اینکه آدم وارد یه جایی میشه و با چه کسایی آشنا میشه، خیلی باس از خوشانسیش باشه که با درست حسابیا آشنا شه،
من خیلی نیست اومدم تلگرام ولی وقتی اومدم فک کردم چنل نویسای اینجا دلی تر و یک رنگ تر اند نسبت به باقی سوشال مدیا ها، خب واقعا هستند خیلی هاشون و خوشالم که شناختمشون
ولی خب نباس یادم بره که کلی متظاهر و رنگین کمونی هم اینجا هستن که برعکس چیزایی که مینویسن اصلا به دل نمیشینن.

ما هم اگه به دلتون نَشستیم،
مختارید و این خیلی بدِ که با رودربایستی بمونین (:

پنج صبحِ و واحد بالایی ها دارند با تلاشی ستودنی دنبال بازی میکنند |:

شایدم قایم موشک، به هر حال تهمت نزنیم.

یه بارم تو مترو یه خانمی آدرس پیج یه دسفروش کتابو میخواست، مرده هر چی داد میزد زنه نمی فهمید.
آخرش زنه ماسکشو داد پایین، شنید گفت اوکی 🙂👌

یه بات جستجو و دانلود کتاب بهم معرفی شد که خوب چیزیه (:

هم کتاب های فارسی دانشگاهی داستان و شعر
و هم زبان اصل و مقاله و مجله
@SoloBookBot

کاش هر وقت استیکر بازی میکنیم، عنش در نیاید.

تو میتونی فرار کنی از این تنگ شیشه‌ای، تو ماهی نیستی که فرارت منجر به مرگ بشه.

فقط بیشتر غصه میخورم که چرا عربی نمیفهمم

لحظه های عمر بی سامان میرود سنگین..
@Dellii2

عطش دیدنت رو دارم ولی چشمم آب نمیخوره!

از پس مرگ من اگر دیده شود خیال تو
زود روان روان شود در پی تو روان من..

گاهی رها کردن بیشتر از ادامه دادن جرعت میخواد

روز ما تازه بعد افطار شروع میشه (؛

امید شما هم به این راکت که بخوره تو سرمون؟
/ماسکش را میدرد/

ولی توکلتون به خدا باشه، شاید قسمت مون شد.

اگه با خودمون به این نتیجه برسیم که هر آدمی توی زندگیش [تاکید میکنم هر آدمی] روزا و شبای سختی رو گذرونده [تا جایی که زده شده از همه چیز این دنیا] و دوم اینکه سختی کشیدن های خودمون نباید هم به تخم کسی باشه؛ اونوقت میتونیم سری بعد که با یکی روبرو شدیم اون آدم رو بخشی از خودمون بدونیم و سرش رو بگیریم توی بغلمون و بهش القا کنیم که؛ نترس! چون که ما با همیم.

یه موقع هایی فک میکنم زندگی چقد یکنواخت و بورینگ شده و صحبت کردن از روزمرگی ها هیچ دردی رو دوا نمیکنن، ولی تنها چیزی که میتونه شوقی رو در من زنده کنه و ترغیب به ادامه دادن، نوشتن و تلاش کردن، اینه که بتونم یه کسی رو شاد کنم و خب قانع به یک نفر نیستم و این شادی ای کاش از اوضاع و احوال زندگی باشه نه یک حس کوچولوی گذرا.
پس شکر که هنوز فرصت داریم (:

انتحاری چیست؟

اینگونه که انتحاری در لغت به معنای خودکشی است و از دو دهه پیش گروه تروریستی طالبان در افغانستان این عمل را سبکی از حملات و جهاد فی سبیل الله دانسته و در جای جای این خاک دست به انجام آن می زنند. آن ها معتقدند که اگر خود را با استفاده از مواد منفجره و در دل دشمنان اسلام بکشی، خدا و پیامبرانش روح او را در آغوش گرفته و او را در بهشت موعود و در کنار حوریان انار پستان قرار می دهند.
دیروز اما باز هم خبرش آمد که برای چند صدمین بار طالبان سبب انفجار در نزدیکی یک مدرسه ی دخترانه در غرب کابل شده است و تعداد بیش از ۵۰ نفر قربانی این حادثه شدند. قربانیانی که اکثر آن ها دختران خردسال دانش آموز بودند. دخترانی که نه نظامی بودند و نه دشمن اسلام. آن ها تنها مربوط به قومیت خاصی از مردم افغانستان به نام “هزاره” ها بودند که تنها شیعیان افغانستان هم می باشند. آری! طالبان با شعار جهاد علیه کفار و دشمنان خارجی و با کمک دولت و دیگر اقوام افغانستان هر ساله تعداد زیادی از مردم شیعه ی هزاره را قتل عام می کنند که طی یکصد سال گذشته می توان این عمل را یک “نسل کشی بی صدا” عنوان کرد.

#کابل_انتحاری 💔

ولی حق هیچ بچه ای نیست که دلمشغولی هاش از بازی کردن ها و لباس هاش و داستان هایی که باید بخونه... بره سمت اینکه نکنه امروز بعد مدرسه نشه دیگه برگردم خونه، چون یکی هوس حوری کرده.

میگه خوش بنویسی،
+ دل اگه خوش باشه خوش هم مینویسه