آدم بعد از سال‌ها از چیزهایی دست برمی‌داره که همیشه فکر می‌کرده بدون اونا هیچی نیست.

باید دید آینده چطور دوست داشتنی‌هامون رو ازمون میگیره.

روزگاری به هجران گذشت...

می‌گم مهم نیست ولی قلبم خود مختار تصمیم می‌گیره براش غصه بخوره.

رفتم و برگشتم و تمام شد. دلم گیج و تنها بود دوستای قشنگم دلم رو روشن کردند با امید زیاد خواستم که برگردم خواستم اینجا بنویسم زنده ماندم و آغوشی گرم در انتظار دلتنگی‌هامه... راهی شدم تحقیر شده و دل‌آزرده و اگر این زنده ماندن است ای کاش هیچ وقت زنده نبودیم. انسان کرامتی نداره و بودن نمی‌تونه حقیقت ما رو برسونه. این همه بی‌چارگی پیرم کرده و تن دردمندم رو آغوش تو تسکینی اگر باشه، دل دردمندم رو به چی تسلاش کنم؟

ْ
کدوم جاده کدوم راه
منو به یارم می‌رسونه

زندگی با همه‌ی مشتقات‌ش از حوصله‌م خارجه،

ولی در مسیری استم که نوشتن مشقام حتی بعد از امتحانا، رفتن به مهمونی که یک دهم از آدم‌هاش رو هم نمی‌شناسم و تلاش برای موندن قاطیِ کسایی که زمانی دوستشون داشتم... وظیفه‌ی واجبم شده.

زندگی چه بلده! چه شیوه‌های عجیبی برای غمگین‌ کردنت پیدا می‌کنه. از هر داستانی پیچیده‌تر. به مغز هیچ نویسنده‌ای نمی‌رسه اینطور که زندگی هر بار راه‌های تازه‌ای برای ازپاانداختنت پیدا می‌کنه. به عمرم چند بار شده که فکر کردم دیگه از این بدتر نمی‌شه، و شده. فکر کردم دیگه عجیب‌تر از این نمی‌شه و شده و غمگین‌تر از این نمی‌شم و شدم. چه موقعیت‌هایی که اگر بنویسم کسی باور نمی‌کنه و توان گفتنش رو هم ندارم. این همه تاریخ ادبیات، این همه تاریخ بشریت پر از غم و غصه و باز این غم بی‌اندازه‌ی زندگی ناچیز کوچک بی‌اهمیت من که انگار تروتازه از خاک سربرآورده! نهال کوچک غمی تازه در جنگلی از غم‌های چندین و چند ساله!
سلام نهال کوچک تازه! کمکت می‌کنم بزرگ شوی: با عشق، نفرت، اشک، لبخند، کلمه و عمری که نخواسته به پایت می‌ریزم.

اومدم مهمانی و این چند روز رو اینقدر گریسته‌ام الان چشمام پف‌پفی‌تر از لباسم هست ✨

جور نبودم اگر نه این رو می‌ذاشتم برای اومدنم

جدی فکر می‌کنم تلاش در یک چیزایی هیچ فایده‌ای نداره.

از تو‌ ماشین
مسیر هر روزم

دلوم دشت می‌خواد.

اشتباهاتم تمامی ندارند فقط کاش وجدانم کمی بذاره آسوده باشم.

من نمی‌تونم وقتی همه جوره رفتار و گفتار فرق دارن. حقیقت، گفتاری هم نیست که بخوام نتونم. یه چیزی بگو تا بفهمم اشتباه کردم ها؟

حقیقتش چرخ روزگار جوری می‌چینه که درد بزرگ امروزت بره قاطی دردهای سطحی فردات.

چو خواهد بی‌سبب رنجانَدَم، اول کُند لطفی
که وقت شِکوه چون آن را به یادآرم، خجل گردم..

- بحثی قزوینی

یک باکتری هم هست به اسم BDPN که مخفف شده‌ی:« بشینی دیگه پات نمی‌آد» هست. این‌جوره که باید تا رو پاتی هر کاری هست انجام بدی به محض اینکه بشینی دیگه هیچ انرژی و انگیز‌ای برای بلند شدن و انجام دادن کارات نمی‌مونه. من خیلی وقته دارم‌ش و راستش درمان هم نداره.

من یک بار سه ساعت نان استاپ آخر شب در حالی که از صبح زودش هم بیدار بودم، رقصیدم و اینجور بود که اصلا من الان متولد شدم و دنیا چقدر قشنگه. بعد باری هم بود که بعد از پنج ساعت دراز کشیدن بعد بیداری همچنان پام نمی‌اومد و جالبه فرد مبتلا اصلا متوجه نرمال نبودن قضیه نمی‌شه.

چیزهایی هست که در سکوت و تنهایی، در روزهایی که دیگران تماما از ما بی‌خبرند از سر می‌گذرانیم. هیچکس نمی‌داند بعد از هرکدام از این تجربه‌ها واقعا چه کسی هستیم.