ناامید نیستم ولی نمی‌دونم به چی هم میشه امید داشت.

از ظهر دیروز که بیدار شدم تا الان خوابم نبرده،

سه ساعت دیگه یک ارائه‌ای دارم با شاگرد اول کلاس‌مون،

در واقع دوتا از شاگرد اولای کلاسمون 🫴🏽

که هر کدوم بیشتر از اون یکی دلشون می‌خواد کارمون بی‌نقص باشه

حالا دو ساعت بعد خوابم میگیره، کصخل بودن ساعت بدن این شکلیه بچه‌ها.

تنم بیمار شده، تمرکزِ آسودن و خفتن رو نداره.

«گل سرخی در زد.
می‌خواست مرا ببوسد.
دیر بود
و دیر و من و گل سرخ
به هم می‌آمدیم.»

هر کسی داستانی داره و می‌تونم برای همه داستان‌ها گریه کنم.

دلم برای شعر خوندن تنگه.

من اینقدر دوستت دارم که کاری نکن قهر کنم وگرنه از دلتنگی دق می‌کنم.

هشت صبح شنبه کلاسی دارم که جلسه اول کامل خواب بودم دوم رو غایب بودم سوم رو از دو و نیم ساعت به ده دقیقه آخر رسیدم و امروز یک‌جوری خوابم می‌آد که دلم می‌خواد همین کف رو موزاییک‌ها بمیرم.

بیایین آهنگ قشنگ این روزا رو بذارم براتون:

خونه جاييه كه واسه برگشتن بهش ته دلت ذوق ذوق ميكنه.

تنها خواسته این روزهام یک خواب راحت هست. می‌خوابم ولی بی‌کیفیت هیچ خستگی ازم در نمی‌شه

چیزهایی که از تو دلم می‌خواد بشنوم راست و پوست کنده‌ترین حرف‌ها ست. بی استعاره بی تمثیل و اشاره‌ای

چیزهایی که از تو، دلم می‌خواد بشنوم راست و پوست کنده‌ترین حرف‌ها ست. بی استعاره بی تمثیل و اشاره‌ای

( تو که شما باشی، نه تو که توی دلم)
هر چند فکر می‌کنم تاثیری نداره این یادآوری‌ها

امشب می‌تونم همه‌ی دل‌خوری‌های خاک کرده رو یکی یکی بکشم بیرون و بابت هر کدوم غصه بخورم.