منم یه روز یاد می‌گیرم عصبانیت‌هام رو کنترل کنم و اطرافیانم کمتر ازم می‌رنجند.

یه روز دیگه کابوس نمی‌بینم و تو خواب هم از اینکه کسی نیست کمکم یا حداقل بیدارم کنه ناامید نمی‌شم.

از آگوست متنفرم.

سرم را به دری که می‌بستم کوبیدم. این روزها که تلاش می‌کنم جایم را پیدا کنم، سخت‌تر می‌توانم محیطم را درک کنم و در آن آمیخته شوم. محیط امنم را گم کرده‌ام. نمی‌دانم باید رها و درجریان باشم، یا بنشینم و فکر کنم. منتظرم به محیط عادت کنم، تا فکر‌کنم، تصمیم بگیرم و چیزهایی که می‌خواهم را دنبال کنم.
نمی‌دانم چقدر دنیایم را می‌شناسم. اگر همیشه کودکی گمشده باشم، آیا روزی می‌رسد که فراموش نشوم؟

شاید خیلی هم برای رنج کشیدن بی‌گناه نباشم. همین باعث میشه مدام خودم را مقصر بدونم و همیشه در جایگاه متاسف و معذرت خواه ایستاده باشم. اما چیزی که بیشتر از اینها می‌تونه ارزشمند باشه ( بیشتر از عذرخواهی های من بیشتر از اقرار به اشتباهاتم) مهر تو هست. لطفی که دریغ‌مند آغوشت نباشی.

گریه هم میکنیم
برای روزهایی که قرار بود شاد باشن ولی جور دیگه‌ای شد

خب بیایید یه آواز زیبا از مهستی بذارم براتون،
بعد من هر سری می‌خوام درباره وایب آوازها در صبح نطق کنم ولی ساعت میگه الان برای بقیه از ظهر هم گذشته بعد فردا و فردا هم همینه سوووو بیفرمایید فقط 🫴🏻

جمعه‌ی زشتیه. آسمون هم رنگ قیامت شده،

انیمیشن اینساید اوت بود، تو مغز رایلی یه سری احساساتش بودن که یه حالت مرکز فرماندهی داشت. خیلی وقته حس می‌کنم من اون غم آبیه هستم. حتی می‌تونم یه ورژن لاغر و پیشرفته‌ترش باشم اینجور که راه میرم و گرد غم می‌پاشم.

دلم می‌خواد یه نقاشی تک رنگ بکشم.

دلم می‌خواد نقاشی بکشم.

اون اولش که شروع به خوندن می‌کنه یه ریتمی داره من رو یاد سریال شهریار میندازه، شما هم؟

شما جدی نگیر میگذره پرسن هستید یا غصه میخورم چون معلومه که نمی‌گذره پرسن؟

من مدام منتظر یک حرفی از سمت تو ام.
بعد خاطرم می‌افته فلان چیز رو بهت بگم در مورد بهمان با هم حرف بزنیم ولی نمی‌آم بگم سکوت می‌کنم عقب می‌کشم تا بلکه چیزی بگی ولی تو گوی سبقت رو از من می‌دزدی در سکوت. در آخر ما کجا به هم می‌رسیم؟

اگه آب و دون پرنده بودم، قطعا مزه‌ی زهرمار میدادم که این موجودهای کیری بدبوی بدردنخور که فقط میرینن رو ماشین و صبح‌ها نمیزارن بخوابیم رو مسموم کنم.