مسیر

بیست ساله می‌خوام حنا بذارم بعد یا یادم می‌ره یا می‌گم بذار خونه رو جمع کنم جارو بکشم حمام برم ناخون‌هام رو درست کنم غذا بپزم بعد بذارم که بیشتر بمونه... بعد باز یادم می‌ره.

انگار حالا همه این کارها رو می‌کنم

دارم خودم رو گول می‌زنم و خیلی هم موفق ام.

کاش می‌شد برای سال‌نو یک نامه بگیرم.

"سندرم شیشه خیارشور به مواقعی اشاره دارد که از دور به مشکلات دیگران نگاه می‌کنیم و حل آن‌ها را بسیار ساده می‌انگاریم، بدون آن‌که از جزئیات آن اطلاعی داشته باشیم. در تعریف این سندروم می‌گویند وقتی می‌بینیم یک نفر دارد تلاش می‌کند تا درِ شیشه خیارشور را باز کند، یک چیزی ته دل‌مان می‌خواهد شیشه را از او بگیریم، چون فکر می‌کنیم ما توان باز کردنش را‌ داریم، در نتیجه بعد از تلاش‌های بسیار، ما هم در باز کردن آن ناکام می‌مانیم."

دو خط اولش رو خوندم و فکر کردم می‌خواد بگه ما خیارشورهای توی شیشه‌ایم و همه چیز از آنجا آسان بنظر می‌رسه 🤡

راست گویی به تن مرده روان بازآمد.

سال نو مبارک 💌

به دوستم تبریک سال نو گفتم. بعد از تبریک متقابل، گفته: چه خبر خوووبیییی
کلی فکر کردم من که خبری بهش ندادم الان بعد بیست روز فهمیدم گفته چه خبر؟ خوبی؟

زکاوتم رو از دست دادم سلام بر بلاهت

دیروز بعدازظهر بیدار شدم، خانه مادربزرگ رفتیم بعد افطاری رفتیم یک جای دیگه که تولد هم داشتن بعد آمدیم خانه رقصیدیم بعدم فصل چهار گیم‌آف‌ترونز رو شروع کردیم بعد سحری پزیدیم و میل کردیم باز ادامه دادیم و آخرهاش یار غار کوشته شد تنهایی نگاه کردم و غصه‌ها خوردم برای کراش‌های فراوانم و مردان شریف و خائنان و فراریان و رزمندگان و درراه‌ماندگان هفت قلمرو.

من چنل Daily ندارم، چنل Delay دارم.

روز شماری ندارم.
از وقتی آمدم اینجا حساب کنم یا از وقتی سالْ نو شده یا از وقتی افتاده ام در لوپ زشت‌بودگی؟... سرگرمی‌ام دیدن این سریال تاج و تخت است و انگار هیچ دغدغه دیگری نداشته باشم شب تا سحر و تا چاشت گاهی، و باز بعد از کمی خوابیدن ادامه‌ی همین...
چند غذای خوب پختم چنتایی هم زیادی پختن، بر ترسم از کیک پختن فائق آمدم، درد مختصر گلویم را جدی نگرفتم و زکام شدم. به روال هر روزه مشق دارم و ذره‌ای توان و حوصله برای انجامشان نه.

پس، روز شصت و یکم از آنچه به تعویق افتاده. درد و عذاب است ولی چشم به راهش ماندم.

دل‌بند
صفتی که اگر به غایت هم دل‌شکسته باشی همان بند نمی‌گذاره جدا بشید.

ای کاش کتمان، کمکی هم در حل مشکل می‌کرد. مثلا کتمان می‌کردم هیچ‌ هم دردم نیامد هیچ هم سخت نبود.

حس عافیت بعد از دردمندی>>>>>>>>>>

~ هر کسی باید از آشنایانش بخواهد تا عکسی از او در خواب بگیرند: این آخرین حالت تن است که فرد از دیدن آن ناتوان باقی می‌ماند. خوابْ ژست مرگ است، و دیدن تصویری از خواب تماشای چیزی شبیه به آخرین شکل از تن است.
من چگونه می‌توانم جز دیدن ژستی از آن، مرگم را ببینم؟ خواب ژست مرگ است؛ و تکنولوژی عکاسی در شدیدترین توانایی‌اش فراهم‌کننده‌ی این امکان برای هر فرد است که بتواند شبیه‌ترین تصویر از حالت تن‌اش هنگام مرگ را چون دیگر حالات تن تماشا کند.
از کسی بخواهید تا عکسی از شما هنگام خواب بردارد.
@AminBozorgiyan

پوست خوب تمام ماجراست.

من که فقط سرکلاس از درس خوشم می‌آد و مشق‌هام رو به زور و با ناله و فغان تموم می‌کنم...

من بعد از اینکه به بچه‌ها گفتم هنوز انجام ندادم ایشالا تا شب می‌فرستم براتون