شدیم عین ماه و خورشید، نور قشنگم از تو هست ولی نمی‌تونم بغل بگیرمت که مرسی.

یه گریه حسابی یا شروع یه تغییر اساسیه یا پایان تمام وقت‌هایی که لازم بوده کسی ازت مراقبت کنه ولی تو کسیو نداشتی و مجبور بودی قوی باشی، یا هردو.

عزیزانم،
در سه هفته آینده بایستی هزارکیلومتر بیشتر سفر کنم مراسم سالگرد فوت عزیز، آمادگی خانه و کاشانه‌م، رخت و بزک دوزک برای عکاسی مشق‌ها و خلاصه‌ها، خریدها و برنامه کردن‌ها، عروسی و رقص، برگشت جاده هزار و دویست کیلومتری و هفت‌تا امتحان پیاپی رو بی که بمیرم بگذرونم.

اگر زنده ماندم میام تعریف‌تون میکنم 💘

سخته که بدونی از دو راهی هم که داری هیچ کدوم نجات نیست.

بچه‌ها من نمی‌تونم وقتی یه سری کارا هست برم یه کار دیگه‌ای بکنم

و الان همه‌ش اینجوری‌ام که برم درس بخونم ولی بعد میگم باید بریم خرید بعد می‌خوام خونه رو جمع و جور کنم بعد خاطرم به درسام میوفته 😭
بعد درس میخونم گوگل میاد میگه هنوز فیلان و بیسار اینتخاب نکردی بعد من زیر همه‌ی این نصفه نصفه‌ها دلم میخواد بمیرم⚰️

امروز خیلی خسته و غم‌گینم برای شنیدن دارای اشتباه می‌کنی و گریه‌ای و غم‌دار می‌شم برای شنیدن به هرحال بازم اشتباه می‌کنی.

‏مصائب انسان بودن خیلی زیاده. من میخوام کمد دیواری باشم.

برگشتنم هم یک دفعه شد و هیچ کس هم نیست کنارم و دلم داره از غصه پاره میشه.

کفش‌م رو دل‌م رو و عزیزترین‌م رو جا گذاشتم و اقبال‌م رو بغل گرفتم به دورها میرم.

برای سرگشتگی‌ای که مدام نصیبم میشه چاره ندارم.

کاش مامانم بیشتر دعام کنه.

خسته‌م و دلم موندن می‌خواد سفر بیمارم کرده نگه‌م دار.

یکم گذشت
و انگار واقعا شب راه افتادن آدم رو صدبرابر دل‌تنگ‌تر می‌کنه. هنوز خورشید تو آسمونه و می‌تونم بغض‌های کوچولو رو قورت‌شون بدم.

نیمه‌های شب با کابوس به گریه می‌افتیم و در میانه روز به مستی خنده خواهیم کرد. ما آدم‌هایی قوی و بی‌چاره‌ ایم.

دوستان دوتا دونه زردآلو خوردم و چندین روز پیرم دراومد از دل‌پیچه و حالت تهوع... بعد سفارش مامانم این بود دیگه زردآلو نخور منم می‌گفتم باشه بابا زردآلو کجا بود بعد کارما:
دوستم از درخت حیاطشون زردآلو آورده اون یکی باباش از فولان جا یه کارتن فرستاده خابگا بهمون زردآلو داده با غذا و من که دیگه تقدیر 🤡

وفا جستن از سنگ‌چشمان، خطاست... ولی شما دو چشم مروارید داشتی عزیز

یک روزایی آدم از اول تا آخرش رو احمق میشه [دیروز]

آدم بعد از سال‌ها از چیزهایی دست برمی‌داره که همیشه فکر می‌کرده بدون اونا هیچی نیست.

باید دید آینده چطور دوست داشتنی‌هامون رو ازمون میگیره.

روزگاری به هجران گذشت...