الان نشستم شمردم،
تو یه بازه زمانی دو سه هفته ایی
به بیست و دو سه تا چنل پیوستم.

فک کنم اولیشون
من یافارم
بود (:

بعد هی از این چنل به دیگر چنل هدایت شدم-->>

نمیدونم چرا ولی علاقه خاصی به جوین دادن به چنل نویسای پایین صدتا دارم.

پایین سه تا چی؟

آدم همیشه یه سری ها رو یه جور دیگه ایی دوست داره،
مثلا سالی یکی دو بار فقط میبینیش
ولی ته دلت همون خاطره ها و روزایی ان که با هم بزرگ شدین
قهر و آشتی کردین بازی کردین
گریه کردین
و خندیدین... خنده ها یاد آدم نمیره
تک تک شون یاد آدم میاد وقتی فک کنی نکنه دیگه فردا فقط من باشم که اون روزا رو به یاد دارم

چی از این غمانگیز تره که نتونی کاری کنی برا عزیزی که خوشحال نیس؟

قشنگیای کوچولو رو میبینم
شاکرم
امید وارم
امیدبخشم
ولی ته ته من یه چیزیه که گاهی دلش میخواد یکی بمیره تا گریه کنه.
تا تمام غم هایی رو که دونه دونه جمعشون کرده یهو بالا بیاره.

نادیده سپهرِ زندگی مُرد
پرواز نکرده سوختش پر

قری در دوشنبه جمعه نما💃💫

صبر دیگه شیرین نیست.

فاصله اولش تلخه
یکم بگذره تلخ تر هم میشه
صبر میکنی تا دیدار دوباره
اولش امیدِ
شیرین میشه
اسکل وار روز هارو میشمری
بعد دیگه مزه شو از دست میده
دیگه دیدار هم درستش نمیکنه
اون ذوق دیگه نیس
مخصوصا وقتی مثه یه آشغال بگی
از همون اول هم شیرین نبود.

بیشعوری واقعا یا دست خودت نیس؟

دلم آشفت.

مثه اون وقتا
که فهمیدم دوستت ندارم.

داشتم یادداشتهای اورنت بالا پایین می کردم
یه جا نوشته بودم
خبر آمد خبری در راه است

کاش مینوشتم چه خبری بوده
امشب یه بار دیگه خوشال میشدم

بر خدا دل نِه
که خوش خوش
کامِ شادی هم رسد...

سه هفته اس استاد نیومده
به طرز شادی غمگینم 👣