هشت صبح شنبه کلاسی دارم که جلسه اول کامل خواب بودم دوم رو غایب بودم سوم رو از دو و نیم ساعت به ده دقیقه آخر رسیدم و امروز یک‌جوری خوابم می‌آد که دلم می‌خواد همین کف رو موزاییک‌ها بمیرم.

بیایین آهنگ قشنگ این روزا رو بذارم براتون:

خونه جاييه كه واسه برگشتن بهش ته دلت ذوق ذوق ميكنه.

تنها خواسته این روزهام یک خواب راحت هست. می‌خوابم ولی بی‌کیفیت هیچ خستگی ازم در نمی‌شه

چیزهایی که از تو دلم می‌خواد بشنوم راست و پوست کنده‌ترین حرف‌ها ست. بی استعاره بی تمثیل و اشاره‌ای

چیزهایی که از تو، دلم می‌خواد بشنوم راست و پوست کنده‌ترین حرف‌ها ست. بی استعاره بی تمثیل و اشاره‌ای

( تو که شما باشی، نه تو که توی دلم)
هر چند فکر می‌کنم تاثیری نداره این یادآوری‌ها

امشب می‌تونم همه‌ی دل‌خوری‌های خاک کرده رو یکی یکی بکشم بیرون و بابت هر کدوم غصه بخورم.

می‌گفت اگه روزه‌ای و امروز همش غصه خوردی روزت باطله من باور کردم.

َ
برای اینکه غصه‌مون رو خالی خالی نخوریم.

درد تكراري تسكين نداره.

نمی‌دونم خوشبختانه ست یا متاسفانه ولی دیگه غصه هم برام نداره درد تکراری.
غصه اینجور که شیون و ناله ندارم، دلم ولی اِشکسته و خسته‌م از تسکین نیافتن.

نیاز به تکیه کردن دارم. دیگه منظورم به تو هم نیست ولی

حس می‌کنم برای امتحان داشتن و درس خوندن دیگه زیادی پیرم.

دقیقا جایی که چند سال پیش از پیش‌آمدِ فیلان غصه غصه لقمه می‌گرفتم حالا بقچه‌شون می‌کنم میذارم پشت گوشم... زندگی آسون نیست مزخرفه درواقع.

در دنیای موازی دارم تختم رو اوکی میکنم و به هم‌اردویی های ویز ویزوم فحش میدم، در دنیای واقع هم دارم این همه مهمان خذمت میکنم و جون به تنم نمونده.

شمام فکر میکنید ستار خیلی آدم مهربونیه؟ :,)

همون اردویی که هر میلیون سال یکبار برای دانشکده ما رخ میده و نرفتم الان چهار ساله دارم استوریاش رو لایک می‌کنم.