqiy sevgi aynan visolda bilinadi, bu aniq. Uzoqdan sevish oson, yaqinlikda sevib qolish esa "дахшат" kuch talab qiladi. Ishq rang oladi, shakl topadi va endi uni saqlab turish mehnatga bog‘liq bo‘ladi — kim bu yo‘lni tanlasa, o‘sha muhabbatni haqiqiy darajada his qiladi, вообще "от души".
my World
“Ko‘rganing U emas, ammo Undan alomat.”
Ba’zan bir manzara ko‘zingga tushsa, yuraging sababsiz qaltirab qoladi, tushunyapsanmi? Oddiy shamoldek tuyuladi, lekin ichingda tsunami ko‘tariladi. Shunchaki qarab turasan, tushunishga harakat qilasan, lekin so‘z topolmay qotib qolasan. Chunki ko‘rganing shunchaki tashqi ko‘rinish, lekin his qilganing — chuqur ma’no. Odamlar ko‘pincha tashqi ko‘rinishga oshiq bo‘ldim deb o‘ylaydi, lekin aslida o‘sha ichki nurga tortiladi. U nur ko‘rinmaydi, lekin daxshat seziladi, nomi yo‘q, lekin yurakka muhrlanadi. Ba’zan bitta qarash, bitta ovoz yoki shunchaki sukunat odamni butunlay o‘zgartirib yuboradi. Shunda tushunasan: bu uchrashuv tasodif emas, bu bir ishora edi. Sen ushlab qolmoqchi bo‘lgan narsa qo‘lingdan chiqib ketadi, lekin izi qalbingda qoladi. Chunki ko‘rganing U emas edi, lekin Undan bir belgi edi.
Hayotda shunday lahzalar borki, ular vaqtga sig‘maydi, prosto kosmos. Bir soniyada butun o‘tmishing ko‘z oldingdan o‘tadi, kelajakni sezgandek bo‘lasan. Go‘yo kimdir yuraging eshigini sekin ochib qo‘yadi. Ichkariga qaraysan-u, o‘zingni tanimay qolasan. Nega ko‘zlaring namlanadi, nega ovozing titraydi — buni tushuntirib berolmaysan. Chunki bu shunchaki hissiyot emas, bu chaqiriq. Inson ko‘pincha manzilni odamlar orasidan qidiradi, lekin ba’zi uchrashuvlar faqat yo‘lni ko‘rsatish uchun beriladi. Ular qolish uchun emas, seni uyg‘otish uchun keladi. Sen esa ular ketganidan keyin ham o‘sha energiyani ko‘tarib yuraverasan. Har tong yana o‘sha belgini qidirib yashaysan. Va ichingda bir ovoz doim pichirlaydi: ko‘rganing U emas edi.
Shunday paytlar keladiki, hamma narsang bor, lekin nimadir yetishmayotgandek tuyulaveradi. Atrofingda odamlar, qo‘lingda imkoniyatlar, oldingda yo‘llar ko‘p. Lekin yuraging tubida bir bo‘shliq jim yotadi. Sen uni pul bilan, ish bilan, hatto sevgi bilan to‘ldirmoqchi bo‘lasan. Lekin u to‘lmaydi, chunki u boshqa narsani sog‘inadi. Ba’zan bir musiqani eshitib, sababsiz yig‘lab yuborasan. Ba’zan osmonga qarab, nimanidir yo‘qotgandek bo‘lasan. Aslida sen hech narsani yo‘qotmagansan, shunchaki haqiqiy manzilni hali topmagansan. Ko‘rgan go‘zalliklaring, sevgan odamlaring, erishgan yutuqlaring — bularning hammasi shunchaki ishora edi. Ular seni yo‘lga chiqarish uchun berilgan kichik chiroqlar edi. Sen esa ularni quyosh deb o‘ylab adashgan eding. Endi tushunasan: ko‘rganing U emas edi, lekin Undan bir alomat edi.
Bir kun keladi, ortga qarab hammasini tahlil qilasan. Kimdirning ketishi seni sindirmaganini, balki uyg‘otganini tushunasan. Kimdirning sevishi seni o‘ziga emas, o‘zligingga yaqinlashtirganini sezasiz. Qanchadan-qancha yo‘llar seni charchatmaganini, balki pishitganini bilasan. Shunda ko‘z yoshing bu safar og‘riqdan emas, haqiqatni tushunishdan oqadi. Sen avval yopishib olgan narsalaringni qo‘yib yuborishni o‘rganasan. Chunki endi ularning vazifasi tugaganini his qilasan. Har bir belgi seni manzilga bir qadam yaqinlashtirganini tan olasan. Yuraging endi qarshilik qilmaydi, balki sukunat bilan uyg‘unlashadi. Ichingda bir nur paydo bo‘ladi, u tashqi ko‘z bilan ko‘rinmaydi. Sen nihoyat sezasan: izlaganing tashqarida emas edi. Ko‘rganing U emas edi, lekin Undan bir alomat edi.
Hayotda shunday lahzalar borki, ular vaqtga sig‘maydi, prosto kosmos. Bir soniyada butun o‘tmishing ko‘z oldingdan o‘tadi, kelajakni sezgandek bo‘lasan. Go‘yo kimdir yuraging eshigini sekin ochib qo‘yadi. Ichkariga qaraysan-u, o‘zingni tanimay qolasan. Nega ko‘zlaring namlanadi, nega ovozing titraydi — buni tushuntirib berolmaysan. Chunki bu shunchaki hissiyot emas, bu chaqiriq. Inson ko‘pincha manzilni odamlar orasidan qidiradi, lekin ba’zi uchrashuvlar faqat yo‘lni ko‘rsatish uchun beriladi. Ular qolish uchun emas, seni uyg‘otish uchun keladi. Sen esa ular ketganidan keyin ham o‘sha energiyani ko‘tarib yuraverasan. Har tong yana o‘sha belgini qidirib yashaysan. Va ichingda bir ovoz doim pichirlaydi: ko‘rganing U emas edi.
Shunday paytlar keladiki, hamma narsang bor, lekin nimadir yetishmayotgandek tuyulaveradi. Atrofingda odamlar, qo‘lingda imkoniyatlar, oldingda yo‘llar ko‘p. Lekin yuraging tubida bir bo‘shliq jim yotadi. Sen uni pul bilan, ish bilan, hatto sevgi bilan to‘ldirmoqchi bo‘lasan. Lekin u to‘lmaydi, chunki u boshqa narsani sog‘inadi. Ba’zan bir musiqani eshitib, sababsiz yig‘lab yuborasan. Ba’zan osmonga qarab, nimanidir yo‘qotgandek bo‘lasan. Aslida sen hech narsani yo‘qotmagansan, shunchaki haqiqiy manzilni hali topmagansan. Ko‘rgan go‘zalliklaring, sevgan odamlaring, erishgan yutuqlaring — bularning hammasi shunchaki ishora edi. Ular seni yo‘lga chiqarish uchun berilgan kichik chiroqlar edi. Sen esa ularni quyosh deb o‘ylab adashgan eding. Endi tushunasan: ko‘rganing U emas edi, lekin Undan bir alomat edi.
Bir kun keladi, ortga qarab hammasini tahlil qilasan. Kimdirning ketishi seni sindirmaganini, balki uyg‘otganini tushunasan. Kimdirning sevishi seni o‘ziga emas, o‘zligingga yaqinlashtirganini sezasiz. Qanchadan-qancha yo‘llar seni charchatmaganini, balki pishitganini bilasan. Shunda ko‘z yoshing bu safar og‘riqdan emas, haqiqatni tushunishdan oqadi. Sen avval yopishib olgan narsalaringni qo‘yib yuborishni o‘rganasan. Chunki endi ularning vazifasi tugaganini his qilasan. Har bir belgi seni manzilga bir qadam yaqinlashtirganini tan olasan. Yuraging endi qarshilik qilmaydi, balki sukunat bilan uyg‘unlashadi. Ichingda bir nur paydo bo‘ladi, u tashqi ko‘z bilan ko‘rinmaydi. Sen nihoyat sezasan: izlaganing tashqarida emas edi. Ko‘rganing U emas edi, lekin Undan bir alomat edi.
Vali degan bratanning nomidagi A000AA nomerli mashinani 2026-yil 31-mart kuni soat 03:00 da inspektor ushlab oldi, vabshe dabdala. Keyin tekshiruvlar tugagach, soat 05:00 da mashinani jarima maydonchasiga "evakuatsiya" qivorishdi, tamom.
my World
Vali degan bratanning nomidagi A000AA nomerli mashinani 2026-yil 31-mart kuni soat 03:00 da inspektor ushlab oldi, vabshe dabdala. Keyin tekshiruvlar tugagach, soat 05:00 da mashinani jarima maydonchasiga "evakuatsiya" qivorishdi, tamom.
Shartli ravishda fuqaro Vali nomiga rasmiylashtirilgan A000AA davlat raqam belgili transport vositasi 2026-yil 31-mart kuni soat 03:00 da inspektor tomonidan hibsga olindi. Keyinchalik o‘tkazilgan tekshiruvlar yakuniga ko‘ra, transport vositasi soat 05:00 da jarima maydonchasiga olib ketildi.