اینقدر نمی‌خوام برم که هیچی رو جمع نمی‌کنم بلیط نمی‌گیرم غذا رزرو نمیکنم قری میذارم می‌رقصم و خب آیم دد این‌ساید استم.

چارده فاکین ساعت فقط تو اتوبوس بودم و از وقتی پا شدم تا دوباره کونم به زمین رسید هیفده ساعت شد هیفده ساعت 😭

رسیدم ولیکن به صد نام بد.

حقیقتا نیمی از کائنات یاری کردند برسم به این کلاس حالا سه تا کم شخصیت زندگی شخصی مضخرف‌شون رو ریختند وسط و سبزی‌شون کمه.

بیایین آهنگ قشنگ این روزا رو بذارم براتون:

کاش یه عشقی می‌داشتم اسمش فرنگیس بود اینو براش می‌خوندم

چارچوب ذهنی نیست که، دو خط موازیه.

افتادم رو دور بی‌فایدگی. نه من برای زندگی ثمری دارم نه اون برای من... اگه دکمه دان داشتیم شاید این روزا می‌زدمش.

ناامید نیستم ولی نمی‌دونم به چی هم میشه امید داشت.

از ظهر دیروز که بیدار شدم تا الان خوابم نبرده،

سه ساعت دیگه یک ارائه‌ای دارم با شاگرد اول کلاس‌مون،

در واقع دوتا از شاگرد اولای کلاسمون 🫴🏽

که هر کدوم بیشتر از اون یکی دلشون می‌خواد کارمون بی‌نقص باشه

حالا دو ساعت بعد خوابم میگیره، کصخل بودن ساعت بدن این شکلیه بچه‌ها.

تنم بیمار شده، تمرکزِ آسودن و خفتن رو نداره.

«گل سرخی در زد.
می‌خواست مرا ببوسد.
دیر بود
و دیر و من و گل سرخ
به هم می‌آمدیم.»

هر کسی داستانی داره و می‌تونم برای همه داستان‌ها گریه کنم.

دلم برای شعر خوندن تنگه.