پنجشنبه‌ها وقتی کار بخصوصی نداری، هفته تمام شده و نشده، آفتابش نازدار و کش‌دار است، غذا روی گاز است و مادر هست حتی در جایی دور، خانه دور است عزیز و دلبندت دور است، پنجشنبه همان لبه‌ی بلندی است بی که به یک طرف مایل شوی، همان‌جا نشستی و نگاه به زندگی می‌کنی...
پنجشنبه ای تعطیلات کوچک همیشگی

می‌گفت خیلی کاش میگی. کاش رو ولش کن...
در زندگی‌ای که چیزهای کمی به خودمون بستگی داره من کاش پرسن اعظم استم.

زندگی‌ام ساده شده. یک گره‌هایی وجود دارند ولی در کل حالت سینوسی خودش رو از دست داده. اتفاقی نمی‌افتد اتفاقی رغم نمی‌زنیم.

حسم شبیه آقا رضاست که همه دنیا دارن تکونش میدن تا بیدار شه اما من دلم قرار گرفته. وقایع روز مثل ماهی لیز می‌خورند می‌آن و می‌رن... من دلم قرار گرفته.

آمدم از کلاس هشت صبح ناله کنم فهمیدم کنسل شده من ندیدم گروه رو. نشستم تو حیاط و به بخت بلندم فکر می‌کنم

امروز که این همه خسته بودم یک دنیا کار داشتم که چجور به کدوم برسم تا شب به قطار برسم. واقعا دنیا نشسته من یک کلام شکرگزار بشم:

۱۸ سالللله دارم می‌رم کلاس و هربار عین بار اول ناراحتم می‌کنه.

از هر چیزی در دنیا خواستن‌ها و رسیدن‌ها رو دوست دارم، که از ته ته دلت خواسته باشی و بشود ✨

اسنپ گذاشته: بعدِ یه عمری صبوری کنارم میاد.
بله آقای اسنپ دارم می‌رم به خونه

از فاصله مناسب همه آدم ها خوبند.

دلم می‌خواد با یکی حرف بزنم ( چت)، بعد یکی بهم پیام می‌ده تا دو ساعت دلم نمی‌خواد برم جواب بدم. حتما اینم یه مرضی‌ه

گپ و گفت‌هایی وجود دارند که به تجربه، خودم رو دور ازشان نگه می‌داشتم که غم و غصه غلیظ نشه که با ندید گرفتن‌شان فکر کنم نیستند... امروز با بی‌چارگی افتادم وسطش، دلم از غصه‌ش سنگین شد. گول نمی‌تونم بزنم خودم رو من نمی‌تونم ندید بگیرم.

حرف زدیم و حرف زدیم تا غصه ریزتر شد. اگه سنگینی دل من از غصه نتیجه‌ی گریه و سبک‌تر شدن دل کس دیگری بشه نمی‌خوام دریغش کنم.
نه فرار همیشه و نه قرار همیشه کارسازه، چاره شاید فقط همان آمد و شد زندگیه.

گاهی حس می‌کنم مدت زیادیه روی سطح شناور موندم.

یک لحظه‌ای می‌رسه که به خیالت همه چیز شفاف هست و چیزی نیست که بین‌تون دیده نشه... کمی صبر کن تا ببینی هنوز هم چیزایی هستن که دلت می‌خواد گفته بشن، شنیده بشن دیده بشن و فهمیده بشن.

عزیزان دل، آیا شما می‌فهمید این زیبا خانوم چی می‌فرمان؟ من سرچ کردم ولی چیزی نیافتم

و هیچکس با خودش فکر نمی‌کند،
که من از جنس فولاد نیستم.

-آلبر کامو

گپ و گفت‌هایی وجود دارند که به تجربه، خودم رو دور ازشان نگه می‌داشتم که غم و غصه غلیظ نشه که با ندید گرفتن‌شان فکر کنم نیستند... امروز با بی‌چارگی افتادم وسطش، دلم از غصه‌ش سنگین شد. گول نمی‌تونم بزنم خودم رو من نمی‌تونم ندید بگیرم.

حرف زدیم و حرف زدیم تا غصه ریزتر شد. اگه سنگینی دل من از غصه، نتیجه‌ی گریه و سبک‌تر شدن دل کس دیگری بشه نمی‌خوام دریغش کنم.
نه فرار همیشه و نه قرار همیشه کارسازه، چاره شاید فقط همان آمد و شد زندگیه.