شاید اخرش خیلی بد بود، ولی اون حس حالی که داشت خیلی قشنگ بود.

قبلاً از همه‌ی آدما متنفر بودم به جز تو
الان از همه متنفرم مخصوصاً ”تو“.

شهزاده ی رویای من شاید تویی

دستت را به من نده !
تو رفیق دست گرفتن نیستی ...
تو تنها گاهی پشتت را تکیه گاه
نشستن های بی موقعم کن ...
بی صدا فندک به سمتم بگیر ...
این سیگار که دود شد
بازهم دستم رانگیر ...
بلند شدن کار آسانی است !
تو خاک های لباسم رابگیر ...
وبازهم بی صدا رفیق بمان !

متاسفم که تو گاهی غمگینی و دست‌های من از تو دورن.

این حجم از بلاتکلیفی مناسب سن من نیست.

کاش میشد بغلت برا همیشه مال من باشه.

من برای بیرون رفتن اصلاً حد وسط ندارم؛ یا مثل جنازه میرم بیرون یا جوری آرایش میکنم که انگار مراسم پاتختیمه.

حداقل ولنتاینو بهونه کن تکس بده.

وقتی ناراحتم میکنی دیگه هیچ چیزی تو دنیا برام جذاب نیست.

فشار روانی که رو منه رو هرکی تجربه کنه خودکشی میکنه.

۴۰ روز از رفتن امید های خانواده گذشت.

دخترها بیرحمانه‌ترین تصمیمات زندگیشون رو درست بعد از کور شدن ذوقشون میگیرن.

از میان دو واژه انسان و انسانیت اولی در میان کوچه‌ها و دومی در لابلای کتاب‌ها سرگردان است.

- ویکتور هوگو

‏بعد از کرونا،بعد از اعتراضات،بعد از جنگ،بعد از رفتن اینا،همه‌ش داشتیم زندگی رو به بعد موکول می‌کردیم.

من که دعوا نمیکنم تو داری منو دعوا میکنی