چیه این دنیا!!؟

آقا لحن خیلی مهمه، نگا کنید چطور میخونید مینویسید گپ میزنید... همینو با لحن دپرس هم میشه خوند
ولی الان چشم بد دور که خوش خوش کام شادی میرسد (؛
و ما در عجب که اصن به به ^-^
جز خودتون اگه تونستین روز بقیه رو هم بسازین عشقیا.

هچی مداوم نیستا...بپا یادمون نره (:

صدای تایپ با ماشین تحریر>>>>

ما را همه شب نمیبرد خواب،

ما را همه شب نمیخرد یار،

ما را همه شب نمی‌هلد غم،

ما را همه شب نمی‌چَلد دل،

چرا به ذهن من نرسید که میشه قاشق رو چسبوند جای واکسن؟ اَه

آهنگ هایی هم هستند که آدم با شنیدنشان، دلش یک عشق نافرجام میخواهد.

«آن‌کس که دیگر وطنی ندارد، در نوشتن خانه می‌کند.»

- تئودور آدورنو

پاشین گم شین باهم یه اتاق فرار بریم، خیلی خفنِ خدایی
منو لیلا و امیرحسین که همون اتاق اولیا به نوبت در ره رفاقت میمردیم... جفر خیلی برامون غصه‌ش میشد ولی با جمله‌ی عب نداره هنوز پیوند و نرگسو داریم، خودشو آروم میکرد... آخرش هم احتمالا محیا فقط زنده میموند... شایدم جواد سیستم‌شون رو میزد میترکوند همه با هم زنده می‌موندیم(:

نزارین بچه هاتون سرشونو از سانروف بیارن بیرون، شاید یکی بچه اش سر نداشته باشه.

ای کاش من همه بودم، با همه توان‌ها...

یه جمله ی ترسناکی هست که میگه:

"now you're just a stranger with all my secrets"

"الان تو با همه ی رازهای من غریبه هستی "

فکر کردن به این جمله خیلی ناراحت کننده است ، چگونه کسی که تمام جزئیات و راز ها و چیزهای شخصی ات را با او به اشتراک گذاشتی بعد از مدتی اینگونه بی ارزش و غریبه می شود

خدایا ما را از غلط های اضافی بدور بدار.
#دعام‌کنید.

راه مشخص است، پای نداریم.

من عرضم اینه،

طول نداریم.