خدایا ما را از غلط های اضافی بدور بدار.
#دعام‌کنید.

راه مشخص است، پای نداریم.

من عرضم اینه،

طول نداریم.

بعد ده بار که میگم خونه خودتونه تعارف نکنید، یعنی میتونی پاشی ظرفا رو بشوری.

من عین خودم،حالمم عتیقه اس

پشت هر حرف ما شاید یه عالم دل‌شکستگی‌مون باشه... بعد میخونن میگن به‌به، یا چش قلبی مثلا (:

این پروفایل یه ممبر گُلِ
کاش اون گوسپند که اون دورا تناس من بودم.

میگفت: بین کسی که فال میگیره و کسی که نیت میکنه، اگه یه ارتباط دلی باشه، اون وقته که اون حافظ جوابه.

إزالة الجبال أهوَن مِن إزالة قلب عن موضعه
ـ
کوه کندن از دل کندن آسان‌تره

- موسی‌بن‌جعفر فرموده

آقای هوشنگ گلشیری عزیز، شما از آنهایی استید که آدم دلش میخواهد به قدر نوشیدن یک فنجان چای هم درنگ نکرده و برایمان بیشتر بنویسید ولیکن آدمی ست دیگر، نخواهد هم زندگی باید کند چه به رضا چه جبر. باید گفت شما چقدر خوب مینویسید امّا مگر کفایت می‌کند؟
داستان "دست تاریک، دست روشن" تان، چنان عنان از کفمان بُرید که لاجرم دوباره و چندباره خواندیمش. چه دور و غریب که بگوییم دلمان برای قلم‌تان تنگ است.
کاش می‌شد گفت بیشتر بنویسید بیشتر.

«هنوز هم دارند مخفی‌کاری می‌کنند؛ حتّی در عشق! من می‌گویم اگر آدم کسی را دوست داشته‌باشد باید با صدای بلند بگوید.»

- هوشنگ گلشیری

دستمال میدوزم، دستمال زیبا
زیب دست یارم باشد
تحفه می‌دهم برای یارم نزدش یادگارم باشد
  دارم آرزوی رویش
بسته‌ام دلم به مویش
میروم به طرف کویش میشوم به جستجویش  
دستمال میدوزم،
دستمال زیبا زیب دست یارم باشد
تحفه می‌دهم برای یارم نزدش یادگارم باشد

  یار شوخ نازنینم،
دلبر به دل قرینم از فراق او حزینم، با غمانش همنشینم
  دستمال میدوزم، دستمال زیبا زیب دست یارم باشد تحفه می‌دهم برای یارم نزدش یادگارم باشد  

خانوم افسانه، که چندی پیش در المان به سن هفتاد سالگی درگذشتند.
از اولین زن‌های خواننده در افغانستان ( زمانی که آواز خواندن زنان شایسته نبود)
#ترانه

باباها هر چی هم بگن آخرش اینه که دوستون دارن، فکری شون نکنید.

حال خوب واژه ها..

یکی از نکات جالب در زبانشناسی رابطه فرهنگ و زبان هست که چجوری زبان باعث رشد و تکامل حس زیبایی شناسانه و اشاعه مهربونی میشه..
تو زبان کردی ابراز احساسات (نه صرفا ابراز احساسات و علاقه مبتی به عشق ) به یه نوع فرهنگ عمومی تبدیل شده..

من به دانش آموزام میگم باوانکانم..
یادمه استاد راهنمای دوران ارشدم همیشه اول صحبتش بهم میگفت چاوکم..

والدین به فرزند، خواهر به برادر، برادر به خواهر، دایی به خواهر زاده، عمه، عمو همو باوانکم،مالکم، هرچی کسکم،جرگکم، تاقانکم،هناسکم،مالکم، صدا میکنن.. یه احساس مالکیت.. یه احساس دوس داشتن و محبت در سریع ترین زمان ممکن بینشون بوجود میاد.

حتی ما دوستا تو جمع خودمونی یا حتی همکارا همو باوان، باوانکم، چاوکم، گیانکم صدا میکنیم.. در جامعه سرشار شده از این واژه های قشنگ + پسوند آخر (کم) . که یه حس مالکیت، زیبایی، ابراز محبت و اعتماد توش نهفته است.

مثلا خیلی وقتا دیدم حتی شما میری هندونه بخری، میری سوپری.. شروع درخواستتو با باوانکم مطرح میکنی.. حال خوب رو واقعا از طرف مقابل میگیری..