حس میکنم خیلی زوده بخوام یه چیزایی رو بگم یه کارایی رو بکنم
فکرامو بی سانسور بریزم بیرون، از جایی که ایستادم مطمئن نیستم، از کارایی که میکنم هم، دلم نمیخواد چیزی بگم تا از اینی هم که هست بدتر شه، فکر میکنم حال خوبی هم اگه باشه، گذراست و چیزی که همیشه همراهمه دلمردگی هاست. انگار یهو همه چی سخت میشه، حتی تا همینقدر هم دلم نمیخواد بگم، که ناراحت نشی که بعدا خودم ناراحت تر نشم
آدما یه وقتایی خر میشن فقط باید صبر کنی تا به خودشون بیان، منم همون خری ام که حتی نمیدونم با خودم چند چندم. گاهی فکر میکنم شاید ما هنوز هم به هم نزدیک نشدیم تصور منم چیز دیگه ایی بود اینکه شاید نزدیک شده باشیم
حداقل حالا دیگه بعد از همه اینا.

وقتایی که از همیشه شکننده تر میشیم، قشنگیا گریه آور تر میشن.

همان کولی کنار آتش🌘

من نمیگم بدم، تو هم نپرس خوبی

گیر کردم توی لوپ بی‌نهایتِ «آره، شاید هم نه، نمی‌دونم. ولش کنیم اصلا. خیره ایشالله»

از آن گناه که نفعی رسد بغیر چه باک؟

فکر کنی چون تو خواب بودی ساکت اند ولی بفهمی چون بابات خواب بوده فقط //:

اینجاس که اعمال مهم نیستن
نیات مهم اند🚶‍♀️

ولی اینایی که ما رو دوست دارن کاش بگن... آدم که علم غیب نداره،

کاش زمین خدا اینقد کوچیک نبود که واس خاطرش جنگ راه میندازن،

وقتی سر کلاس استاد به یه شوخی تون می خنده، عنشو در نیارین تا آخر

تا نصف در آرین.

در به روی شوق ما بستن، ندارد حاصلی.
حالا خود دانی،

اینکه بگی تمام عالم وجود، برای من در وجود فلانی خلاصه میشه، خیلیه آقا خیلییییی.

امروز یه ارائه داشتم،
آخرش گفتم عذر میخوام که خیلی مسلط نبودم.

گفت عیبی نداره بابا، شما که دکترای این رشته رو ندارین، اومدین یه چی یاد بگیرین دیگه.
:)

خب من دوستت دارم، لطفا تغییر نکن

پیاده روی رو تا اونجایی ادامه بدین که انرژی برا برگشت داشته باشین،

جستجو هست که انسانیت انسان رو توجیه می کنه، رفتن و نرسیدن.
ذات زندگی، نرسیدنیه و انتها نداره...

کل فلسفه بشری را همین رفتن شکل میده،
غیر اینه؟