شاید ما به اندازه استحقاق خودمون به آغوش کشیده میشیم ، شنیده میشیم،دوست داشته میشیم ، استراحت میکنیم و زندگی میکنیم و به مقصد میرسیم و فهمیده میشیم و درک میشیم و امنیم و نمیترسم و خودمونیم و حس آزادی و آرامش میکنیم و احساس خوشبختی میکنیم و آرامش رو پیدا میکنیم ولی انتظار و توقع و تفکرمون فراتر از استحقاقمونه

در جستجوی آنچه برایم مقدر نکرده ایی، خسته ام مکن.

بیاین بخوابیم... با یه بغل امید،

از چیزی که نمیتونی توضیحش بدی حرف نزن،

وقت داری از وقتت استفاده کن، نداری از پولت.

زیباست دگر حاجت مشاطه ندارد،

میدونی هیچ وقت خوابایی که میبینم رو برا کسی تعریف نمیکنم، انگار که تمام چیزی که بخواد و نخواد ازت بدونه رو ریختی تو کاسه گذاشتی جلوش.
در عوض گاهی یادداشتشون میکنم تا یادم نره ذهنم مریض‌تر از این حرفاست.

عقلمان دارد دندان هایش می‌برآید. چنان کودک تخسی که گفته باشی اش فلان را نکن، هی همان را بکند. اصلا بگویش بیه بیه (بعد که بیامد، بزنی پس کله اش، بِکشی اش) ولی لاکردار در رفت و آمد است و فقط محض یادآوری خودی مینماید.

چیه این دنیا!!؟

آقا لحن خیلی مهمه، نگا کنید چطور میخونید مینویسید گپ میزنید... همینو با لحن دپرس هم میشه خوند
ولی الان چشم بد دور که خوش خوش کام شادی میرسد (؛
و ما در عجب که اصن به به ^-^
جز خودتون اگه تونستین روز بقیه رو هم بسازین عشقیا.

هچی مداوم نیستا...بپا یادمون نره (:

صدای تایپ با ماشین تحریر>>>>

ما را همه شب نمیبرد خواب،

ما را همه شب نمیخرد یار،

ما را همه شب نمی‌هلد غم،

ما را همه شب نمی‌چَلد دل،

چرا به ذهن من نرسید که میشه قاشق رو چسبوند جای واکسن؟ اَه

آهنگ هایی هم هستند که آدم با شنیدنشان، دلش یک عشق نافرجام میخواهد.

«آن‌کس که دیگر وطنی ندارد، در نوشتن خانه می‌کند.»

- تئودور آدورنو

پاشین گم شین باهم یه اتاق فرار بریم، خیلی خفنِ خدایی
منو لیلا و امیرحسین که همون اتاق اولیا به نوبت در ره رفاقت میمردیم... جفر خیلی برامون غصه‌ش میشد ولی با جمله‌ی عب نداره هنوز پیوند و نرگسو داریم، خودشو آروم میکرد... آخرش هم احتمالا محیا فقط زنده میموند... شایدم جواد سیستم‌شون رو میزد میترکوند همه با هم زنده می‌موندیم(: