«گل سرخی در زد.
می‌خواست مرا ببوسد.
دیر بود
و دیر و من و گل سرخ
به هم می‌آمدیم.»

هر کسی داستانی داره و می‌تونم برای همه داستان‌ها گریه کنم.

دلم برای شعر خوندن تنگه.

من اینقدر دوستت دارم که کاری نکن قهر کنم وگرنه از دلتنگی دق می‌کنم.

هشت صبح شنبه کلاسی دارم که جلسه اول کامل خواب بودم دوم رو غایب بودم سوم رو از دو و نیم ساعت به ده دقیقه آخر رسیدم و امروز یک‌جوری خوابم می‌آد که دلم می‌خواد همین کف رو موزاییک‌ها بمیرم.

بیایین آهنگ قشنگ این روزا رو بذارم براتون:

خونه جاييه كه واسه برگشتن بهش ته دلت ذوق ذوق ميكنه.

تنها خواسته این روزهام یک خواب راحت هست. می‌خوابم ولی بی‌کیفیت هیچ خستگی ازم در نمی‌شه

چیزهایی که از تو دلم می‌خواد بشنوم راست و پوست کنده‌ترین حرف‌ها ست. بی استعاره بی تمثیل و اشاره‌ای

چیزهایی که از تو، دلم می‌خواد بشنوم راست و پوست کنده‌ترین حرف‌ها ست. بی استعاره بی تمثیل و اشاره‌ای

( تو که شما باشی، نه تو که توی دلم)
هر چند فکر می‌کنم تاثیری نداره این یادآوری‌ها

امشب می‌تونم همه‌ی دل‌خوری‌های خاک کرده رو یکی یکی بکشم بیرون و بابت هر کدوم غصه بخورم.

می‌گفت اگه روزه‌ای و امروز همش غصه خوردی روزت باطله من باور کردم.

َ
برای اینکه غصه‌مون رو خالی خالی نخوریم.

درد تكراري تسكين نداره.

نمی‌دونم خوشبختانه ست یا متاسفانه ولی دیگه غصه هم برام نداره درد تکراری.
غصه اینجور که شیون و ناله ندارم، دلم ولی اِشکسته و خسته‌م از تسکین نیافتن.

نیاز به تکیه کردن دارم. دیگه منظورم به تو هم نیست ولی

حس می‌کنم برای امتحان داشتن و درس خوندن دیگه زیادی پیرم.

دقیقا جایی که چند سال پیش از پیش‌آمدِ فیلان غصه غصه لقمه می‌گرفتم حالا بقچه‌شون می‌کنم میذارم پشت گوشم... زندگی آسون نیست مزخرفه درواقع.