امروز خیلی خسته و غم‌گینم برای شنیدن دارای اشتباه می‌کنی و گریه‌ای و غم‌دار می‌شم برای شنیدن به هرحال بازم اشتباه می‌کنی.

‏مصائب انسان بودن خیلی زیاده. من میخوام کمد دیواری باشم.

برگشتنم هم یک دفعه شد و هیچ کس هم نیست کنارم و دلم داره از غصه پاره میشه.

کفش‌م رو دل‌م رو و عزیزترین‌م رو جا گذاشتم و اقبال‌م رو بغل گرفتم به دورها میرم.

برای سرگشتگی‌ای که مدام نصیبم میشه چاره ندارم.

کاش مامانم بیشتر دعام کنه.

خسته‌م و دلم موندن می‌خواد سفر بیمارم کرده نگه‌م دار.

یکم گذشت
و انگار واقعا شب راه افتادن آدم رو صدبرابر دل‌تنگ‌تر می‌کنه. هنوز خورشید تو آسمونه و می‌تونم بغض‌های کوچولو رو قورت‌شون بدم.

نیمه‌های شب با کابوس به گریه می‌افتیم و در میانه روز به مستی خنده خواهیم کرد. ما آدم‌هایی قوی و بی‌چاره‌ ایم.

دوستان دوتا دونه زردآلو خوردم و چندین روز پیرم دراومد از دل‌پیچه و حالت تهوع... بعد سفارش مامانم این بود دیگه زردآلو نخور منم می‌گفتم باشه بابا زردآلو کجا بود بعد کارما:
دوستم از درخت حیاطشون زردآلو آورده اون یکی باباش از فولان جا یه کارتن فرستاده خابگا بهمون زردآلو داده با غذا و من که دیگه تقدیر 🤡

وفا جستن از سنگ‌چشمان، خطاست... ولی شما دو چشم مروارید داشتی عزیز

یک روزایی آدم از اول تا آخرش رو احمق میشه [دیروز]

آدم بعد از سال‌ها از چیزهایی دست برمی‌داره که همیشه فکر می‌کرده بدون اونا هیچی نیست.

باید دید آینده چطور دوست داشتنی‌هامون رو ازمون میگیره.

روزگاری به هجران گذشت...

می‌گم مهم نیست ولی قلبم خود مختار تصمیم می‌گیره براش غصه بخوره.

رفتم و برگشتم و تمام شد. دلم گیج و تنها بود دوستای قشنگم دلم رو روشن کردند با امید زیاد خواستم که برگردم خواستم اینجا بنویسم زنده ماندم و آغوشی گرم در انتظار دلتنگی‌هامه... راهی شدم تحقیر شده و دل‌آزرده و اگر این زنده ماندن است ای کاش هیچ وقت زنده نبودیم. انسان کرامتی نداره و بودن نمی‌تونه حقیقت ما رو برسونه. این همه بی‌چارگی پیرم کرده و تن دردمندم رو آغوش تو تسکینی اگر باشه، دل دردمندم رو به چی تسلاش کنم؟

ْ
کدوم جاده کدوم راه
منو به یارم می‌رسونه

زندگی با همه‌ی مشتقات‌ش از حوصله‌م خارجه،

ولی در مسیری استم که نوشتن مشقام حتی بعد از امتحانا، رفتن به مهمونی که یک دهم از آدم‌هاش رو هم نمی‌شناسم و تلاش برای موندن قاطیِ کسایی که زمانی دوستشون داشتم... وظیفه‌ی واجبم شده.