توقع نداشتن از آدما تا یه جایی فقط جوابه. تو یک نقطه ای از زندگیت حتی از راننده‌ی اسنپ هم توقع داری، چه برسه به نزدیکانت.

۱۲۸ ساعت بعد از زلزله نجات پیدا کرده.

محیا میگه ممبرها که زیاد شن خودسانسوری هم بیشتر میشه... فک میکنم برا من عوض سیصد تا سیصد کا هم می‌بود من همینطور بودم، جز اینکه حالا یک نفری آمده که خیلی من رو می‌شناسه بیشترتر از بقیه.
برا همین لال رفتم عزیز
یکم فرصت بده زبون وا کنم بوس

دوستت دارم که امشب شب عشقه... کاش می‌شد باقی‌شم بگم «همین امشبو داریم» اینجوری انگار کنار هم‌ایم...


ولی دوریم عزیز خیلی دور. بیشتر از نیم روز اندازه هزار کیلومتر.

جهان نمی‌ارزد به هجر و این دوری

ده ساله پیوند داره میگه آدمای سمی اطراف‌تون رو بذارید کنار همش فکر میکردم من ندارم این آدما رو تا وقتی فهمیدم این‌قدر رسوخ به زندگیم کردی این‌قدر نزدیک بودی همیشه که اصلا نمی‌دیدمت. یه وقتی هم پشیمون از این حرفم می‌شم ولی حالا حسی که برام ساختی همینه
که سمی استی و داری مریضم می‌کنی.

من از ته دلم میخوام بتونم یه کاری برات بکنم.

بین دو رنج زیست می‌کنم: رنج روحی و درنبودش رنج جسمی. حالا هم تلاقی دو رنج که مرگ هم نسیبی برده باشه.

چیز اشتباهی تو دلم سنگینی می‌کنه و تو که اینقدر شجاع استی درمودرش با من حرف میزنی و من فکر میکردم گفتنش اشتباست... حالا سبکم و اون چیز اشتباه هیچ خاطرم نمیاد هیچ وقتی ازم نمیگیره برای پرداختن بهش و همه‌ش همینه... که تو صحبت کردی با من.

غم وداع من رو خورده و حالام داره نازم می‌کنه هضم شم.

خواب که همیشه می‌بینم ولی این بار یه خواب مفصلی دیدم از ناتوانی‌م در بهبود اوضاع که لابد این ناخودآگاه ذهنم شده که اینطور براش قصه می‌سازه.

کاش گفتن این چیزها که نالازم می‌آن، نالازم نیان. گفتن‌شون به تو

فقط دلم میخواست حالا یکجور دیگه‌ای می‌بود.

گل پرپر ، کجا گیرم سراغت؟
صدای گریه می‌آید ز باغت
صدای گریه می‌آید شب و روز
که می‌سوزد دل بلبل ز داغت

به خوابی دیدمش غمگین نشسته
گرفته در بغل چنگی گسسته
من این چنگ حزین را می‌شناسم
دریغا عشق من، عشق شکسته

شعر: ابتهاج
آواز: حبیب قادری

ای که شکفته ای چو گل در ملکوت خواب من
چشمه خوشگواره ای در عطش سراب من

حاصل آن شکر لبت وقت جمیل بوسه ها
از در غیب عشق تو نان من است و آب من

طرح تبسم تو را روح بهار میکشد
تا که ترانه خوان شود هر ورق کتاب من

جسم شهید خفته را جان دوباره می دهی
ای که همه بشارتی در پی اضطراب من

جامه ی نیلی مرا خلعتی از حماسه کن
شام مرا سپیده دم ، ای همه آفتاب من

لحظه ی خوب چشم تو ، لحظه ی آفرینش است
برق نگاه خیره ات عمر پر از شتاب من

بی تو ز غصه سوختم ، لب زکلام دوختم
تا سخن از تو نشنود جز دل بی جواب من

شور من ای شراب من ای همه شعر ناب من
با غزلی ز خون بخوان ، از جگر کباب من

ابراهیم منصفی
بندرعباس 1366

این ورژن‌ش هم قشنگه. نمی‌دونم از کی هست،

گل برام بیار.

بعضی از این‌ها، آدم‌های مهمی نیستند که با کارهاشون ناراحت شم به دل بگیرم اما کاش اون کارها رو نکنند. حالا انگار ما توی زندگی خیلی دل‌خوشی داریم هر کسی هم هر طور تونست یک خنجی به اعصاب و آرام‌مون می‌زنه و رد می‌شه.