آهنگ هایی هم هستند که آدم با شنیدنشان، دلش یک عشق نافرجام میخواهد.

«آن‌کس که دیگر وطنی ندارد، در نوشتن خانه می‌کند.»

- تئودور آدورنو

پاشین گم شین باهم یه اتاق فرار بریم، خیلی خفنِ خدایی
منو لیلا و امیرحسین که همون اتاق اولیا به نوبت در ره رفاقت میمردیم... جفر خیلی برامون غصه‌ش میشد ولی با جمله‌ی عب نداره هنوز پیوند و نرگسو داریم، خودشو آروم میکرد... آخرش هم احتمالا محیا فقط زنده میموند... شایدم جواد سیستم‌شون رو میزد میترکوند همه با هم زنده می‌موندیم(:

نزارین بچه هاتون سرشونو از سانروف بیارن بیرون، شاید یکی بچه اش سر نداشته باشه.

ای کاش من همه بودم، با همه توان‌ها...

یه جمله ی ترسناکی هست که میگه:

"now you're just a stranger with all my secrets"

"الان تو با همه ی رازهای من غریبه هستی "

فکر کردن به این جمله خیلی ناراحت کننده است ، چگونه کسی که تمام جزئیات و راز ها و چیزهای شخصی ات را با او به اشتراک گذاشتی بعد از مدتی اینگونه بی ارزش و غریبه می شود

خدایا ما را از غلط های اضافی بدور بدار.
#دعام‌کنید.

راه مشخص است، پای نداریم.

من عرضم اینه،

طول نداریم.

بعد ده بار که میگم خونه خودتونه تعارف نکنید، یعنی میتونی پاشی ظرفا رو بشوری.

من عین خودم،حالمم عتیقه اس

پشت هر حرف ما شاید یه عالم دل‌شکستگی‌مون باشه... بعد میخونن میگن به‌به، یا چش قلبی مثلا (:

این پروفایل یه ممبر گُلِ
کاش اون گوسپند که اون دورا تناس من بودم.

میگفت: بین کسی که فال میگیره و کسی که نیت میکنه، اگه یه ارتباط دلی باشه، اون وقته که اون حافظ جوابه.

إزالة الجبال أهوَن مِن إزالة قلب عن موضعه
ـ
کوه کندن از دل کندن آسان‌تره

- موسی‌بن‌جعفر فرموده

آقای هوشنگ گلشیری عزیز، شما از آنهایی استید که آدم دلش میخواهد به قدر نوشیدن یک فنجان چای هم درنگ نکرده و برایمان بیشتر بنویسید ولیکن آدمی ست دیگر، نخواهد هم زندگی باید کند چه به رضا چه جبر. باید گفت شما چقدر خوب مینویسید امّا مگر کفایت می‌کند؟
داستان "دست تاریک، دست روشن" تان، چنان عنان از کفمان بُرید که لاجرم دوباره و چندباره خواندیمش. چه دور و غریب که بگوییم دلمان برای قلم‌تان تنگ است.
کاش می‌شد گفت بیشتر بنویسید بیشتر.

«هنوز هم دارند مخفی‌کاری می‌کنند؛ حتّی در عشق! من می‌گویم اگر آدم کسی را دوست داشته‌باشد باید با صدای بلند بگوید.»

- هوشنگ گلشیری