ما را همه شب نمیبرد خواب،

ما را همه شب نمیخرد یار،

ما را همه شب نمی‌هلد غم،

ما را همه شب نمی‌چَلد دل،

چرا به ذهن من نرسید که میشه قاشق رو چسبوند جای واکسن؟ اَه

آهنگ هایی هم هستند که آدم با شنیدنشان، دلش یک عشق نافرجام میخواهد.

«آن‌کس که دیگر وطنی ندارد، در نوشتن خانه می‌کند.»

- تئودور آدورنو

پاشین گم شین باهم یه اتاق فرار بریم، خیلی خفنِ خدایی
منو لیلا و امیرحسین که همون اتاق اولیا به نوبت در ره رفاقت میمردیم... جفر خیلی برامون غصه‌ش میشد ولی با جمله‌ی عب نداره هنوز پیوند و نرگسو داریم، خودشو آروم میکرد... آخرش هم احتمالا محیا فقط زنده میموند... شایدم جواد سیستم‌شون رو میزد میترکوند همه با هم زنده می‌موندیم(:

نزارین بچه هاتون سرشونو از سانروف بیارن بیرون، شاید یکی بچه اش سر نداشته باشه.

ای کاش من همه بودم، با همه توان‌ها...

یه جمله ی ترسناکی هست که میگه:

"now you're just a stranger with all my secrets"

"الان تو با همه ی رازهای من غریبه هستی "

فکر کردن به این جمله خیلی ناراحت کننده است ، چگونه کسی که تمام جزئیات و راز ها و چیزهای شخصی ات را با او به اشتراک گذاشتی بعد از مدتی اینگونه بی ارزش و غریبه می شود

خدایا ما را از غلط های اضافی بدور بدار.
#دعام‌کنید.

راه مشخص است، پای نداریم.

من عرضم اینه،

طول نداریم.

بعد ده بار که میگم خونه خودتونه تعارف نکنید، یعنی میتونی پاشی ظرفا رو بشوری.

من عین خودم،حالمم عتیقه اس

پشت هر حرف ما شاید یه عالم دل‌شکستگی‌مون باشه... بعد میخونن میگن به‌به، یا چش قلبی مثلا (: